Céline's allereerste optreden voor publiek vond plaats op de bruiloft van haar broer Michel op 18 augustus 1973, toen ze vijf jaar oud was. Ze zong 'Du Fil, Des Aiguiles Et Du Coton' van France Castel en Roger Whittaker's 'Mamy Blue'. Ze droeg een hoed en handschoenen. De avond ervoor had ze geoefend met haar moeder.  Toen het tijd was ging ze naast de piano staan waarop Daniel , die alle instrumenten kon bespelen, haar zou begeleiden. 

" De plankenkoorts overviel haar, maar zo gauw ze begon te zingen was haar angst verdwenen."

De plankenkoorts overviel haar, maar zo gauw ze begon te zingen was haar angst verdwenen. Voor de eerste keer in haar leven ervoer Céline hoe fijn ze zich voelde als er naar haar gekeken en geluisterd werd. De hele dag zong en danste ze. Toen de avond kwam weigerde ze te vertrekken zolang de muziek nog speelde.

Twee weken later op de eerste dinsdag van september van 1973, ging Céline naar de kleuterschool. Ze voelde zich ontzettend rot; ze miste haar mooie zorgeloze wereld. Ze had al haar tijd doorgebracht met volwassenen en kinderen ouder dan zij, wat moest ze met de kinderen van haar eigen leeftijd? 

Het was 30 April 1970, en een mooie dag. Thérèse Dion had haar zoons Michel, Jacques en Daniel gemobiliseerd om de tuin op te ruimen, de aarde om te spitten, het dode gras op te harken, het onkruid te wieden in de bloemperken en om de heg bij te knippen. Céline die een maand eerder twee was geworden, was met een schepje aan het spelen in haar zandbak. Toen Céline een blonde vrouw met een kinderwagen zag, die richting het huis kwam gelopen, dacht ze dat het haar oudste zus Denise met haar zoontje Christian was.

Céline begon de weg over te steken om naar haar zus te gaan. In de tuin hoorden de jongens de piepende banden en de gil van een vrouw. Ze renden naar voren en zagen hun kleine zusje onder een auto liggen. Michel rende naar Céline toe, terwijl Daniel zijn moeder probeerde weg te houden. Céline huilde. Haar moeder raapte haar op en zover ze kon zien was er niks gebroken maar het kleine meisje had blauwe plekken en een flinke bult op haar hoofd.

" In de tuin hoorden de jongens de piepende banden en de gil van een vrouw."

De chauffeur van de auto bood Thérèse $20 als ze de politie niet zou bellen, maar hij stond erop om Céline naar het 'Le Gardeur' ziekenhuis in Repentigny te brengen. De dokters daar waren bezorgd over Céline's symptomen. Ze had overgegeven, ze leek in de war, wilde slapen en huilde niet. De eerste hulp arts besloot haar over te plaatsen naar het 'Sainte Justine' kinderziekenhuis in Montréal en Michel ging met haar mee. Thérèse ging naar huis om voor de andere kinderen te zorgen en haar man op te wachten om te vertellen wat er gebeurd was.

Thérèse was met het avondeten bezig toen Michel belde met het slechte nieuws dat Céline een schedelbasisfractuur had. Die avond ging Thérèse naar haar dochtertje die voor het eerst van haar leven een nacht weg was van haar liefdevolle familie.