Op 24 februari vond de jaarlijkse uitreiking van de Grammy's plaats in het Shrine Auditorium in Los Angeles. Céline en Peabo Bryson wonnen de grammy 'beste thema-lied van het jaar' voor 'Beauty And The Beast' . Céline werd langzaam bekender in de VS. Een paar dagen eerder had ze op het inauguratie bal van Bill Clinton gezongen. Op 1 maart waren de 75.000 kaarten voor haar komende tour binnen een paar uur uitverkocht en half maart presenteerde Céline de Juno Awards , ze won zelf de Juno voor 'Zangeres van het jaar'.

"Ze nam René's kin in haar linkerhand en daar op dat moment kusten Céline en René elkaar voor de allereerste keer in het openbaar.."

Op 30 maart 1993, de dag van haar 25e verjaardag reisde ze met Suzanne Gingue, haar tour director, naar New York. Over drie dagen moest ze zingen in het Montréal Forum en ze had al een week last van haar keel en ze wilde de mening van haar arts Dr. Riley horen. Dr. Riley zei dat alles in orde was, dat het alleen een flinke verkoudheid was en schreef haar twee dagen stil zijn voor. Toen ze 's middags terugkeerde in Montréal vertelde ze René dat ze twee dagen haar stem niet mocht gebruiken, waarop René vroeg of ze dat nog een paar uur uit kon stellen. Hij had een suite gereserveerd in het Four Seasons Hotel en verraste haar daar met een etentje voor twee bij kaarslicht met romantische muziek op de achtergrond. Hij was zenuwachtig en gespannen. Tijdens het diner haalde hij een klein doosje uit zijn zaken. Toen Céline het opende en ze de ring zag, biggelde de tranen over haar wangen. Ze begreep wat René hiermee wilde zeggen. Eindelijk zouden ze hun liefde bekend maken, samen gingen ze meteen aan het bellen om hun familie en beste vrienden te vertellen dat ze verloofd waren.

Céline was druk bezig met de opnames van haar derde Engelstalige album. Toen ze het lied 'The Colour Of My Love' hoorden wat David Foster voor zijn vrouw had geschreven waren Céline en René helemaal verliefd op het lied. Het liedje beschreef precies hun liefde voor elkaar. René wist David te overtuigen dat Céline degene moest zijn die het liedje moest opnemen. 'The Colour Of My Love' zou ook de titel worden van het nieuwe album.

In april begon Céline met haar tour, ze werd overall geweldig ontvangen en de critici waren laaiend enthousiast over haar show, maar René miste iets. Céline leek uit balans en afgeleid. Hij dacht dat ze oververmoeid was, maar Céline sprak dat tegen. In werkelijkheid was ze niet oververmoeid maar ontzettend ongerust over haar nichtje Karine die leed aan de ongeneeslijk ziekte Cystic Fibrosis . Ze wist dat Karine niet lang meer zou leven. Ze zorgde dat Karine naar haar show kon komen in het Montréal Forum begin april, ze wist dat een van de dingen was waarmee ze haar nichtje ontzettend gelukkig kon maken. Ze moest begeleid worden door een arts en twee verpleegkundigen.

Een maand later op 3 mei 1993 moest Céline hals over kop terug naar huis komen vanuit Londen, Karine's toestand was kritiek. Céline en René gingen meteen naar het ziekenhuis waar Liette, Karine's moeder en Céline's oudere zus, en Thérèse, Céline's moeder en Karine's oma, al op hen wachtten. Karine leek klaar om te sterven. "Ik heb op jou gewacht, Céline" zei ze. Karine wilde graag nog een nieuwe pyjama en even later kwam René terug met drie nieuwe pyjama's die hij had weten te kopen ondanks het feit dat het zondag was en alle winkels waren gesloten. Céline nam Karine in haar armen en begon 'La Oiseaux Du Bonheur' voor haar nichtje te zingen op dat moment stierf Karine in Céline's armen

In oktober kreeg Céline ineens genoeg van haar lange haar en besloot dat het tijd was om het af te knippen. Tijdens de opnames van 'The Colour Of My Love' ging ze naar een kapper in New York, die haar een kort kapsel aanmat. De eerste keer dat ze met het kapsel in het openbaar verscheen was tijdens de opnames van de 'The Colour Of My Love' special in het Capitole Theater in Québec City.

Op 8 november 1993 werd haar album 'The Colour Of My Love' uitgebracht. Het was de eerste gelegenheid waar Eric Burrows fungeerde als Céline's persoonlijke bodyguard. René had hem gevraagd nadat hij hem aan het werk had gezien bij een concert van Madonna.

