Begin januari wordt tot grote verrassing van de fans bekend gemaakt dat Céline opnieuw een Engelstalig album op de markt gaat brengen. Het gaat One Heart heten en is Céline's 9e Engelstalige album. Het album is onder andere geproduceerd door Anders Bagge, Kristian Lundin, Peer Astrom, Max Martin, Mark Taylor, Erick Benzi, Humberto Gatica en Ric Wake , en zal 25 maart, tegelijk met de premiere van "A New Day..." en tegelijkertijd met de lancering van Céline's geur-lijn "Céline Dion", wereldwijd in de winkels liggen. De eerste single " I Drove All Night " zal eind januari voor het eerst op de radio te horen zijn. Ook wordt er een televisie-special aangekondigd op de avond van de premiere van "A New Day...".

"Céline vind de kracht haar "A New Day." show gewoon door te laten gaan. Ze draagt hem op aan haar vader."

Op 3 januari overlijdt Eddy Marnay op 82-jarige leeftijd. Hij schreef in zijn carriere bijna 4000 liedjes waarvan tientallen voor Céline's vroege albums uit de begin jaren tachtig. Céline en René verliezen in hem een boezemvriend.

Half januari wint Céline een 'American Music Award ' in de categorie "Favorite Artist - Adult Contemporary Music"

De reclame-campagne van Chrysler gaat van start. Céline is te zien in vijf van de zes commercials en in de Town & Country minivan commercial maakt kleine René-Charles zijn televisiedebuut. Op 10 januari treedt Céline op tijdens de belangrijkste autoshow van het jaar in Detroit. Céline zong daar voor het eerst haar nieuwe single I Drove All Night , "Have You Ever Been In Love" en "My Heart Will Go On". Naar verluid stal Céline de show in plaats van al die die gloednieuwe auto's :) Ook bracht Céline dezelfde dag een bezoek aan de hoofdvestiging van Daimler-Chrysler in Auburn Hills, waar Céline een verrassings-optreden gaf voor alle medewerkers van het bedrijf.

Op 25 januari wordt Céline's zoontje René-Charles twee jaar.

Op 26 januari opent Céline de Superbowl met het nummer God Bless America . Andere artiesten die de superbowl muziekaal opluisteren zijn de Dixie Chicks en Shania Twain .

In het eerste weekend van februari neemt Céline in Las Vegas de videoclip op voor I Drove All Night . De video wordt net als de Chrysler commercials geregisseerd door Peter Arnell .

Tijdens de bekendmaking van de nominaties van de Juno Awards blijkt dat Céline vier maal genomineerd is voor: Single van het jaar "A New Day Has Come,", Album van het jaar 'A New Day Has Come,' Artiest van het jaar en voor de 'Juno Fan Choice Award'. Op 22 februari bevestigt Sony music de tracklist van 14 nummers van Céline's album 'One Heart'.

Op 20 maart zou Céline eigenlijk haar ster onthullen op de Hollywood Walk of Fame , maar vanwege het uitbreken van de oorlog in Irak vind Céline het niet gepast dit door de te laten gaan en de ceremonie wordt uitgesteld naar een nader te bepalen tijdstip. Steeds meer foto's en rehearsal verhalen over Céline's "A New Day." lekken uit naar buiten. Vast staat dat het een enorm spectakel gaat worden, een show zoals nog nooit eerder te zien was. Céline nodigt alle medewerkers van Caesars Palace (van het management tot de kamermeisjes en de taxichauffeurs) uit voor een try-out van "A New Day.". De prémiere nadert!!!

