In de lente van 1981, kort voor Céline's 13e verjaardag, belde Michel Dion , Céline's broer, naar René Angélil om erachter te komen wat er met Céline's demo's gebeurd was. Michel zei: "Ik weet dat u nog niet naar de demo's geluisterd heeft, want als u dat wel gedaan had, had u meteen teruggebeld."

Michel vertelde dat het bandje demo's van zijn 12-jarige zusje bevatte. René was eerst niet zo toeschietelijk; Quebec kende in die tijd al genoeg kindsterretjes, en hij zat niet te wachten op een twaalfjarige, maar Michel wist hem over te halen en liet René beloven om naar de demo's te luisteren. Tien minuten later belde René terug en vroeg Michel of Céline meteen naar zijn kantoor kon komen.

Dezelfde middag, rond een uur of twee, kwamen Céline Dion en haar moeder Thérèse Tanguay-Dion zijn kantoor binnen. Céline was een klein meisje, ontzettend verlegen, en niet erg knap. René vroeg haar net te doen alsof ze in het La Place-des-Arts theater in Montréal stond. Céline zei dat ze gewend was met een microfoon te zingen, en daarop gaf René haar zijn pen. Céline stond op, deed een paar passen terug en begon 'Ce N'etait Qu'un Rêve' te zingen. Op het moment dat ze begon te zingen stond ze ook op dat podium met 2000 mensen voor haar ogen, gefixeerd op de denkbeeldige balkons boven René's hoofd. René zat aan zijn bureau en kon zijn oren en ogen niet geloven. Het kleine meisje dat voor hem stond had alles: het instinct, een krachtige stem en charisma. René was tot tranen geroerd. Toen Céline stopte met zingen was hij zo onder de indruk dat hij zich niet eens haar naam kon herinneren.

" Het kleine meisje dat voor hem stond had alles: het instinct, een krachtige stem en charisma."

René wist dat Céline zijn nieuwe troef was. Wat Céline en haar moeder op dat moment nog niet wisten was dat Ginette Reno haar contract bij René beëindigd had, en dat daarna alles had tegengezeten. René had er hard over nagedacht om de showbizzwereld vaarwel te zeggen en advocaat te worden. Maar dit kleine meisje, hij was er zeker van, zou alles veranderen. Hij zei tegen Thérèse: "Als u me vertrouwt, dan garandeer ik u dat uw dochter over vijf jaar een grote ster in Quebec en Frankrijk zal zijn." René was niet zo blij toen Thérèse vertelde dat Céline al een manager had. In overleg met Paul Lévesque stelde hij een contract op dat hij alle vrijheid zou krijgen om Céline's carrière uit te stippelen zonder dat hij enige verantwoording hoefde af te leggen.

Het eerste wat René deed was de fransman Eddy Marnay bellen; een componist/tekstschrijver die al eerder met hem gewerkt had in de tijd van Ginette Reno . Hij belde Eddy op en zei dat hij een fantastische nieuwe zangeres had leren kennen. Hij besloot op dat moment even weg te laten dat Céline nog maar twaalf was, omdat hij bang was dat Eddy zou denken dat hij zich vastklampte aan een strohalm. Eddy, die in Parijs woonde, vertelde dat hij over twee weken naar Montréal zou komen en dat hij dan naar zijn nieuwe zangeres zou luisteren.

René vroeg de pianist Daniel Hétu om 'Ce N'etait Qu'un Rêve' in de studio op te poetsen, zodat het perfect klonk als hij het aan Eddy zou laten horen. Eddy was verrukt van de stem die hij enkele weken later in het kantoor van René te horen kreeg en hij was stomverbaasd toen hij vernam dat deze stem, vol emotie en ervaring, toebehoorde aan een twaalfjarige. Eddy zag, net als René, in dat Céline een grote belofte was en zonder aarzelen besloot hij dat hij met Céline en René wilde samenwerken.

Dezelfde avond kreeg Eddy een idee voor een liedje 'La Voix Du Bon Dieu' ('De Stem van de Goede God'). Céline was meteen dol op Eddy, ze wist hoeveel ze van hem kon leren en vroeg honderduit. Hij gaf haar haar eerste zanglessen, legde haar uit wanneer in te ademen, wanneer pauze te nemen, wanneer nadruk te leggen op een woord en wanneer bepaalde noten net iets langer aan te houden.

In de lente van 1981 besloot René dat Michel Jasmin , een bekende tv host in Quebec, degene moest zijn die Céline aan het publiek moest presenteren. René belde de producer van Jasmin's talkshow en vroeg hem met Michel Jasmin naar zijn kantoor te komen. Toen ze Ce N'etait Qu'un Rêve' hoorden waren ze meteen bereid om Céline in hun show te laten optreden. Kort daarna belde hij Céline met het goede nieuws, het hele Dion-huis stond op zijn kop. Thérèse begon meteen met het maken van een roze jurk voor Céline's allereerste televisieoptreden.

