Op 22 augustus 2008, aan de vooravond van het enorme gratis concert op de Plaines of Abraham ter ere van de 400^e verjaardag van de stad Québec, pinkte Céline een traantje weg toen ze van de Universiteit van Laval in Québec City een eredoctoraat kreeg uitgereikt. Céline mag zich vanaf deze avond "Dr. Dion" noemen.

De Ceremonie

Céline zong niet tijdens de ceremonie die in het Palais Montcalm op het universiteitsterrein werd gehouden, maar sprak vele malen haar oprechte dank uit voor de graad die ze ontving van de universiteit. Het was een hommage aan haar persoonlijke en professionele prestaties. Céline, gekleed in een zwarte toga met de universiteitskleuren geel en rood, vertelde aan de 800 genodigden die aanwezig waren bij de ceremonie dat het ‘een enorme eer was voor een klein meisje uit Charlemagne’. Maar Céline, die nooit de middelbare school afmaakte, merkte op dat naast de gewone school, de "school van het leven ook erg belangrijk is". Op de eerste rij van de zaal zaten de belangrijkste mensen in haar leven René, René-Charles en vele andere familieleden.

De Persconferentie

In een persconferentie na de ceremonie vertelde ze dat de les die ze René-Charles probeert mee te geven is dat hij altijd "alles moet geven wat hij in zich heeft". "Als er iets is wat mij begeleid heeft in het leven, dan was het de wens om het beter te doen en verder te gaan en het maximum te gebruiken van mijn mogelijkheden, mijn hoogste doelen bereiken, mijn grootste wensen en mijn grootste dromen vervullen" vertelde Celine. René zei tijdens de persconferentie dat een van de dingen waar ze het meest op hoopt is dat ze René-Charles na de tour een broertje of zusje kan geven.

Denis Briere, de rector van de universiteit, omschreef Céline als een voorbeeld van professionaliteit, vastberadenheid en menselijkheid. De burgemeester van Québec City, Regis Lebeaume, prees de zangeres en had vervolgens het genoegen om de eerste te zijn die Céline kon aanspreken als ‘Docteur Dion’. Terwijl Céline iedereen bedankte van haar familie tot haar fans, droeg ze haar graad op aan René, voor de rol die hij speelde in het succes van haar carrière. Ook bedankte ze in het bijzonder bij naam Luc Plamondon en Jean-Jacques Goldman die het ‘Frans uit Frankrijk’ bij haar introduceerden en die haar voorzagen van de prachtigste teksten.

Wat Céline nog meer kreeg

Céline kreeg ook een herinneringsmedaille van de organisatoren van “400 ans Québec” om haar te bedanken voor haar medewerking aan de festiviteiten. De minister voor het culturele erfgoed van Canada, Josee Verner, feliciteerde Céline later die dag in een officiële persverklaring: "Céline Dion is een burger van de wereld die Canada promoot waar ze ook maar gaat”. Daniel Petit, het parlementslid dat in naam van Josee Verner de ceremonie bijwoonde zei: "Céline Dion is een voorbeeld van talent, discipline, eenvoud en gulheid. Ze is een grote bron van inspiratie voor de mensen in Canada. Ze is een voorbeeld van succes en opmerkelijke vrijgevigheid".

Dit is de vierde ereonderscheiding die Céline voor haar carrière ontvangt. Eerder werd ze ridder in de orde van Québec, ridder in de orde van Canada en onlangs in Frankrijk, lid van het erelegioen.

​

In 2005 kwam de laatste officiële biografie "Céline Dion: For Keeps" uit. Het boek werd door Andrews McMeel  uitgegeven in een bijzondere vorm. Het boek bevat namelijk uitneembare herinneringen uit Céline's leven. De schrijfster van het boek, Jenna Glatzer, beantwoorde voor het Céline Dion Informatiepunt destijds exclusief onze vragen.

Kun je ons een beetje meer over jezelf vertellen? 