Dan is het eindelijk 25 maart, de dag van de prémiere van "A New Day.". Onder de beroemde genodigde gasten zoals Jane Seymour, Rod Stewart, Nicole Kidman, Garou, Luc PLamondon en David Foster zitten ook een paar van onze eigen Reasoners in de zaal van het gloednieuwe Colosseum van Caesars Palace. De show krijgt over de hele wereld fantastische kritieken! Op dezelfde dag wordt ook op de Amerikaanse televisie uitgebreid aandacht besteed aan de show. Oprah Winfrey neemt een kijkje bij Céline thuis en achter de schermen van "A New Day.". Ook zien we enkele nummers uit "A New Day.". In een speciale CBS special heeft Justin Timberlake een interview met Céline vlak voor de premiere en zien we weer beelden uit een van de rehearsals van de show. Op het feestje na de prémiere krijgt Céline een speciale IFPI award. Deze staat voor de verkoop van 10 miljoen exemplaren van "Let's Talk About Love" in Europa. Bovendien krijgt Céline nog een tweede IFPI award uitgereikt voor een totale verkoop van 50 miljoen albums in Europa. Céline is de enige artiest die ooit deze onderscheidingen heeft ontvangen.

Eind april komt in nederland het 'Céline Dion Parfum' in de winkels. Céline is op 29 en 30 april in Los Angeles voor de opname van haar videoclips voor 'One Heart' en 'Have You Ever Been In Love'. Op 29 april treedt ze ook op in de Tonight Show van Jay Leno, ze zingt 'Have You Ever Been In Love'.

Begin mei gaat Céline in Las Vegas opnieuw de studios in met Jean-Jacques Goldman, Erick Benzi, Gildas Arzel en Jacques Veneruso voor de opnames van haar nieuwe Franstalige album. Op 22 mei maakt Céline haar opwachting bij "Divas Duets". Vlak voor de aanvang van haar eigen "A New Day..." zingt ze in de MGM Grand Arena "Have You Ever Been In Love" SOLO en heeft vervolgens een kort interview met Sharon Osbourne.

Op 7 juni ligt in Nederland de tweede single 'One Heart' van het gelijknamige album 'One Heart' in de winkels. Ook wordt die dag bekend dat Céline's nieuwe Frantalige album 'Une Fille & Quatre Types' gaat heten waarin une fille natuurlijk naar Céline verwijst en de quatre types naar die vier producers/schrijvers van het album Jean-Jacques Goldman, Erick Benzi, Gildas Arzel en Jacques Veneruso . Ook krijgt Céline haar eerste platina IFPI award voor haar album "One Heart". Dit staat gelijk aan 1 miljoen verkochte albums in Europa.

Céline treedt op 9 juli op tijdens het benefietgala " Simplement Marnay " in Gatineau, Quebec. Dit is een show ter nagedachtenis aan de tekstschrijver Eddy Marnay, die in zijn carrière 4000 liedjes schreef voor onder andere Edith Piaf en natuurlijk ook voor Céline voor wie hij tientallen liedjes schreef voor haar eerste albums van de begin jaren tachtig. Céline treedt geheel belangeloos op, haar gage gaat ook naar het goede doel. Eddy Marnay overleed op 3 januari 2003 op 82-jarige leeftijd.

Op 10 juli was Céline in New York voor een ontmoeting met de internationale pers. Céline had o.a. een exclusief interview met Albert Verlinde , verscheen in de " Today Show " van NBC, daar zong ze drie nummers (I Drove All Night, Have You Ever Been In Love en Love Can Move Mountains) op een podium op Rockefeller. Ook was ze te gast in de talkshow 'Live with Regis and Kelly ".

Op 25 augustus was op RTL 4 het exclusieve interview 'Albert meets Céline in New York' te zien. Deze special haalde in Nederland fantastische kijkcijfers en zorgde voor een flinke stijging van de albumverkopen in Nederland.

Op 5 september wordt de tracklist bekend van 'Une Fille & Quatre Types' . Het album zal 12 nummers bevatten. Ook wordt bekend dat de eerste single van album ' Tout L'Or Des Hommes ' wordt.