Op 19 juni 1981, net na het uitkomen van Céline's eerste single 'Ce N'etait Qu'un Rêve' kwam Céline op tv. Céline was ontzettend zenuwachtig, en het hele interview liep niet zoals het moest, maar haar optreden was perfect gegaan; ze had laten zien dat ze een geweldige stem had. Die zomer gingen er 25.000 exemplaren van 'Ce N'etait Qu'Un Rêve' over de toonbank. Terwijl Eddy hard werkte aan Céline's debuutalbum, besloot René dat er ook een kerstalbum moest uitkomen. Hij wilde bewijzen dat Céline niet zomaar een kindsterretje was, maar een echte zangeres met een uitstekende stem en origineel materiaal. Het enige probleem was dat er veel geld nodig was om deze twee albums te financieren. Omdat hij op geen enkele andere manier aan geld kon komen, besloot hij een hypotheek op zijn huis aan Rue Victory in Laval , te nemen. Met dit geld kon hij Céline's eerste twee albums in vier avonden opnemen in de Saint Charles and Celebrity Studios .

De verloofde van Eddy, Suzanne Mia Dumont , kortweg Mia, richtte het PR bedrijfje Communimage op, en natuurlijk gaven René en Eddy haar een contract om Céline's PR te verzorgen.

Op maandag 9 november 1981 werd Céline's eerste album 'La Voix Du Bon Dieu' officieel op de markt gebracht. René had een grote suite in het Bonaventure Hotel in Montréal gehuurd, en Mia had 150 journalisten, radiomensen, televisiemensen, uitgevers, eigenaars van platenzaken en anderen uit de muziekwereld uitgenodigd.

Drie weken later op 30 November werd 'Céline Dion Chante Noël uitgebracht. Tijdens de winter 1981-1982 werden enkele tienduizenden exemplaren van beide albums verkocht. 'La Voix Du Bon Dieu' verkocht uiteindelijk 100.000 exemplaren.Anne-Renée Angélil (geboren Manon Kirouac ), de vrouw van René, was geen vreemde in de showbizzwereld en besloot haar werk op te geven om ook al haar tijd aan Céline te besteden. Alle contacten die ze in de loop van de jaren had opgedaan kwamen nu goed van pas. Anne-Renée leerde Céline hoe ze moest omgaan met de camera, hoe ze de microfoon moest vasthouden, en hoe zich te gedragen tijdens interviews. Anne-Renée was degene met wie Céline kleren ging kopen en met wie ze naar de kapper ging. Al snel deelde ze met Anne-Renée de passie voor designerkleding en schoenen.

Ook kwam er in 1981 een definitieve breuk in de samenwerking tussen René en Paul Lévesque. Op verzoek van René, die zag dat het tussen de Dions en Lévesque niet zo boterde, belde Adhémar Dion, Céline's vader, Lévesque op om te zeggen dat het contract tussen hen nu beëindigd was. Er werd een schikking getroffen en vanaf nu was René Angélil de enige manager van Céline Dion.

Céline was net 9 geworden toen Karine , het pas geboren dochtertje van Céline's zus Liette , erg ziek werd. De baby die pas twee maanden oud was werd met spoed naar het Sainte Justine kinderziekenhuis in Montréal gebracht. De dokters daar vertelden Liette dat haar dochtertje leed aan een ongeneeslijke ziekte, genaamd Cystic Fibrosis, en dat ze het kleine meisje zo snel mogelijk moest laten dopen omdat ze het ergste vreesden. De dokters vertelden Liette dat Karine misschien nog maar een paar weken zou leven. Dit alles maakte enorme indruk op Céline; ze hoorde haar ouders zeggen dat Karine misschien nooit zou opgroeien, dat ze elke dag pillen zou moeten slikken en dat ze misschien niet lang meer zou leven. Misschien vanwege haar ziekte was Karine het eerste kind waar Céline zich verbonden mee voelde. Maar Karine was niet als de andere kinderen. Ze was een serieus klein meisje dat wist dat het leven niet altijd even mooi was. Karine herinnerde Céline eraan dat de wereld hard en oneerlijk kon zijn.

In de zomer van 1977 kochten Adhémar, Céline's vader, en Claudette , Céline's zus, een barrestaurant in Le Gardeur , " Le Vieux Baril ". Jarenlang zongen de Dions daar. In het begin liep het slecht. Paul , Céline's broer die toen 15 was, besloot een elektrische piano te kopen, en speelde 's avonds in de bar om er iets meer sfeer te brengen. Al gauw werd "Le Vieux Baril" een populaire ontmoetingsplaats. Céline zag haar eerste shows in "Le Vieux Baril". Het was ook daar waar ze voor het eerst met het publiek in aanraking kwam, en haar eerste kleine successen op het podium behaalde. Céline was er niet weg te slaan; vaak vond men haar 4 uur 's ochtends slapend in een klein kamertje achterin.