Ik werd geboren in Long island, New York op 27 november 1975. Ik had nooit gedacht dat ik in New York zou blijven want ik heb een hekel aan koud weer! Ik ging eerst studeren in South Carolina, daarna in Boston maar ik ging terug naar New York waar mijn familie woont. Het lijkt er dus op dat ik hier voorlopig vastzit, met visioenen van palmbomen in mijn hoofd.

Mijn hoofdvak op de universiteit was kunst, maar ik ontdekte dat ik niet zo’n beste kunstenares was, en toen ben ik overgestapt naar massa communicatie waar ik me vooral concentreerde op schrijven. Als bijvak deed ik psychologie.

Ik hou van zingen en muziek is altijd een passie voor me geweest. Ik heb een brede en vreemde muzieksmaak. Mijn favoriete muziekstijlen variëren van Broadway tot klassieke rock tot country. Ik vind eigenlijk alles leuk behalve hip-hop. Mijn twee favoriete bands zijn de Indigo Girls en Counting Crows. Mijn favoriete nummer is dan waarschijnlijk ook de 10 minuten versie van ‘Round Here’ van Counting Crows

Ik ben een workaholic, dus ik heb niet veel hobby’s op dit moment. Ik ga graag naar een kuuroord om me af en toe helemaal te ontspannen…massages zijn het allerbeste! Ik houd van reizen maar dan wel per auto. Ik heb een hekel aan vliegen omdat ik luchtziek wordt. Ik verzamel feeën van tin, en mijn kat is mijn vaste schrijfkameraad. Ze zit op mijn schoot terwijl ik typ. Ik heb een jongere zus die rechten studeert en een jongere broer. Hij werkt in een verpleeghuis.

Wilde je altijd al schrijfster worden?

Nee. Ik wilde actrice worden. Ik had heel mijn leven op het toneel gestaan; mijn vader was een regisseur en ik kreeg mijn eerste rol toen ik 4 jaar was. Ik was dol op musicals en vooral theater voor kinderen. Toen ik klaar was met studeren kreeg ik een vaste rol in een groot kindertheater maar ik kreeg een ernstige paniekstoornis. Het werd zo erg dat ik mijn huis niet meer uit kon; elke keer dat ik dat probeerde voelde het alsof ik flauwviel. Ik begon te hyperventileren en voelde me van de wereld en verward.

Ik moest weer bij mijn ouders gaan wonen en ik moest mijn baan opzeggen. Ik voelde me ellendig. Het was duidelijk dat ik geen actrice kon zijn als ik niet eens het huis uit kon dus ik moest iets anders vinden dat ik thuis kon doen. Mijn tutoren op de universiteit hadden me altijd aangespoord om te schrijven en ik begon met het schrijven van screenplays, artikelen en wenskaarten. Eindelijk in 2002 werd mijn eerste boek gepubliceerd. Nu concentreer ik me vooral op boeken maar ik schrijf ook nog steeds artikelen en wenskaarten.

Mijn ouders zijn trots op mijn werk. Mijn moeder was lerares Engels en ze heeft altijd gehoopt dat ik schrijfster zou worden nadat mijn lerares van de tweede klas op mijn rapport schreef dat ze verwachtte dat mijn naam op een dag in de bestseller lijst van de New York Times zou staan. Ik heb veel geluk gehad met het feit dat mijn ouders en mijn man mij altijd gesteund hebben in mijn carrière.

Wanneer kreeg je je eerste opdracht als schrijfster? Wat voor een soort project was dat?

Het was een artikel voor ‘Link’, in 1997. Het was een tijdschrift wat nu niet meer bestaat maar het was een publicatie voor studenten dat gratis werd uitgedeeld op de campus. Ik schreef een profiel over drie van mijn studievrienden die een eigen zaak waren begonnen. Het was geweldig om het gedrukt te zien en het was natuurlijk helemaal fantastisch dat ik er ook nog voor betaald werd. Toen was ik verslaafd!

Wat is het meest interessante project waar je tot nu toe aan gewerkt hebt en waarom?