Op 15 september wordt bekend dat Céline genomineerd is voor twee American Music Awards . De eerste categorie waarin Céline genomineerd is, is: 'Favourite female pop-rock artist' daarin neemt ze het op tegen Avril Lavigne en Jennifer Lopez. De tweede nominatie is in de categorie 'Favourite adult contemporary artist' waarin Céline het opneemt tegen Cher en Norah Jones.

Op 7 oktober wordt in een persrelease bekend gemaakt dat Céline gaat samenwerken met de Australische fotografe Anne Geddes. Het project genaamd 'Miracles' zal een mix worden tussen Céline's muziek en de fotografie van Anne Geddes. De release staat gepland voor het najaar van 2004.Céline neemt samen met René Simard het duet 'Quand On S'aime' op voor zijn nieuwe album.Op 13 oktober komt Céline's eerste Franstalige album in 5 jaar genaamd 'Une Fille & Quatre Types' uit in Nederland. Ook voor het CDIP is het een belangrijke dag want op die dag openen we onze gloednieuwe website op ons gloednieuwe domein www.celinedion.nl !

Op 23 oktober wordt bekend gemaakt dat de ' Society of Singers ' Céline heeft gekozen als de winnaar van de Ella-award 2004. De award is vernoemd naar Ella Fitzgerald die de award als eerste ontving. Céline zal de award gepresenteerd krijgen op 7 juni 2004, tijdens een gala avond in Beverly Hills, Californië. Onder de 12 artiesten die de award eerder ontvingen zijn Rosemary Clooney, Frank Sinatra, Placido Domingo en Peggy Lee. De prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan een artiest voor zowel muzikale prestaties als hun inzet voor goede doelen en sociale problemen.

Op 30 oktober zegt Céline voor het eerst in 12 jaar een concert af vanwege griep. Gelukkig kan ze de volgende dag al weer optreden.

Begin november verleent Céline haar medewerking aan het Spaanstalige liedje Nadie Lo Entiende wat staat op het album ¡Qué grande es esto del amor! van de Spaanse groep Café Quijano . Céline werd door Humberto Gatica gevraagd het liedje op te luisteren met ad libs, dit kwam als een complete verrassing voor de jongens van de band. Het liedje is een mix van blues-achtige invloeden en de latijns/spaanse muziekstijl. Ook duikt Céline de studio in om het nummer Bewitched, Bothered and Bewildered op te nemen voor de soundtrack van de film ' Mona Lisa Smile ' met in de hoofdrol Julia Roberts .

Op 17 november wint Céline de American Music Award voor " Favorite Artist - Adult Contemporary Music" . Deze brengt het totaal op 6 stuks.

Op 20 november bezoekt Céline in het kader van World Children's Day een filiaal van McDonalds in Las Vegas. Ze bakt hamburgers met de kinderen, zingt met ze en leest verhaaltjes voor.

Op 30 november overlijdt Céline's vader Adhémar Dion aan botkanker. Hij overlijdt om 8.45 u. Canadese tijd rustig in zijn slaap. Céline vind de kracht haar "A New Day." show gewoon door te laten gaan. Ze draagt hem op aan haar vader:

"Mijn vader was en is nog steeds mijn grootste fan... vanaf het moment dat ik een klein meisje was. Ik weet dat mijn vader zou hebben gewild dat ik hier vanavond zou zijn, op het podium samen met iederen waar ik van hou. Ik zal alles geven wat ik heb, en ik draag deze show aan hem op."

Daarna vertrekt ze vanzelfsprekend meteen naar Québec om bij haar familie te zijn en de begrafenis van haar vader voor te bereiden. Céline is ontroostbaar, zij verliest in hem haar allergrootste fan. De "A New Day..." shows van 3,4,5,6 en 7 december worden gecanceled.

Op 10 december verschijnt Céline weer voor het eerst in het openbaar tijdens de Billboard Awards. Hier presenteert ze een award. De nieuwe single van Céline's album 'Une Fille & Quatre Types' zal 'Je T'aime Encore' zijn. Op 17 december zijn Céline en René 9 jaar getrouwd.

