Op 12 maart 1996 werd Céline's vierde Engelstalige album officieel uitgebracht en al gauw waren er miljoenen exemplaren verkocht. Céline scoorde hit na hit met nummers als 'Because You Loved Me' , 'It's All Coming Back To Me Now' en ' All By Myself'

De "Falling Into You" - tour begon in maart 1996 in Australië en zou uiteindelijk eindigen in juni 1997 in Zürich.

"Céline werd in een ziekenhuis opgenomen ter observatie en kreeg medicatie en rust voorgeschreven."

René belde Francine Chaloult op 19 juli 1996 vanuit Atlanta . René was opgewonden en zenuwachtig tegelijk. Dit was de avond waarop ze, hij en Céline, de top zouden bereiken. Hij wist dat ze vanaf nu alles zelf moesten doen, er waren geen wegenkaarten meer, geen mensen meer om op terug te vallen. Zo ver was nog nooit iemand gekomen. Céline zou die avond zingen tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen van 1996 in Atlanta. 4 Miljard mensen zouden kijken, meer dan de helft van het menselijk ras. Het was een enorme uitdaging, voor Céline en voor René. "Niets lijkt haar angst in te boezemen." Zei René tegen Francine. "Of ze heeft geen idee waar ze mee bezig is." Maar hij wist dat ze diep in haar hart doodsbang was. Hij had het voor een fractie van een seconde in haar ogen gezien, in haar nerveuze lachje, in de kleine bewegingen van haar handen, in haar tics, maar hij moest zijn eigen emoties onder controle zien te krijgen, voor haar. Die middag had ze voor 85.000 mensen geoefend met het enorme koor dat haar zou begeleiden terwijl ze 'The Power Of The Dream' zong. Na het oefenen belde ze haar moeder, die alles deed om te verbergen hoe bezorgd ze was. Ze zou naar haar dochter kijken vanuit haar huis in Sainte-Anne-Des-Lacs. Die avond zong ze 'The Power Of The Dream' , geschreven door David Foster, zijn vrouw Linda Thompson en Babyface, foutloos terwijl ze begeleid werd door David Foster op de piano.

In juli werd Québec getroffen door de grootste overstromingen ooit. Op 23 augustus 1996 zong Céline Jacques Brel's 'Quand On N'a Que L'Amour' live via satelliet vanuit Las Vegas tijdens een door Radio-Canada Television georganiseerd benefietgala. Alle opbrengsten zouden gaan naar de mensen die dakloos waren geworden.

Vanaf enkele dagen voor die 23e had Céline constant met een naar gevoel in haar maag rondgelopen. Ze moest nog drie concerten voor de Amerikaanse tour was afgelopen, maar op 29 augustus 1996, de dag dat ze in San Fransisco zou moeten zingen, werd ze wakker met een hevige pijn onder haar borstbeen. Suzanne vond haar hevig misselijk, duizelig en met hoge koorts. In overleg met René besloot ze de laatste drie concerten uit te stellen. Céline werd in een ziekenhuis opgenomen ter observatie en kreeg medicatie en rust voorgeschreven. Pas op 21 oktober 1996 tijdens de Europese tour, op weg van Hamburg naar Amsterdam in haar Learjet besefte ze dat de pijn was verdwenen.

René besefte dat Céline toe was aan een jaar pauze, en ook Céline zag een sabbatical wel zitten, maar ze zaten op een sneltrein en voorlopig zou het onmogelijk zijn om daar vanaf te springen.

In de herfst van 1996 ontmoette Céline en René, Suzie Sponder , de vertegenwoordigster van Sony Latijns Amerika. Samen stelden ze een plan op om ook daar de markt te gaan veroveren. Voor die gelegenheid nam Céline een Spaanstalige versie van 'All By Myself' op, ' Sola Otra Vez' .

In januari 1991, nadat Céline drie weken geen woord had gezegd, bleek dat haar stem weer was opgeknapt. Tot Céline's grote opluchting was er geen schade aangericht.

Céline's debuut als actrice in de miniserie 'Des Fleurs Sur La Neige' werd voor het eerst uitgezonden op 7 maart 1991. René besloot de titelsong van de miniserie, Prenez-Moi , gezongen door Céline, niet uit te brengen omdat hij het liedje niet bij Céline's imago vond passen. Bovendien was de miniserie niet zo succesvol als gehoopt.

In februari nam Céline deel aan het project 'Voices That Care' dat was opgezet door David Foster en Peter Catera van 'Chicago'. Samen met andere sterren als Little Richard, Al Jareau, Michael Bolton, Wayne Gretzky, Cindy Crawford, Richard Gere, Chevy Chase, Kevin Costner, Michelle Pfeiffer, Sally Field, Dudly Moore, Whoopi Goldberg en nog vele anderen nam ze het lied 'Voices That Care' op als boodschap van steun aan de militairen die in de golfoorlog tegen Saddam Hussein vochten. Begin februari begon de 'Unison' tour in Canada.