Dat is zeker Céline’s boek. Het was een ervaring die ik nooit zal vergeten. Een ander project dat heel veel voor me betekende was een artikel dat ik schreef over mensen met het syndroom van Down. Mijn broer – die mijn beste vriend in de wereld is – heeft het syndroom van Down, dus dat is een belangrijk onderwerp voor me. Ik was geschokt toen ik ontdekte dat mensen met het syndroom van Down normaal gesproken niet in aanmerking komen voor een harttransplantatie die hun leven kan redden, maar gevangenen en drugsgebruikers wel. Dat heeft me diep geraakt en ik heb een interview gedaan met de vader van een meisje dat stervende was omdat ze geen transplantatie kreeg. Ik denk nog steeds bijna dagelijks aan dat gesprek omdat ik me zo goed kan voorstellen hoe ik me zou voelen als het mijn broer was en als ik wist dat dokters dachten dat hij niet belangrijk genoeg was om hem te redden.

Als je je stijl van schrijven omschrijft…waaraan herkennen mensen een boek van Jenna Glatzer?

Ik schrijf zoals ik praat. Het grootste compliment wat ik krijg is dat mensen me vaak vertellen dat het voelt alsof ik een oude vriendin ben met wie ze een gesprek hebben als ze mijn boeken lezen. Ik ben een schrijfster die rechtdoorzee en eerlijk is en ik vind het leuk om humor toe te voegen wanneer ik kan.

Wat vind jij de beste boeken die ooit geschreven zijn en waarom zijn deze boeken zo speciaal voor je?

Mijn favoriete boek is ‘Ik Weet Waarom Gekooide Vogels Zingen’ van Maya Angelou. Ik vind de taal prachtig en de herinnering is zo fascinerend en oprecht. Ik ben ook gek op de korte verhalen van T.C. Boyle en dan vooral de ‘Greasy Lake’ collectie. Hij heeft een wilde fantasie en je weet nooit wat het volgende is wat je van hem moet verwachten!

Ik vind het ook nog steeds leuk om kinderboeken te lezen. Ik wist vroeger alle gedichten van Shel Silverstein uit mijn hoofd en Judy Bloom is een van mijn grootste helden.

Hoe komt het dat jij bent gekozen om een biografie over Céline te schrijven?

Een tijd geleden stuurde ik mijn CV en voorbeelden van mijn werk naar Becker & Mayer en vroeg ze of ze aan mij wilde denken als ze een project hadden dat geschikt was voor mij. Een paar jaar deed ik al een kleine opdracht voor ze, maar ik hoorde niks van ze tot juni 2004. Op de dag dat ik vertrok op huwelijksreis kreeg ik een e-mail van een editor die me vroeg of ik Céline’s biografie wilde schrijven. Ik was tien dagen weg en keek niet naar mijn e-mail terwijl ik weg was. Toen ik thuiskwam en het bericht zag kreeg ik bijna een hartaanval. Ik schreef meteen terug dat ik natuurlijk geinteresseerd was, maar de editor had in de tussentijd al iemand anders aangenomen omdat ik niet antwoordde. Wat bleek, ze wilde alles rondhebben omdat ze ook bijna op huwelijksreis ging!

Laten we even doorspoelen, twee maanden later… De andere schrijfster (Elizabeth Weissman) moest geopereerd worden en belandde in het ziekehuis. Uiteindelijk was dus helemaal niet zeker of ze het project kon doen. Dus belde de editor me terug om me te vragen of ik het project kon overnemen als de andere schrijfster niet snel genoeg opgeknapt was. Enkele dagen later, belde ze om ‘Laat maar’ te zeggen. De andere schrijfster ging door met het project. Ik had het idee om dit project al opgegeven toen ze enkele weken later zei dat de andere schrijfster het project definitief niet zou doen. Dus zo kreeg ik officieel de baan!