Sinds vorig jaar verzamelen Céline en René geld in voor het Saint Justine Hospital in Montréal. Het doel van de inzameling is om in 5 jaar tijd het bedrag van 100 miljoen CAN$ bij elkaar te krijgen. Op 18 december maken Céline en René, terug in Québec voor de feestdagen, bekend dat in het Saint Justine bekend dat er in het eerste jaar een bedrag van 75 miljoen CAN$ is binnen gehaald, met een record donatie van het 'Marcelle en Jean Coutu Fonds' dat 5 miljoen CAN$ doneerde.

Op 30 december is Céline weer terug in Las Vegas om met haar "A New Day..." shows het nieuwe jaar in te luiden.

Op maandag 11 januari 1988 ging de 'Incognito' - tour van start. Céline's moeder, Thérèse, ging niet meer mee. Céline zou binnenkort twintig worden, ze was nu oud en wijs genoeg. De 'Incognito'-tour was erop ontworpen om Céline's verbazingwekkende vocale variëteit te tonen aan het publiek. Alles kwam aan bod; pop, rock, ballads, de ouder nummers van Eddy Marnay , covers van bekende artiesten als Michael Jackson en liedjes uit de rockopera 'Starmania' van Luc Plamondon.

"Céline, die er niet eens aan durfde te denken om de persoon van wie ze het meeste hield in deze wereld te verliezen."

Bovendien kwam ook de komische noot aan bod in Céline's monologen vol zelfspot.

In februari werd Céline gevraagd om deel te nemen aan de nationale liedjeswedstrijd van Zwitserland. De winnaar van die wedstrijd zou voor Zwitserland deelnemen aan het Eurovisie Songfestival in april. Het liedje 'Ne Partez Pas Sans Moi' was geschreven door Nella Martinelli en Attila Serestug en op 9 februari won Céline overtuigend de nationale liedjeswedstrijd.

Céline's tour was een groot succes, maar als ze even tijd had ging ze naar huis om bij haar ouders en de rest van de familie te zijn. Op een avond in maart in 1988 vond ze haar vader ontzettend bezorgd. "Je moeder voelt zich niet goed." zei hij. Hij wist niet meer wat hij aan moest met zijn hyperactieve, koppige vrouw die bleef volhouden dat ze alleen oververmoeid was. Céline, die er niet eens aan durfde te denken om de persoon van wie ze het meeste hield in deze wereld te verliezen, had ook al gezien hoe slecht haar moeder eruit zag. Ze reageerde uiterst kalm en belde de cardioloog, Dr. Choquette, om voor de volgende middag een afspraak te maken. Haar moeder was geïrriteerd. Ze moest de volgende dag op de kinderen van Céline's zus Linda passen. Ze maakte zelf wel uit wanneer ze naar de dokter ging. Binnen tien minuten had Céline iemand anders geregeld. De volgende dag stelde de dokter vast dat Thérèse aan ernstig hartfalen leed, en dat ze dezelfde dag nog een viervoudige bypass moest ondergaan. Toen Céline de volgende dag op het podium stond, wist ze dat haar moeder buiten levensgevaar was.

Een maand later, op 30 April 1988 , vertolkte Céline voor 600 miljoen kijkers het nummer 'Ne partez Pas Sans Moi' voor Zwitserland. Uiteindelijk won Céline met één punt verschil van Engeland. Die avond in het hotel op Céline's kamer praatte ze wat na met René. Céline was blij alleen te zijn met de man van wie ze hield. Toen wilde hij gaan zonder haar, net als altijd, met een kus op haar wang welterusten te wensen. "Je hebt me nog niet gekust, René Angélil" zei Céline met haar hoofd gebogen en ogen naar de grond gericht. Hij realiseerde zich niet wat er gebeurde, al had hij dit moment in gedachten al honderden keren beleefd de afgelopen weken. Hij leunde naar haar toe, kuste haar lippen, haar nek en nam haar in zijn armen. Toen liet hij haar los en verdween. Voor een moment stond Céline daar, sprakeloos. Toen riep ze: "Als je niet terugkomt, kom ik naar jou toe." René kwam terug en vroeg of ze zeker wist dat dit was wat ze wilde. Céline knikte en eindelijk hadden ze aan elkaar toegegeven dat ze van elkaar hielden.