"Daar was het dat twee vertegenwoordigers van het succesvolle schrijversteam James Horner/Will Jennings, Mike Gorfaine en Sam Schwartz Céline voor het eerst hoorden."

De jaarlijkse uitreiking van de Canadese Juno's werd dit jaar in Vancouver gehouden en mede dankzij het succes van 'Where Does My Heart Beat Now' in de VS, ging Céline naar huis met de twee belangrijkste awards: beste zangeres en beste album . Daar was het dat twee vertegenwoordigers van het succesvolle schrijversteam James Horner/Will Jennings, Mike Gorfaine en Sam Schwartz Céline voor het eerst hoorden. Ze waren op zoek naar een zangeres die de soundtrack 'Dreams To Dream' voor de tekenfilm 'An American Tail: Fievel Goes West' geproduceerd door Steven Spielberg wilde zingen. Linda Ronstadt , die ook de soundtrack van de eerste Fievel film had ingezongen had het aanbod afgeslagen. Net toen bijna alles rond was, veranderde Linda van gedachten en was zij degene die uiteindelijk 'Dreams To Dream' inzong.

In april had Céline heel Canada definitief voor zich gewonnen. Nu ging ze op nieuw naar de VS voor een promotietour. In mei ging ze naar Japan om ' Unison' te promoten. In juni ging Céline verder met haar tour door Canada. Op 19 juni tijdens het concert in het 'Montréal Forum' zat Céline tien jaar in de showbusiness.

Eind juli ging Céline naar Engeland om ook daar 'Unison' te promoten. Ze zaten nog in Londen toen René gebeld werd door Chris Montan , de man die bij Walt Disney muzikaal directeur was. Hij vertelde dat ze bezig waren met een nieuwe tekenfilm ' Beauty And The Beast' en dat ze Céline wilden voor de soundtrack. De volgende dag arriveerde er een demo, maar Céline was nog steeds van streek over wat er gebeurd was rondom 'Dreams To Dream' en ze wilde er niet naar luisteren. Toen René haar eindelijk had overgehaald vond ze de melodie maar niets. Toch besloot ze de week daarop met René en Vito Luprano naar Los Angeles te gaan. Nadat ze de ruwe versie van de film, die op dat moment nog niet af was, had gezien was ze compleet van gedachten veranderd: ze wilde het doen. De soundtrack van de film genaamd 'Beauty and The Beast' zou een duet worden, dat ze zou gaan inzingen met Peabo Bryson .

In september begon Céline aan de opnamen van haar elfde album 'Dion Chante Plamondon' . Alle liedjes op het album waren van de hand van Luc Plamondon . Van de 12 liedjes op het album kwamen er vier uit de musical 'Starmania' , vier nummers waren eerder door andere artiesten ingezongen en de laatste vier waren nieuw materiaal, speciaal geschreven voor Céline. Op 4 november 1991 werd het album gelanceerd, er werden twee singles tegelijk uitgebracht ' Des Mots Qui Sonnent' en 'L'Amour Existe Encore' iets wat nog nooit eerder was vertoond. René, Luc en Vito hadden daartoe besloten omdat binnenkort Céline's tweede Engelse album uit zou komen en ze wilden zo snel mogelijk zoveel mogelijk succes behalen met dit album, en dat gebeurde ook. De zelfde avond nog was het album goud.

Begin december kwam de single 'Beauty and The Beast' uit, en tegen de feestdagen was het een grote hit in de VS.

De acht liedjes op het album 'Incognito' werden opgenomen in februari 1987. Het was voor het eerst sinds twee jaar dat ze weer de studio inging om nieuw materiaal op te nemen. Er werkten drie producers aan het album: Jean-Alain Roussel, Aldo Nova en Pierre Bazinet . Eddy Marnay had vijf van de liedjes geschreven, Luc Plamondon twee en Isa Minoke één. De invloeden van al deze professionals zorgde ervoor dat het album zeer gevarieerd was.

Het album 'Incognito' werd gelanceerd op 2 april 1987 . In het begin wilde geen enkel radiostation nummers van het album draaien. Met veel moeite wisten Mia Dumont , de verloofde van Eddy Marnay en PR dame van Céline, en Mario Lefebvre , PR man bij CBS, de radiostations naar de lancering te krijgen. Toen ze Céline 'Incognito' hoorde zingen waren ze stomverbaasd. Ze vonden het geweldig! Uiteindelijk bracht het album zes singles voort: 'Incognito', 'On Traverse Un Miroir', 'Comme Un Coeur Froid', 'Lolita', 'Délivre-Moi' en 'D'abord C'est Quoi L'Amour' . In de herfst van 1987 werd 'Incognito' ook in Frankrijk uitgebracht.