Ik was nieuwsgierig waarom ze aan mij gedacht had voor dit project. Niets in mijn CV of in mijn werk had iets te maken met Céline en in die tijd had ik nog maar een keer eerder een biografie geschreven. Maar de editor zei dat ze mijn verhalen over mensen geweldig vond en ze vond mijn schrijfstijl en mijn persoonlijkheid perfect voor Céline.

Hoeveel wist je over Céline voor je For Keeps ging schrijven?

Niet veel. Ik kende haar grootste hits natuurlijk maar alles wat ik wist over haar leven zou waarschijnlijk op een halve pagina gepast hebben.

Hoe bereid je je voor op het schrijven van een boek en hoe ging dat in zijn werk bij For Keeps?

Research, research, research! Voor ik Céline ontmoette had ik de vorige biografieën gelezen. Ik heb elk TV interview gekeken waar ik aan kon komen en luisterde naar haar radio interviews.

In het begin vertelde mijn editor dat ik Céline waarschijnlijk maar een keer zou ontmoeten, maar ik kon zo vaak met René praten als ik wilde. Dus ik probeerde mijn vragen voor haar te beperken tot de dingen die alleen zij kon beantwoorden. Over haar gevoelens, haar dromen, haar mening. Ik vroeg de rest aan René, Michel (Céline’s broer) en anderen. Ik had een heel notitieboek vol vragen voor haar familie, vrienden, werknemers en producers.

Wat is er anders aan For Keeps dan de vorige biografieën die over Céline werden geschreven?

Het meest duidelijke verschil is de presentatie. Dit boek bevat meer dan 200 foto’s en uitneembare memorabilia. Het boek heeft vijf hoofdstukken omdat haar geluksgetal vijf is. Het eerste hoofdstuk gaat over haar jeugd, het tweede over haar carrière, het derde over haar inspiratie en liefdadigheidswerk, het vierde over haar huwelijk en familie en het vijfde over Las Vegas.

Wat de inhoud betreft; haar leven is erg veranderd sinds de laatste officiële biografie. Ik denk dat de fans de informatie over haar leven zoals dat nu is en haar doelen in de toekomst het meest zullen waarderen. Ze is meer zelfverzekerd geworden en neemt meer beslissingen over haar leven en carrière als voorheen.

Wat is de boodschap die Céline en René willen overbrengen met het boek?

Met dit boek wil Céline de fans laten zien hoe haar leven er echt uit ziet. Niet alleen de mooie kanten maar ook de dingen waar ze het nog steeds moeilijk mee heeft en de negatieve kanten van het beroemd zijn.Maar ze is nog steeds een heel positief persoon en er niets dat jullie echt zal shockeren (maak je geen zorgen – ik zal jullie niet vertellen dat ze stiekem drugs gebruikt heeft en een affaire heeft met een rockster). Ze wil alleen maar dat de fans weten dat ze een echt persoon is en haar niet alleen kennen als de vrouw die ze in een dure jurk in haar videoclips zien. En René staat volledig achter haar.

Waarom heb je besloten om de fans op internet te vragen wat ze wilden weten?

Ik denk dat elke biograaf die niet met de fans praat gek is. Jullie zijn de reden dat ik dit boek schrijf. Jullie zijn degenen die het zullen lezen. Ik vond het heel belangrijk om dit boek speciaal te maken voor de fans dus het leek me logisch om te vragen wat jullie belangrijk vonden.

De fans zijn zo’n belangrijk onderdeel van dit boek geworden. Zoveel mensen hebben me geholpen met mijn onderzoek en me tips gegeven. Ze hebben zoveel vragen voor Céline en de mensen met wie ze werkt aangedragen. Ik vond het zo mooi dat de fans ook om mij gaven. Ik hoop dat ik jullie trots zal maken, want een groot deel is ontstaan vanuit jullie inbreng.

Kun je je ontmoetingen met Céline omschrijven?

Ik verwachtte zenuwachtig te zijn, maar vanaf het moment dat ze de kamer inkwam was ik meteen op mijn gemak. Ze gedraagt zich nooit als de grote ster en doet haar best om mensen zich welkom te laten voelen. Ze is zo aardig en warm! En we zaten op de vloer te kletsen tot in de vroege uurtjes! Het was erg informeel en heel erg leuk!