Thuis werd Céline onthaald als een heldin, op de persconferentie in Dublin was gevraagd of 'Ne Partez Pas Sans Moi' ook in het Engels vertaald zou worden, en René had geantwoord dat dat niet het geval was, maar dat er wel plannen waren voor een Engels album. Terug in Quebec bleek dat allerlei vestigingen van CBS in Europa navraag hadden gedaan naar de datum wanneer het album beschikbaar zou zijn.

Eindelijk, aan het begin van juni, belde David Foster dat hij binnenkort tijd zou hebben om met Céline te gaan werken, maar eerst wilde hij Céline zien optreden. René baalde hevig, want op de enige dag dat Foster naar Montréal kon komen, moest Céline net in een tent zingen. Maar David Foster was onder de indruk en zei: "Als je de liedjes hebt uitgekozen, sta ik tot je beschikking."

In september nam Céline een commercial op voor Chrysler , bovendien won ze vier Félix Awards op het jaarlijkse ADISQ gala, waarvan een voor ' Beste Performance'

In de herfst kwam CBS met het voorstel om nog twee andere producers voor het Engelse album in de arm te nemen; Andy Goldmark en Christopher Neil , om de kansen op hitsingles te vergroten. Het vinden van de juiste liedjes was tijdrovend werk, maar voor de komende tijd had Céline genoeg te doen. Tot december was alles vol gepland met concerten door heel Quebec.

Omdat 'La Voix Du Bon Dieu' zo'n succes was geweest in Québec wilde René Angélil , Céline's manager, nu met het album naar Frankrijk. Ze benaderden de productiemaatschappij Pathé-Marconi . Wat hij en Eddy Marnay , Céline's vaste liedjesschrijver, echter ook probeerden de Fransen waren niet te porren voor Céline's liedjes, ze vonden ze niet commercieel genoeg. Eddy wist dat hij met materiaal moest komen wat de Fransen wel aansprak.

Dagen en dagen spookte het probleem door zijn hoofd. Hij had al een melodie maar hij wist niet waar het liedje over moest gaan. Plotseling kreeg hij een idee. Céline was nu veertien en binnenkort zou ze haar jeugd achter zich laten. Hij herinnerde zich dat hij op die leeftijd constant verliefd geweest was. Hij besloot dat hij bij Céline moest zijn om te weten wat haar bezig hield. Om haar beter te leren kennen vloog hij naar Montréal waar hij uren en uren bij de Dions doorbracht.

"Vlak voor ze op moest, vond ze een 5 Yen muntje dat ze in haar schoen stopte..."

Sylvain , een verlegen maar knappe jongen uit de buurt, was erg geïnteresseerd in Céline, en op een dag kusten ze elkaar bij de voordeur. Céline vroeg zich af of ze verliefd was. Hield hij van haar? Was het liefde dat ze voelde, of alleen maar het verlangen naar de liefde? Eddy zag wat Céline doormaakte en dezelfde dag schreef hij de tekst voor 'D'amour Ou D'amitié' (Liefde of Vriendschap). Kort daarna kreeg hij inspiratie voor twee andere nummers 'Tellement J'ai D'amour Pour Toi' (Zoveel Liefde Heb Ik Voor Jou) en 'Visa Pour Les Beaux jours' (Visum voor Geluk). Deze liedjes vielen wél in de smaak bij Pathé-Marconi , en ze begonnen aan Céline's volgende album, dat tegelijkertijd in Frankrijk en Quebec zou worden uitgebracht.