Op de avond van de lancering had Céline dat pers verteld dat zij en René gingen trouwen. Eindelijk was de liefde tussen Céline en René openbaar; in het cd-boekje had Céline geschreven:

"René, for so many years I've kept our special dream locked away inside my heart. But now it's too powerful to keep inside me. So after all these years, let me 'paint the truth, show how I feel, try to make you completely real'. Réne, you are the colour of my love. L.V."

Aan het eind van de presentatie zong Céline 'The Colour Of My Love' en tijdens de laatste maten kwam René het podium opgelopen. Een traan drupte langs Céline's wang. Ze nam René's kin in haar linkerhand en daar op dat moment kusten Céline en René elkaar voor de allereerste keer in het openbaar. Het aanwezige publiek barstte los in een oorverdovend applaus en een staande ovatie. Minder dan twee weken later was het album 3 keer platina in Canada en 5 keer platina in de VS. In Frankrijk was 'Ziggy' een grote hit.

Half november ging Céline naar New York om de clip van 'The Power Of Love' op te nemen, de week daarna verscheen ze in een kerst-special van David Foster en nam ze de clip van 'Misled' op.

Céline was net 9 geworden toen Karine , het pas geboren dochtertje van Céline's zus Liette , erg ziek werd. De baby die pas twee maanden oud was werd met spoed naar het Sainte Justine kinderziekenhuis in Montréal gebracht. De dokters daar vertelden Liette dat haar dochtertje leed aan een ongeneeslijke ziekte, genaamd Cystic Fibrosis, en dat ze het kleine meisje zo snel mogelijk moest laten dopen omdat ze het ergste vreesden. De dokters vertelden Liette dat Karine misschien nog maar een paar weken zou leven. Dit alles maakte enorme indruk op Céline; ze hoorde haar ouders zeggen dat Karine misschien nooit zou opgroeien, dat ze elke dag pillen zou moeten slikken en dat ze misschien niet lang meer zou leven. Misschien vanwege haar ziekte was Karine het eerste kind waar Céline zich verbonden mee voelde. Maar Karine was niet als de andere kinderen. Ze was een serieus klein meisje dat wist dat het leven niet altijd even mooi was. Karine herinnerde Céline eraan dat de wereld hard en oneerlijk kon zijn.

In de zomer van 1977 kochten Adhémar, Céline's vader, en Claudette , Céline's zus, een barrestaurant in Le Gardeur , " Le Vieux Baril ". Jarenlang zongen de Dions daar. In het begin liep het slecht. Paul , Céline's broer die toen 15 was, besloot een elektrische piano te kopen, en speelde 's avonds in de bar om er iets meer sfeer te brengen. Al gauw werd "Le Vieux Baril" een populaire ontmoetingsplaats. Céline zag haar eerste shows in "Le Vieux Baril". Het was ook daar waar ze voor het eerst met het publiek in aanraking kwam, en haar eerste kleine successen op het podium behaalde. Céline was er niet weg te slaan; vaak vond men haar 4 uur 's ochtends slapend in een klein kamertje achterin.

" Al gauw stond Céline in de omgeving bekend als "La P'tite Quebecoise"."

Haar moeder had gezegd dat ze zo lang mocht opblijven als ze wilde, als ze 's ochtends maar op tijd opstond om naar school te gaan. Het viel haar leraren op dat Céline nauwelijks haar ogen open kon houden als ze op school zat. Ze kwam niet mee met de rest van de klas en leerde bijna niets. Ze praatte nauwelijks en ging niet met andere kinderen om, ze had het te druk met dromen. Ze had een ontzettende hekel aan school. Ze vond niets interessant en kon niet wachten tot school weer voorbij was. Ze zag zichzelf op een podium, in opnamestudio's. Wat moest je dan in hemelsnaam met aardrijkskunde en rekenen?

Regelmatig betrapten Adhémar en Thérèse Céline voor de spiegel terwijl ze de sterren van die tijd imiteerde. Langzamerhand begon het tot de Dions door te dringen dat ze talent had. Al op negenjarige leeftijd zong Céline in harmonie met de hoofdmelodie van de liedjes, ze verzon ter plekke een tweede of derde stem. Haar broer Michel beloofde haar dat ze op een dag samen te zien zouden zijn op televisie. Ook in "Le Vieux Baril" werd Céline's talent opgemerkt. Ze had inmiddels een ongekend repertoire van liedjes in haar hoofd. De mensen in de bar begonnen te betalen voor verzoeknummers en al gauw stond Céline in de omgeving bekend als " La P'tite Quebecoise ". Elke avond zat de bar stampvol om kleine Céline te horen zingen.