" Al gauw stond Céline in de omgeving bekend als "La P'tite Quebecoise"."

Haar moeder had gezegd dat ze zo lang mocht opblijven als ze wilde, als ze 's ochtends maar op tijd opstond om naar school te gaan. Het viel haar leraren op dat Céline nauwelijks haar ogen open kon houden als ze op school zat. Ze kwam niet mee met de rest van de klas en leerde bijna niets. Ze praatte nauwelijks en ging niet met andere kinderen om, ze had het te druk met dromen. Ze had een ontzettende hekel aan school. Ze vond niets interessant en kon niet wachten tot school weer voorbij was. Ze zag zichzelf op een podium, in opnamestudio's. Wat moest je dan in hemelsnaam met aardrijkskunde en rekenen?

Regelmatig betrapten Adhémar en Thérèse Céline voor de spiegel terwijl ze de sterren van die tijd imiteerde. Langzamerhand begon het tot de Dions door te dringen dat ze talent had. Al op negenjarige leeftijd zong Céline in harmonie met de hoofdmelodie van de liedjes, ze verzon ter plekke een tweede of derde stem. Haar broer Michel beloofde haar dat ze op een dag samen te zien zouden zijn op televisie. Ook in "Le Vieux Baril" werd Céline's talent opgemerkt. Ze had inmiddels een ongekend repertoire van liedjes in haar hoofd. De mensen in de bar begonnen te betalen voor verzoeknummers en al gauw stond Céline in de omgeving bekend als " La P'tite Quebecoise ". Elke avond zat de bar stampvol om kleine Céline te horen zingen.

Céline's allereerste optreden voor publiek vond plaats op de bruiloft van haar broer Michel op 18 augustus 1973, toen ze vijf jaar oud was. Ze zong 'Du Fil, Des Aiguiles Et Du Coton' van France Castel en Roger Whittaker's 'Mamy Blue'. Ze droeg een hoed en handschoenen. De avond ervoor had ze geoefend met haar moeder.  Toen het tijd was ging ze naast de piano staan waarop Daniel , die alle instrumenten kon bespelen, haar zou begeleiden. 

" De plankenkoorts overviel haar, maar zo gauw ze begon te zingen was haar angst verdwenen."

De plankenkoorts overviel haar, maar zo gauw ze begon te zingen was haar angst verdwenen. Voor de eerste keer in haar leven ervoer Céline hoe fijn ze zich voelde als er naar haar gekeken en geluisterd werd. De hele dag zong en danste ze. Toen de avond kwam weigerde ze te vertrekken zolang de muziek nog speelde.

Twee weken later op de eerste dinsdag van september van 1973, ging Céline naar de kleuterschool. Ze voelde zich ontzettend rot; ze miste haar mooie zorgeloze wereld. Ze had al haar tijd doorgebracht met volwassenen en kinderen ouder dan zij, wat moest ze met de kinderen van haar eigen leeftijd? 

Het was 30 April 1970, en een mooie dag. Thérèse Dion had haar zoons Michel, Jacques en Daniel gemobiliseerd om de tuin op te ruimen, de aarde om te spitten, het dode gras op te harken, het onkruid te wieden in de bloemperken en om de heg bij te knippen. Céline die een maand eerder twee was geworden, was met een schepje aan het spelen in haar zandbak. Toen Céline een blonde vrouw met een kinderwagen zag, die richting het huis kwam gelopen, dacht ze dat het haar oudste zus Denise met haar zoontje Christian was.

Céline begon de weg over te steken om naar haar zus te gaan. In de tuin hoorden de jongens de piepende banden en de gil van een vrouw. Ze renden naar voren en zagen hun kleine zusje onder een auto liggen. Michel rende naar Céline toe, terwijl Daniel zijn moeder probeerde weg te houden. Céline huilde. Haar moeder raapte haar op en zover ze kon zien was er niks gebroken maar het kleine meisje had blauwe plekken en een flinke bult op haar hoofd.

" In de tuin hoorden de jongens de piepende banden en de gil van een vrouw."

De chauffeur van de auto bood Thérèse $20 als ze de politie niet zou bellen, maar hij stond erop om Céline naar het 'Le Gardeur' ziekenhuis in Repentigny te brengen. De dokters daar waren bezorgd over Céline's symptomen. Ze had overgegeven, ze leek in de war, wilde slapen en huilde niet. De eerste hulp arts besloot haar over te plaatsen naar het 'Sainte Justine' kinderziekenhuis in Montréal en Michel ging met haar mee. Thérèse ging naar huis om voor de andere kinderen te zorgen en haar man op te wachten om te vertellen wat er gebeurd was.

Thérèse was met het avondeten bezig toen Michel belde met het slechte nieuws dat Céline een schedelbasisfractuur had. Die avond ging Thérèse naar haar dochtertje die voor het eerst van haar leven een nacht weg was van haar liefdevolle familie.