De eerste drie liedjes voor Céline's nieuwe album werden in de zomer van 1982 opgenomen in de Family Sound Studio . Drie weken later nam ze nog eens zes liedjes op in de Saint Charles Studio. Een ervan ' La Piano Fantôme' was geschreven door Luc Plamondon en François Cousineau , de andere vijf waren weer voor de rekening van Eddy.

Half september gingen Céline's moeder Thérèse en René naar de directer van Céline's school. Céline had inmiddels zoveel verplichtingen, interviews, concerten en televisieoptredens, dat er geen andere mogelijkheid meer was dan Céline een speciaal onderwijsprogramma te laten volgen.

Eind september ging rond etenstijd de telefoon. Het was Eddy die vanuit Parijs belde om te vertellen dat het liedje 'Tellement J'Ai D'Amour Pour Toi' was uitgekozen om Frankrijk te vertegenwoordigen op het dertiende World Yamaha Popular Song Festival in Tokio , Japan .

Eind oktober vertrokken Céline, Thérèse, René en een vriend van René Ben Kaye naar Tokio. Eddy moest vanwege rugproblemen verstek laten gaan, en Mia besloot bij Eddy te blijven. Onderweg naar Tokio in het vliegtuig konden ze kiezen of ze Japans wilden eten of liever westerse kost. Céline en Thérèse, die qua eten niet erg avontuurlijk waren ingesteld, weigerden te proeven van de Japanse lekkernijen. Ze moesten van René beloven dat als ze de wedstrijd zouden winnen, dat ze dan alles zouden proeven wat ze voorgeschoteld zouden krijgen. Céline zong op 30 Oktober 1982 in de eerste ronde van het festival. Ze was als vijfde in rij aan de beurt. Aan het eind van de dag was ze bij de overgebleven tien deelnemers die doormochten naar de grote finale, waar ze opnieuw als vijfde moest optreden. Vlak voor ze op moest, vond ze een 5 Yen muntje dat ze in haar schoen stopte, omdat er geen zakken in haar jurk zaten. René liet Eddy en Mia per telefoon meeluisteren, en later toen de winnaar bekend gemaakt werd, hoorden Eddy en Mia vroeg in de morgen 'Céline Dion' door de luidsprekers schallen. Céline deelde de eerste plaats met de Mexicaanse zanger Yoshio . Céline ontving ook de Orchestra's Special Award , toegekend door het 62-koppige orkest.

Enkele dagen later zong Céline vijf nummers voor een publiek van Ambassadeurs en hoge Japanse overheidsambtenaren. In het banket dat volgde zat ze met haar moeder aan de hoofdtafel. Zoals beloofd proefde ze alles wat ze voorgeschoteld kreeg. Nadat ze een sterk gekruide soep had weggeslikt, gebeurde waar ze al bang voor was. Ze kreeg rauwe vis met kruiden en potjes met allerlei soorten sauzen. Céline nam een hap van de saus die haar het meest bekend voorkwam, niet wetende dat het hete wasabi mosterd was. Op dat moment dacht ze dat haar hoofd zou ontploffen. Door haar tranen heen zag ze vaag de bezorgde gezichten die haar aanstaarden. Toen ze weer een beetje bij haar positieven kwam stond iedereen om haar heen. Ze brachten haar vochtige handdoeken en zakdoeken om haar neus te snuiten, water, cola en suiker. Toen ze weer een beetje zichzelf was kon ze eindelijk vertellen wat er gebeurd was. Iedereen barstte in lachen uit en de ober vroeg of hij haar een biefstukje moest brengen.

Toen Céline terugkwam in Quebec begin november werd ze onthaald als een heldin, het nieuws van haar overwinning had in alle kranten gestaan. Er was geen beter moment om haar nieuwe album 'Tellement J'ai D'amour Pour Toi' op de markt te brengen. In enkele maanden tijd verkocht ze 125.000 exemplaren.

