(Jean-Jacques Goldman)

Une photo, une date, c'est à n'y pas croire
C'était pourtant hier mentirait ma mémoire
Et ces visages d'enfants, et le mien dans ce miroir

Een foto, een datum, het is niet te geloven
En toch was het pas gisteren, zou mijn geheugen liegen
En de gezichten van de kinderen en dat van mij in deze spiegel

Oh, c'est pas pour me plaindre,
Ça vous n'avez rien à craindre
La vie m'a tellement gâtée,
j'ai plutôt du mal à l'éteindre
Oh, mon dieu j'ai eu ma part,
et bien plus à tant d'égards

Oh, het is niet om te klagen
Daar hoef je niet bang voor te zijn
Het leven heeft me zo verwend
Vaak vind ik het moeilijk om te stoppen
Oh mijn God ik heb mijn deel gehad
En nog zoveel meer in zoveel opzichten

Mais quand on vit trop beau, trop fort
on en oublie le temps qui passe
Comme on perd un peu le Nord
au milieu de trop vastes espaces
À peine le temps de s'y faire,
à peine, on doit laisser la place
Oh, si je pouvais

Maar wanneer we te mooi leven, te intens
vergeten we de tijd die verstrijkt
Zoals we onze oriëntatie een beetje kwijtraken
Temidden van uitgestrekte vlakten
Nauwelijks tijd om eraan te wennen
En dan moeten we alweer plaats maken
Oh, als ik zou kunnen

Encore un soir, encore une heure
encore une larme de bonheur
Une faveur, comme une fleur,
Un souffle, une erreur
Un peu de nous, un rien de tout
Pour tout se dire encore ou bien se taire en regards
Juste un report, à peine encore, même s'il est tard

Nog een avond, nog een uur
Nog een traan van geluk
Een gunst, zoals een bloem
Een ademhaling, een vergissing
Een beetje van ons, een beetje niets van alles
Om alles nog eens te zeggen of om juist te zwijgen
Een blik, gewoon even uitstel
Nog een heel klein beetje, ook al is het laat

J'ai jamais rien demandé ça c'est pas la mer à boire!
Allez, face à l'éternité, ça va même pas se voir
Ça restera entre nous, oh, juste un léger retard

Ik heb nooit om iets gevraagd, dit is toch niet teveel gevraagd
Kom op! Vergeleken met de eeuwigheid doet het er niet veel toe
Het zal tussen ons blijven, oh, een heel klein beetje uitstel

Y'en a tant qui tuent le temps,
Tant et tant qui le perdent ou le passent
Tant qui se mentent, inventant en les rêvant des instants de grâce
Oh, je donne ma place au paradis,
si l'on m'oublie sur terre
Encore hier

Er zijn er zoveel die de tijd doden
Zovelen die tijd verliezen of verkwisten
Zovelen die tegen zichzelf liegen en dromen verzinnen
In momenten van gratie
Oh, ik zou mijn plekje in de hemel opgeven
Als ik vergeten werd op Aarde
Was het maar weer gisteren

Encore un soir, encore une heure
encore une larme de bonheur
Une faveur, comme une fleur,
Un souffle, une erreur
Un peu de nous, un rien de tout
Pour tout se dire encore ou bien se taire en regards
Juste un report, à peine encore, je sais, il est tard

Nog een avond, nog een uur
Nog een traan van geluk
Een gunst, zoals een bloem
Een ademhaling, een vergissing
Een beetje van ons, een beetje niets van alles
Om alles nog eens te zeggen of om juist te zwijgen
Een blik, gewoon even uitstel
Nog een heel klein beetje, ik weet het, het is laat

C'est pas grand-chose rien qu'une pause
Que le temps, les horloges se reposent
Et caresser juste un baiser
Un baiser

Het is niets bijzonders, slechts een pauze
Waarin de tijd, de klokken blijven stilstaan
Het strelen van alleen maar een kus
Een kus

Encore un soir, encore une heure un peu de nous,
Un rien de tout , encore un heure,
Un soir

Nog een avond, nog een uur, een beetje van ons,
Een beetje niets van alles, nog een uur
Een avond