Céline was net 9 geworden toen Karine , het pas geboren dochtertje van Céline's zus Liette , erg ziek werd. De baby die pas twee maanden oud was werd met spoed naar het Sainte Justine kinderziekenhuis in Montréal gebracht. De dokters daar vertelden Liette dat haar dochtertje leed aan een ongeneeslijke ziekte, genaamd Cystic Fibrosis, en dat ze het kleine meisje zo snel mogelijk moest laten dopen omdat ze het ergste vreesden. De dokters vertelden Liette dat Karine misschien nog maar een paar weken zou leven. Dit alles maakte enorme indruk op Céline; ze hoorde haar ouders zeggen dat Karine misschien nooit zou opgroeien, dat ze elke dag pillen zou moeten slikken en dat ze misschien niet lang meer zou leven. Misschien vanwege haar ziekte was Karine het eerste kind waar Céline zich verbonden mee voelde. Maar Karine was niet als de andere kinderen. Ze was een serieus klein meisje dat wist dat het leven niet altijd even mooi was. Karine herinnerde Céline eraan dat de wereld hard en oneerlijk kon zijn.
In de zomer van 1977 kochten Adhémar, Céline's vader, en Claudette , Céline's zus, een barrestaurant in Le Gardeur , " Le Vieux Baril ". Jarenlang zongen de Dions daar. In het begin liep het slecht. Paul , Céline's broer die toen 15 was, besloot een elektrische piano te kopen, en speelde 's avonds in de bar om er iets meer sfeer te brengen. Al gauw werd "Le Vieux Baril" een populaire ontmoetingsplaats. Céline zag haar eerste shows in "Le Vieux Baril". Het was ook daar waar ze voor het eerst met het publiek in aanraking kwam, en haar eerste kleine successen op het podium behaalde. Céline was er niet weg te slaan; vaak vond men haar 4 uur 's ochtends slapend in een klein kamertje achterin.
" Al gauw stond Céline in de omgeving bekend als "La P'tite Quebecoise"."
Haar moeder had gezegd dat ze zo lang mocht opblijven als ze wilde, als ze 's ochtends maar op tijd opstond om naar school te gaan. Het viel haar leraren op dat Céline nauwelijks haar ogen open kon houden als ze op school zat. Ze kwam niet mee met de rest van de klas en leerde bijna niets. Ze praatte nauwelijks en ging niet met andere kinderen om, ze had het te druk met dromen. Ze had een ontzettende hekel aan school. Ze vond niets interessant en kon niet wachten tot school weer voorbij was. Ze zag zichzelf op een podium, in opnamestudio's. Wat moest je dan in hemelsnaam met aardrijkskunde en rekenen?
Regelmatig betrapten Adhémar en Thérèse Céline voor de spiegel terwijl ze de sterren van die tijd imiteerde. Langzamerhand begon het tot de Dions door te dringen dat ze talent had. Al op negenjarige leeftijd zong Céline in harmonie met de hoofdmelodie van de liedjes, ze verzon ter plekke een tweede of derde stem. Haar broer Michel beloofde haar dat ze op een dag samen te zien zouden zijn op televisie. Ook in "Le Vieux Baril" werd Céline's talent opgemerkt. Ze had inmiddels een ongekend repertoire van liedjes in haar hoofd. De mensen in de bar begonnen te betalen voor verzoeknummers en al gauw stond Céline in de omgeving bekend als " La P'tite Quebecoise ". Elke avond zat de bar stampvol om kleine Céline te horen zingen.