In de lente van 1981, kort voor Céline's 13e verjaardag, belde Michel Dion , Céline's broer, naar René Angélil om erachter te komen wat er met Céline's demo's gebeurd was. Michel zei: "Ik weet dat u nog niet naar de demo's geluisterd heeft, want als u dat wel gedaan had, had u meteen teruggebeld."

Michel vertelde dat het bandje demo's van zijn 12-jarige zusje bevatte. René was eerst niet zo toeschietelijk; Quebec kende in die tijd al genoeg kindsterretjes, en hij zat niet te wachten op een twaalfjarige, maar Michel wist hem over te halen en liet René beloven om naar de demo's te luisteren. Tien minuten later belde René terug en vroeg Michel of Céline meteen naar zijn kantoor kon komen.

Dezelfde middag, rond een uur of twee, kwamen Céline Dion en haar moeder Thérèse Tanguay-Dion zijn kantoor binnen. Céline was een klein meisje, ontzettend verlegen, en niet erg knap. René vroeg haar net te doen alsof ze in het La Place-des-Arts theater in Montréal stond. Céline zei dat ze gewend was met een microfoon te zingen, en daarop gaf René haar zijn pen. Céline stond op, deed een paar passen terug en begon 'Ce N'etait Qu'un Rêve' te zingen. Op het moment dat ze begon te zingen stond ze ook op dat podium met 2000 mensen voor haar ogen, gefixeerd op de denkbeeldige balkons boven René's hoofd. René zat aan zijn bureau en kon zijn oren en ogen niet geloven. Het kleine meisje dat voor hem stond had alles: het instinct, een krachtige stem en charisma. René was tot tranen geroerd. Toen Céline stopte met zingen was hij zo onder de indruk dat hij zich niet eens haar naam kon herinneren.

" Het kleine meisje dat voor hem stond had alles: het instinct, een krachtige stem en charisma."

René wist dat Céline zijn nieuwe troef was. Wat Céline en haar moeder op dat moment nog niet wisten was dat Ginette Reno haar contract bij René beëindigd had, en dat daarna alles had tegengezeten. René had er hard over nagedacht om de showbizzwereld vaarwel te zeggen en advocaat te worden. Maar dit kleine meisje, hij was er zeker van, zou alles veranderen. Hij zei tegen Thérèse: "Als u me vertrouwt, dan garandeer ik u dat uw dochter over vijf jaar een grote ster in Quebec en Frankrijk zal zijn." René was niet zo blij toen Thérèse vertelde dat Céline al een manager had. In overleg met Paul Lévesque stelde hij een contract op dat hij alle vrijheid zou krijgen om Céline's carrière uit te stippelen zonder dat hij enige verantwoording hoefde af te leggen.

Het eerste wat René deed was de fransman Eddy Marnay bellen; een componist/tekstschrijver die al eerder met hem gewerkt had in de tijd van Ginette Reno . Hij belde Eddy op en zei dat hij een fantastische nieuwe zangeres had leren kennen. Hij besloot op dat moment even weg te laten dat Céline nog maar twaalf was, omdat hij bang was dat Eddy zou denken dat hij zich vastklampte aan een strohalm. Eddy, die in Parijs woonde, vertelde dat hij over twee weken naar Montréal zou komen en dat hij dan naar zijn nieuwe zangeres zou luisteren.

René vroeg de pianist Daniel Hétu om 'Ce N'etait Qu'un Rêve' in de studio op te poetsen, zodat het perfect klonk als hij het aan Eddy zou laten horen. Eddy was verrukt van de stem die hij enkele weken later in het kantoor van René te horen kreeg en hij was stomverbaasd toen hij vernam dat deze stem, vol emotie en ervaring, toebehoorde aan een twaalfjarige. Eddy zag, net als René, in dat Céline een grote belofte was en zonder aarzelen besloot hij dat hij met Céline en René wilde samenwerken.