"Daar op dat moment stal Céline de harten van de aanwezige Canadese en Amerikaanse professionals. Iedereen realiseerde zich dat Céline inderdaad rijp was voor een Engelstalig album."

Eddy Marnay besefte dat zijn werk erop zat. Céline zou hem vanaf nu af aan niet meer nodig hebben. Hij ging samen met Mia terug naar Parijs. Nu Mia niet meer voor Céline en René werkte moesten ze op zoek naar een nieuwe persagent, deze vonden ze in Francine Chaloult .

Op 22 Juni 1987 kwam de CBS staf bij elkaar om de jaarlijkse balans op te maken. die avond zong Céline twee liedjes van 'Incognito'. De aanwezigen klapten beleefd; wat moesten ze aan met twee Franse liedjes? Daar was buiten Quebec, in Engelstalig Canada, helemaal geen vraag naar. Ook Dan Hill , die op dat moment groot succes had met 'Can't We Try' een duet met Vonda Shepard was aanwezig. De verbazing van de CBS coryfeeën was dan ook groot toen Dan Hill samen met Céline het duet ten gehore bracht. Ze kregen een staande ovatie. Daar op dat moment stal Céline de harten van de aanwezige Canadese en Amerikaanse professionals. Iedereen realiseerde zich dat Céline inderdaad rijp was voor een Engelstalig album.

Tijdens de zomer en herfst van 1987, begon René met het voorbereiden van de volgende tour. Hij moest weer helemaal opnieuw beginnen, hij moest een band hebben, lichtmensen, geluidsmensen en de rest van een crew. Als eerste benaderde hij Claude Lemay (Mégo) voor de functie van Chef d'Orchestre. Mégo zei in eerste instantie meteen nee, Céline was niet zijn type artiest, ze was goed maar haar imago dat vond hij maar niks. René vertelde dat er de week erop een special van Céline zou worden uitgezonden. Die moest hij maar bekijken, en als hij dan nog niet met Céline wilde werken dan was het over. De bewuste special werd uitgezonden op 27 september 1987 en toen Mégo Céline zag, kon hij zijn oren en ogen niet geloven. Dat kleine meisje, met een goede stem, maar met een grote neus, harige wenkbrauwen en een scheef gebit was veranderd in een negentienjarige jonge sexy vrouw die wist hoe ze het publiek moest charmeren, en hoe ze op het podium moest bewegen. Bovendien was haar stem buitengewoon krachtig, soepel en sensueel. Hij veranderde meteen van gedachten en vertelde René dat hij met Céline Dion op tour wilde, en voor hem een band bij elkaar zou zoeken. De band werd uiteindelijk: Martin Daviault op saxofoon, Marc Alie op de drums, Pierre Dumont-Gauthier op gitaar, Breen Leboeuf op bass en Paul Mori n op keyboard. Mégo vroeg Ghislaine Dion , Céline's zus, als achtergrondzangeres. Voor de geluidsapparatuur werd Denis Savage aangenomen, en Daniel Baron werd gevraagd voor het geluid. Het laatste wat nog miste was een tour director/stage manager. Uiteindelijk vroeg René Suzanne Gingue , Mégo's vriendin.

In November 1987 werd Céline uitgenodigd om te zingen op de Juno Awards (het Canadese equivalent van de Amerikaanse Grammy's) aangezien 'Incognito' nog steeds een ongekend succes was in Quebec. Voor de gelegenheid ging Aldo Nova de studio in om een Engelstalige versie van 'Partout Je Te Vois' te maken, want de mensen in de rest van Canada hadden nog steeds nauwelijks materiaal van Céline gehoord. Na 48 uur hard werken was 'Have A Heart' geboren, met nieuwe arrangementen en met een grotere vocale uitdaging voor Céline. Céline zong 'Have A Heart' op de Junos en de reactie van het publiek was overweldigend; de critici waren lyrisch over de kwaliteiten van deze zangeres. CBS had eindelijk door dat Céline een goudmijn was en beloofde $300.000 (het tienvoudige bedrag van wat René en CBS waren overeen gekomen in het contract) voor het maken van het Engelstalige album. René op zijn beurt stelde de eis dat hij David Foster als producer wilde. Foster had al een ongekende reputatie in de showbizzwereld. Hij had al met artiesten als Chicago, Barbra Streisand, Neil Diamond' en Nathalie Cole gewerkt. Bernie DiMatteo, directeur van CBS Canada, beloofde echter niets. Hij zei tegen René: "Als je Foster echt wilt hebben, dan zul je hem zelf moeten overtuigen".