Wat is je dierbaarste herinnering van de ontmoetingen met Céline?

Er zijn er zoveel. De eerste is de wijze waarop ze mijn familie benaderde. De eerste keer dat ik haar ontmoette waren mijn ouders en mijn broer bij me. Ze waren niet bij het interview maar waren daar om de show te zien. Mijn vader vroeg of hij heel even mee naar binnen mocht om een foto van mij met Céline te maken en Céline's team stelde toen voor dat we allevier maar met haar op de foto moesten voor de show. Ze was al laat die avond, en we keken op onze horloges dekend dat het onmogelijk voor haar was om nog tijd voor ons vrj te maken. Ze moest binnen tien minuten op het podium staan. Maar ze rende de kamer in met een lach op haar gezicht, gaf iedereen een kus, verontschuldigde zich dat ze te laat was en wilde haar haar de schuld geven maar "De waarheid is dat ik altijd te laat ben!"

En het bleef niet bij één foto. Ze vroeg het team meerdere foto's te nemen en ze nam de tijd om mijn familie te vragen hoe de reis was verlopen voordat ze bijna letterlijk uit de kamer werd meegesleurd en verteld werd dat ze NU het podium op moest. Mijn familie was in de zevende hemel en ze praten nu nóg constant over haar. Soms ontmoet je iemand en je weet meteen dat dit iemand is die bij je past. Zo was het precies. Je voelde meteen wat voor een warm persoon ze is.

Mijn andere favoriete herinneringen...ik zou nog uren door kunnen gaan maar ik zal er een paar noemen.

Op een dag nadat ik het Colosseum verliet om 3 uur in de nacht, ging ik het casino in om op mijn man te wachten. Ik zat achter een machine met vreemde dronken mannen om me heen en mijn telefoon ging. Het was Céline, ze had net gezien dat ik een fles wijn had achter gelaten als verjaardagscadeautje voor René en ze belde me om me te bedanken en dat ze op mijn gezondheid zouden drinken. Toen moest ik beloven dat ik terug zou komen. "Maak het boek nog niet af!" zei ze. "Ik moet je nog véél meer vertellen!". Ik keek om me heen en lachte in mezelf..er was geen mogelijkheid dat iemand om me heen zou geloven dat ik tegen Céline praatte aan de telefoon en dat ze bezig was me over te halen om terug te komen, alsof dat nodig was!

Op een avond keek ik toe terwijl ze de soundcheck deed en toen we later aan het praten waren, deed ik haar na. Op een gegeven moment had ze zich achterover laten tuimelen op het podium en ik deed dat na, vergetend dat er een bank achter me stond en ik stootte mijn hoofd hard tegen de armleuning van de bank en liep een lichte hersenschudding op. Céline lag helemaal in een deuk, ik bedoel ze keek uiteraard eerst of ik in orde was, en begon toen de bank in elkaar te slaan omdat hij me zo beslopen had. Ze vertelde het aan haar team en ze belden de volgende dag om na te vragen of ik echt in orde was. Het is een mooie herinnering omdat het zo absurd was. Normaal gesproken zou zoiets een enorme blunder zijn, maar als je met een vriendin bent dan kun je geintjes met elkaar uithalen en lach je erom. Céline voelde als een vriendin.

Een andere fantastische herinnering was toen Dave Platel de kamer in kwam en begon te zingen. Op een of andere manier zongen we opeens met zijn drieën "Hurts So Good" dus nu kan ik mensen vertellen dat ik met Céline heb gezongen, HA!