Dezelfde avond kreeg Eddy een idee voor een liedje 'La Voix Du Bon Dieu' ('De Stem van de Goede God'). Céline was meteen dol op Eddy, ze wist hoeveel ze van hem kon leren en vroeg honderduit. Hij gaf haar haar eerste zanglessen, legde haar uit wanneer in te ademen, wanneer pauze te nemen, wanneer nadruk te leggen op een woord en wanneer bepaalde noten net iets langer aan te houden.

In de lente van 1981 besloot René dat Michel Jasmin , een bekende tv host in Quebec, degene moest zijn die Céline aan het publiek moest presenteren. René belde de producer van Jasmin's talkshow en vroeg hem met Michel Jasmin naar zijn kantoor te komen. Toen ze Ce N'etait Qu'un Rêve' hoorden waren ze meteen bereid om Céline in hun show te laten optreden. Kort daarna belde hij Céline met het goede nieuws, het hele Dion-huis stond op zijn kop. Thérèse begon meteen met het maken van een roze jurk voor Céline's allereerste televisieoptreden.

Op 19 juni 1981, net na het uitkomen van Céline's eerste single 'Ce N'etait Qu'un Rêve' kwam Céline op tv. Céline was ontzettend zenuwachtig, en het hele interview liep niet zoals het moest, maar haar optreden was perfect gegaan; ze had laten zien dat ze een geweldige stem had. Die zomer gingen er 25.000 exemplaren van 'Ce N'etait Qu'Un Rêve' over de toonbank. Terwijl Eddy hard werkte aan Céline's debuutalbum, besloot René dat er ook een kerstalbum moest uitkomen. Hij wilde bewijzen dat Céline niet zomaar een kindsterretje was, maar een echte zangeres met een uitstekende stem en origineel materiaal. Het enige probleem was dat er veel geld nodig was om deze twee albums te financieren. Omdat hij op geen enkele andere manier aan geld kon komen, besloot hij een hypotheek op zijn huis aan Rue Victory in Laval , te nemen. Met dit geld kon hij Céline's eerste twee albums in vier avonden opnemen in de Saint Charles and Celebrity Studios .

De verloofde van Eddy, Suzanne Mia Dumont , kortweg Mia, richtte het PR bedrijfje Communimage op, en natuurlijk gaven René en Eddy haar een contract om Céline's PR te verzorgen.

Op maandag 9 november 1981 werd Céline's eerste album 'La Voix Du Bon Dieu' officieel op de markt gebracht. René had een grote suite in het Bonaventure Hotel in Montréal gehuurd, en Mia had 150 journalisten, radiomensen, televisiemensen, uitgevers, eigenaars van platenzaken en anderen uit de muziekwereld uitgenodigd.

Drie weken later op 30 November werd 'Céline Dion Chante Noël uitgebracht. Tijdens de winter 1981-1982 werden enkele tienduizenden exemplaren van beide albums verkocht. 'La Voix Du Bon Dieu' verkocht uiteindelijk 100.000 exemplaren.Anne-Renée Angélil (geboren Manon Kirouac ), de vrouw van René, was geen vreemde in de showbizzwereld en besloot haar werk op te geven om ook al haar tijd aan Céline te besteden. Alle contacten die ze in de loop van de jaren had opgedaan kwamen nu goed van pas. Anne-Renée leerde Céline hoe ze moest omgaan met de camera, hoe ze de microfoon moest vasthouden, en hoe zich te gedragen tijdens interviews. Anne-Renée was degene met wie Céline kleren ging kopen en met wie ze naar de kapper ging. Al snel deelde ze met Anne-Renée de passie voor designerkleding en schoenen.

Ook kwam er in 1981 een definitieve breuk in de samenwerking tussen René en Paul Lévesque. Op verzoek van René, die zag dat het tussen de Dions en Lévesque niet zo boterde, belde Adhémar Dion, Céline's vader, Lévesque op om te zeggen dat het contract tussen hen nu beëindigd was. Er werd een schikking getroffen en vanaf nu was René Angélil de enige manager van Céline Dion.