In januari 1991, nadat Céline drie weken geen woord had gezegd, bleek dat haar stem weer was opgeknapt. Tot Céline's grote opluchting was er geen schade aangericht.

Céline's debuut als actrice in de miniserie 'Des Fleurs Sur La Neige' werd voor het eerst uitgezonden op 7 maart 1991. René besloot de titelsong van de miniserie, Prenez-Moi , gezongen door Céline, niet uit te brengen omdat hij het liedje niet bij Céline's imago vond passen. Bovendien was de miniserie niet zo succesvol als gehoopt.

In februari nam Céline deel aan het project 'Voices That Care' dat was opgezet door David Foster en Peter Catera van 'Chicago'. Samen met andere sterren als Little Richard, Al Jareau, Michael Bolton, Wayne Gretzky, Cindy Crawford, Richard Gere, Chevy Chase, Kevin Costner, Michelle Pfeiffer, Sally Field, Dudly Moore, Whoopi Goldberg en nog vele anderen nam ze het lied 'Voices That Care' op als boodschap van steun aan de militairen die in de golfoorlog tegen Saddam Hussein vochten. Begin februari begon de 'Unison' tour in Canada.

"Daar was het dat twee vertegenwoordigers van het succesvolle schrijversteam James Horner/Will Jennings, Mike Gorfaine en Sam Schwartz Céline voor het eerst hoorden."

De jaarlijkse uitreiking van de Canadese Juno's werd dit jaar in Vancouver gehouden en mede dankzij het succes van 'Where Does My Heart Beat Now' in de VS, ging Céline naar huis met de twee belangrijkste awards: beste zangeres en beste album . Daar was het dat twee vertegenwoordigers van het succesvolle schrijversteam James Horner/Will Jennings, Mike Gorfaine en Sam Schwartz Céline voor het eerst hoorden. Ze waren op zoek naar een zangeres die de soundtrack 'Dreams To Dream' voor de tekenfilm 'An American Tail: Fievel Goes West' geproduceerd door Steven Spielberg wilde zingen. Linda Ronstadt , die ook de soundtrack van de eerste Fievel film had ingezongen had het aanbod afgeslagen. Net toen bijna alles rond was, veranderde Linda van gedachten en was zij degene die uiteindelijk 'Dreams To Dream' inzong.

In april had Céline heel Canada definitief voor zich gewonnen. Nu ging ze op nieuw naar de VS voor een promotietour. In mei ging ze naar Japan om ' Unison' te promoten. In juni ging Céline verder met haar tour door Canada. Op 19 juni tijdens het concert in het 'Montréal Forum' zat Céline tien jaar in de showbusiness.

Eind juli ging Céline naar Engeland om ook daar 'Unison' te promoten. Ze zaten nog in Londen toen René gebeld werd door Chris Montan , de man die bij Walt Disney muzikaal directeur was. Hij vertelde dat ze bezig waren met een nieuwe tekenfilm ' Beauty And The Beast' en dat ze Céline wilden voor de soundtrack. De volgende dag arriveerde er een demo, maar Céline was nog steeds van streek over wat er gebeurd was rondom 'Dreams To Dream' en ze wilde er niet naar luisteren. Toen René haar eindelijk had overgehaald vond ze de melodie maar niets. Toch besloot ze de week daarop met René en Vito Luprano naar Los Angeles te gaan. Nadat ze de ruwe versie van de film, die op dat moment nog niet af was, had gezien was ze compleet van gedachten veranderd: ze wilde het doen. De soundtrack van de film genaamd 'Beauty and The Beast' zou een duet worden, dat ze zou gaan inzingen met Peabo Bryson .

In september begon Céline aan de opnamen van haar elfde album 'Dion Chante Plamondon' . Alle liedjes op het album waren van de hand van Luc Plamondon . Van de 12 liedjes op het album kwamen er vier uit de musical 'Starmania' , vier nummers waren eerder door andere artiesten ingezongen en de laatste vier waren nieuw materiaal, speciaal geschreven voor Céline. Op 4 november 1991 werd het album gelanceerd, er werden twee singles tegelijk uitgebracht ' Des Mots Qui Sonnent' en 'L'Amour Existe Encore' iets wat nog nooit eerder was vertoond. René, Luc en Vito hadden daartoe besloten omdat binnenkort Céline's tweede Engelse album uit zou komen en ze wilden zo snel mogelijk zoveel mogelijk succes behalen met dit album, en dat gebeurde ook. De zelfde avond nog was het album goud.