Ik heb ook één bitterzoete herinnering: ze huilde op een een gegegeven moment tijdens onze interviews. Ik omhelsde en kuste har op haar hoofd en vertelde haar dat ik haar wel zou willen verstoppen en meenemen naar huis. Het was een les voor me. Mijn hele leven wilde ik beroemd zijn. Ik wilde een beroemde actrice worden en mijn hart was gebroken toen dat van me af werd genomen door mijn paniek stoornis. Ik ben lange tijd verdrietig geweest omdat ik die droom had verloren. Céline is een ontzettend sterke vrouw...ze kan de druk van beroemd zijn aan, ook al zijn er aspecten die ze niet leuk vindt. Maar dat moment met haar leerde me dat ik niet gemaakt ben voor dat leven. Ik ben blij waar ik ben en ik denk niet dat ik me dat realiseerde totdat ik haar ontmoette. Ik wil haar nog steeds meenemen, ze verdient wat tijd zonder dit alles. Als je me rond ziet lopen met een vreemd persoon met een neppe snor en een bril, dan is het Céline!

Wat is je favoriete moment met de mensen rondom Céline?

Het is een geweldig team. De meesten van hen zijn al 10 jaar of langer bij elkaar zo het voelt als ee familie. Ik ben dol op Suzanne Gingue en ik vind haar hilarisch. Ze is vreselijk anti-showbusiness dat het grappig is dat ze terecht is gekomen waar ze nu is. Dit is een vrouw die een uitje naar de Grammy Awards afsloeg m te gaan winkelen. Ze wilde ook niet geïnterviewd worden. In het midden van ons gesprek verklaarde ze, "Oh dit is niet zoals een interview. Dit is net als een gewoon gesprek tussen vrienden." En toen voelde ze zich comfortabel genoeg en mocht ik alles vragen. Ik denk veel aan haar en ik wilde dat ik een vriendin zoals zij in New York had.

Heb je iemand voor 'For Keeps' geïnterviewd die totaal anders was als je verwachtte? David Foster probeerde me over te halen een gerucht in de wereld te helpen dat Céline lesbisch was. Hij was onverwachts ondeugend en grappig!

René was stiller en meer meelevend dan ik had verwacht. Ik verwachtte een typische gehaaide zakenman. Hij is een geweldige zakenman maar hij is ook een gevoelige teddybeer die ontzettend veel geeft om de mensen met wie hij werkt.

Nadat je A New Day... gezien hebt, haar live hebt horen zingen. Wat vond je van haar show, haar performance en kun je zeggen dat je zelf een fan van Céline bent geworden?

Oh ik ben absoluut fan geworden! Ik heb de show drie keer gezien en elke avond, voelde ik dat ze het allerbeste dat ze die avond in zich had gaf. Wat een energie! De show is fantastisch. Artistiek en muzikaal gezien. Ik hou van haar persoonlijkheid en de manier waarop ze haar gratie laat zien in alles wat ze doet. Weet je hoeveel staande ovaties ze heeft gekregen in haar carrière? Desondanks is ze nog steeds helemaal ondersteboven en emotioneel als ze haar publiek bedankt voor hun steun. Ze houdt ervan met haar publiek te communiceren en houdt ontzettend veel van haar fans. Ze heeft het voor elkaar gekregen om zichzelf en echt te blijven.

Wat zijn je volgende projecten?

Ik heb net een boek af genaamd The Street-Smart Writer, en ik heb een kinder plaatjesboek genaamd Hattie, Get a Haircut! dat over een paar maanden uitkomt. Op het moment werk ik aan een ander boek over pesten met Dr. Joel Haber. Ik blijf bezig! Als je wilt bijhouden waar ik mee bezig ben kun je mijn website bezoeken www.jennaglatzer.com.

Jenna, dank je wel voor je tijd om deze vragen te beantwoorden!

Graag gedaan. Bedankt voor de vragen! Ik wil ook de Nederlandse fanclub bedanken voor jullie steun met betrekking tot dit boek. Ik weet dat jullie geprobeerd hebben een Nederlandse uitgever te vinden en hard gewerkt hebben om het boek te promoten en ik waardeer dat enorm! Céline is een ster die echt de liefde verdient die de fans voor haar hebben en ik ben zo trots dat ik deel mocht uitmaken van dit project!