Céline's allereerste optreden voor publiek vond plaats op de bruiloft van haar broer Michel op 18 augustus 1973, toen ze vijf jaar oud was. Ze zong 'Du Fil, Des Aiguiles Et Du Coton' van France Castel en Roger Whittaker's 'Mamy Blue'. Ze droeg een hoed en handschoenen. De avond ervoor had ze geoefend met haar moeder. Toen het tijd was ging ze naast de piano staan waarop Daniel , die alle instrumenten kon bespelen, haar zou begeleiden.
" De plankenkoorts overviel haar, maar zo gauw ze begon te zingen was haar angst verdwenen."
De plankenkoorts overviel haar, maar zo gauw ze begon te zingen was haar angst verdwenen. Voor de eerste keer in haar leven ervoer Céline hoe fijn ze zich voelde als er naar haar gekeken en geluisterd werd. De hele dag zong en danste ze. Toen de avond kwam weigerde ze te vertrekken zolang de muziek nog speelde.
Twee weken later op de eerste dinsdag van september van 1973, ging Céline naar de kleuterschool. Ze voelde zich ontzettend rot; ze miste haar mooie zorgeloze wereld. Ze had al haar tijd doorgebracht met volwassenen en kinderen ouder dan zij, wat moest ze met de kinderen van haar eigen leeftijd?