Begin december kwam de single 'Beauty and The Beast' uit, en tegen de feestdagen was het een grote hit in de VS.

Op 2 April 1990 werd Céline's eerste Engelse album 'Unison' uitgebracht in Canada, precies drie jaar na haar laatste album 'Incognito' . Op de promotieposters stond "Remember the name, because you'll never forget the voice" (Onthoud de naam, want je zult haar stem nooit vergeten). Paul Burger , directeur van CBS, vertelde de pers dat Céline een Engelstalig album had gemaakt om haar kansen om ook door te breken in de rest van wereld te vergroten.

"Céline zwaaide naar hen en nog geen seconde later verloor ze de macht over het stuur en haar auto belandde in de berm."

Het album verkocht redelijk goed in Quebec, het werd goud en platina, maar in het Engelstalige deel van Canada wilde het maar niet lukken. Bovendien bleef de release in de Verenigde Staten maar uitgesteld worden. In Frankrijk begon men te vergeten wie Céline Dion was.

Op 17 Juli 1990 vond opnieuw de jaarlijkse top van CBS bazen plaats in het Chateâu de Frontenac in Québec City . René wist dat Céline NU moest laten zien wat ze in haar mars had, anders zou Unison misschien nooit in de Verenigde Staten worden uitgebracht. Om 10 uur 's ochtends bracht Céline een perfecte vertolking van 'Where Does My Heart Beat Now' . Walter Yetnikoff hoofd van CBS-USA realiseerde zich eindelijk dat Paul Burger niets teveel had gezegd over deze 22-jarige zangeres. Ze was buitengewoon goed en een grote ster in haar eigen land.

In de zomer van 1990 kreeg Céline het aanbod om de rol van Élisa Trudel in de televisie miniserie 'Des Fleurs Sur La Neige' te gaan spelen.
De producers hadden haar in een special op televisie 'Ton Visage' van Jean-Pierre Ferland horen zingen en waren meteen verkocht. Céline was zo geroerd door het verhaal dat ze besloot de rol aan te nemen. René was er niet zo blij mee omdat de rol van een jonge, mishandelde vrouw het tegenovergestelde was van Céline's persoonlijkheid, maar liet het haar toch doen. Céline's rol was emotioneel uitputtend, Céline gaf alles aan haar rol, bovendien wilde de andere acteurs niets van haar weten omdat ze nooit een opleiding had gedaan voor actrice. Op een dag na de opnames toen ze naar huis reed over de snelweg zag ze een andere auto tegemoet komen die ze herkende. Het was haar neef Christian , zoon van Céline's zus Denise , die haar nichtje Karine , dochter van Céline's zus Liette , naar Céline's moeder, hun oma, bracht. Céline zwaaide naar hen en nog geen seconde later verloor ze de macht over het stuur en haar auto belandde in de berm. Céline begreep niet wat er was gebeurd. Het was warm, ze was doodmoe en de zon stond laag, misschien was ze in slaap gevallen. Ze was erg geschrokken maar ze mankeerde niets. Christian bracht haar naar huis, waar Thérèse, Céline's moeder, een bad liet vollopen. Zo gauw Céline in bad zat viel ze in een diepe slaap, ze was nog steeds in dromenland toen Thérèse een uur later kwam kijken of alles in orde was.

In augustus tekenden Céline en René een contract met Donald K. Donald Productions voor het plannen van de 'Unison'-tour die in de herfst zou beginnen.

Op 6 september 1990 organiseerde Francine Chaloult , Céline's persagent, een persconferentie om aan te kondigen dat 'Unison' in 18 verschillende landen zou worden uitgebracht. De mensen van CBS waren bezig om een immense promotiecampagne voor te bereiden. In de VS begonnen de radio stations eindelijk 'Where Does My Heart Beat Now' te draaien, waarvan de single op 11 september zou uitkomen. Het album 'Unison' kwam in de VS uit in de herfst van 1990.

