(Jean-Jacques Goldman)

On ne change pas
On met juste les costumes d'autres sur soi
On ne change pas
Une veste ne cache qu'un peu de ce qu'on voit
On ne grandit pas
On pousse un peu, tout juste
Le temps d'un rêve, d'un songe
Et les toucher du doigt

We veranderen niet
We trekken slechts pakken van anderen aan
We veranderen niet
Een jas verbergt slechts een deel van wat we zien
We groeien niet
We duwen een beetje , heel precies
De tijden van een droom, een kleine droom
We kunnen hem raken met de vinger

Mais on n'oublie pas
L'enfant qui reste, presque nu
Les instants d'innocence
Quand on ne savait pas

Maar we vergeten niet
Het kind dat blijft, bijna bloot
De momenten van onschuld
Wanneer we het niet wisten

On ne change pas
On attrape des airs et des poses de combat
On ne change pas
On se donne le change, on croit
Que l'on fait des choix
Mais si tu grattes là
Tout près de l'apparence tremble
Un petit qui nous ressemble
On sait bien qu'il est là
On l'entend parfois
Sa rengaine insolente
Qui s'entête et qui répète
Oh ne me quitte pas

We veranderen niet
We nemen houdingen en gevechtsstanden aan
We veranderen niet
We geven onszelf de kans, en denken
Dat we keuzes maken
Maar als je daar schraapt
Dicht bij de verschijning trilt
Een kleintje die op ons lijkt
We weten heel goed dat ie er is
We horen haar soms,
Haar onbeschaamde dreun
Die halstarrig vasthoudt en die herhaald
Oh, verlaat mij niet

On n'oublie jamais
On a toujours un geste
Qqui trahit qui l'on est
Un prince, un valet
Sous la couronne un regard
Une arrogance, un trait
D'un prince ou d'un valet
Je sais tellement ça
J'ai copié des images
Et des rêves que j'avais
Tous ces milliers de rêves
Mais si près de moi
Une petite fille maigre
Marche à Charlemagne, inquiète
Et me parle tout bas

We vergeten nooit
We hebben altijd een beweging
Die verraad wie we zijn
Een prins, een knecht
Onder de kroon een blik
Een arrogantie, een karaktertrek
Van een prins of een knecht
Ik weet dat zodanig
Ik heb de beelden
En dromen die ik had gekopieërd
Al die duizende dromen
Een klein mager meisje
Loopt onrustig in Charlemagne
En praat zacht tegen mij

On ne change pas
On met juste les costumes d'autres et voilà
On ne change pas
On ne cache qu'un instant de soi

We veranderen niet
We trekken slechts pakken van anderen aan, en zie daar
We veranderen niet
We verbergen slechts een moment van onszelf

Une petite fille
Ingrate et solitaire marche
Et rêve dans les neiges
En oubliant le froid

Een klein meisje
Onaantrekkelijk en eenzaam
Loopt en droomt in de sneeuw
De kou vergetend

Si je la maquille
Elle disparaît un peu,
Le temps de me regarder faire
Et se moquer de moi

Als ik die onherkenbaar maak
Verdwijnt ze een beetje
De tijd kijkt naar mijn doen
En spot met mij

Une petite fille
Une toute petite fille

Een klein meisje
Een heel klein meisje