Begin september werd Céline uitgenodigd om op vrijdag 21 september 1990 in 'The Tonight Show' van Jay Leno te verschijnen, maar er was een probleem: haar muzikanten hadden een werkvergunning nodig voor de VS, en het duurde doorgaans drie weken om zo'n vergunning te krijgen, maar ze hadden nog maar twee weken. Met allerlei via via contacten bij de regering wisten ze net op tijd de vergunningen te krijgen. Op 19 september vlogen Céline en René naar Los Angeles voor de repetities. Op weg van het vliegveld naar het hotel, hoorde Céline zichzelf voor de eerste keer op de Amerikaanse radio. Terwijl de eerste noten van het lied klonken noemde de DJ haar naam: "Dames en heren Celeeeeen Dion, een fantastische stem." René vroeg aan de taxichauffeur of hij deze zangeres kende. De chauffeur zei dat hij nog nooit van haar gehoord had. René herhaalde de naam twee of drie keer. 'Celeeeeen Dion, hoor je me. Onthoud haarnaam, want je zult nooit haar stem vergeten. Toen ze voor het hotel stopten vroeg René zijn naam, die Brian bleek te zijn. Daarop zei hij: "Brian, dit is Celeeeeen Dion'. Céline lachte, schudde de hand van de chauffeur en noemde René een groot kind. Direct na de repetities voor de Tonight Show, waren de producers zo onder de indruk dat ze meteen vroegen of Céline in november na de Unison tour weer wilde komen.

In oktober begon Céline's tour door Quebec, maar op de avond van 13 oktober 1990 tijdens het concert in O'Bready Hall in Sherbrook, gebeurde er een ramp; Céline's stem brak en ze kon het concert niet afmaken. Ze beloofde de fans dat ze even nodig had en dat ze zo terug zou komen, maar achter het toneel viel ze flauw.

Haar volgende concert in Montréal werd uitgesteld van 16 naar 23 oktober en de wildste geruchten deden de ronde; Céline zou haar stem voorgoed kwijt zijn. Op 14 oktober echter verscheen ze toch weer in het openbaar op het ADISQ gala, waarde Félix awards zouden worden uitgereikt. Céline won de prijs voor 'beste Engelstalige artiest' maar schokte daarna het publiek om de prijs te weigeren en te zeggen dat ze een Quebecse in hart en nieren was en dat ze een Franstalige artieste was. Even was het doodstil in de zaal maar daarna barste iedereen in luid gejuich los. Echter bij de organisatie van het gala had ze heel wat schade aangericht. Ook bij de Engelstaligen in Quebec had ze heel wat stof doen opwaaien. Alsof Engelstalige Quebeckers geen Quebeckers waren. Céline was geschokt; ze had dit helemaal niet bedoeld, maar René wist dat Céline het juiste had gedaan. Hij had de organisatoren van de ADISQ laten zien hoe onzinnig het was Céline te nomineren voor deze award, en hij beloofde Céline dat dit alles weer zou overwaaien.

Na Céline's tweede optreden in 'The Tonight Show' op donderdag 15 November 1990, had Céline het definitief gemaakt in de VS. René had nu contact met de allerhoogste baas van CBS, Thomas D. Mottola , een privilege waarvan de meeste managers en producers alleen maar konden dromen.

In 1990 ontwikkelden Céline en René het Nickels Restaurant concept met behulp van Paul Sara , René's neef, die in bankzaken zat. Hij was degene die met het idee was gekomen een restaurantketen te beginnen. Céline ontwierp de uniformen voor de serveersters en op 5 december 1990 openden ze het eerste restaurant in St. Laurent , een voorstad van Montréal. Céline en René hadden de naam Nickels uitgekozen naar de naam van het Canadese 5-cent muntje en bovendien Céline's talisman. Céline draagt al jaren een Nickel uit 1968 (haar geboortejaar) bij zich in een klein plastic zakje als geluksmuntje. Sinds haar optreden in Tokyo tijdens de Yamaha World Song Contest is 5 haar geluksnummer.

Op een ochtend, half december 1990, werd Céline wakker zonder stem. Haar keel voelde aan als schuurpapier. René belde meteen Dr. Marcel Belzile , een keel-, neus- en oorarts om een afspraak te maken. Céline had dezelfde avond een concert en René hoopte dat hij haar iets kon voorschrijven zodat ze weer kon zingen. Het was het laatste concert in de tour, daarna zou ze rust nemen. De dokter gaf haar medicijnen zodat ze die avond nog kon zingen, maar gebood haar vanaf morgen een lange tijd rust te nemen; haar stem had nooit kunnen helen sinds de vorige keer dat ze hem had verloren tijdens het concert in Sherbrook. Haar stembanden waren oververmoeid en geïrriteerd. Hij zei: "Als je het niet rustiger aandoet, moeten we opereren, en dat zou je stem kunnen veranderen." Vanaf de volgende dag zou ze drie weken niet mogen praten.