Op maandag 11 januari 1988 ging de 'Incognito' - tour van start. Céline's moeder, Thérèse, ging niet meer mee. Céline zou binnenkort twintig worden, ze was nu oud en wijs genoeg. De 'Incognito'-tour was erop ontworpen om Céline's verbazingwekkende vocale variëteit te tonen aan het publiek. Alles kwam aan bod; pop, rock, ballads, de ouder nummers van Eddy Marnay , covers van bekende artiesten als Michael Jackson en liedjes uit de rockopera 'Starmania' van Luc Plamondon.

"Céline, die er niet eens aan durfde te denken om de persoon van wie ze het meeste hield in deze wereld te verliezen."

Bovendien kwam ook de komische noot aan bod in Céline's monologen vol zelfspot.

In februari werd Céline gevraagd om deel te nemen aan de nationale liedjeswedstrijd van Zwitserland. De winnaar van die wedstrijd zou voor Zwitserland deelnemen aan het Eurovisie Songfestival in april. Het liedje 'Ne Partez Pas Sans Moi' was geschreven door Nella Martinelli en Attila Serestug en op 9 februari won Céline overtuigend de nationale liedjeswedstrijd.

Céline's tour was een groot succes, maar als ze even tijd had ging ze naar huis om bij haar ouders en de rest van de familie te zijn. Op een avond in maart in 1988 vond ze haar vader ontzettend bezorgd. "Je moeder voelt zich niet goed." zei hij. Hij wist niet meer wat hij aan moest met zijn hyperactieve, koppige vrouw die bleef volhouden dat ze alleen oververmoeid was. Céline, die er niet eens aan durfde te denken om de persoon van wie ze het meeste hield in deze wereld te verliezen, had ook al gezien hoe slecht haar moeder eruit zag. Ze reageerde uiterst kalm en belde de cardioloog, Dr. Choquette, om voor de volgende middag een afspraak te maken. Haar moeder was geïrriteerd. Ze moest de volgende dag op de kinderen van Céline's zus Linda passen. Ze maakte zelf wel uit wanneer ze naar de dokter ging. Binnen tien minuten had Céline iemand anders geregeld. De volgende dag stelde de dokter vast dat Thérèse aan ernstig hartfalen leed, en dat ze dezelfde dag nog een viervoudige bypass moest ondergaan. Toen Céline de volgende dag op het podium stond, wist ze dat haar moeder buiten levensgevaar was.

Een maand later, op 30 April 1988 , vertolkte Céline voor 600 miljoen kijkers het nummer 'Ne partez Pas Sans Moi' voor Zwitserland. Uiteindelijk won Céline met één punt verschil van Engeland. Die avond in het hotel op Céline's kamer praatte ze wat na met René. Céline was blij alleen te zijn met de man van wie ze hield. Toen wilde hij gaan zonder haar, net als altijd, met een kus op haar wang welterusten te wensen. "Je hebt me nog niet gekust, René Angélil" zei Céline met haar hoofd gebogen en ogen naar de grond gericht. Hij realiseerde zich niet wat er gebeurde, al had hij dit moment in gedachten al honderden keren beleefd de afgelopen weken. Hij leunde naar haar toe, kuste haar lippen, haar nek en nam haar in zijn armen. Toen liet hij haar los en verdween. Voor een moment stond Céline daar, sprakeloos. Toen riep ze: "Als je niet terugkomt, kom ik naar jou toe." René kwam terug en vroeg of ze zeker wist dat dit was wat ze wilde. Céline knikte en eindelijk hadden ze aan elkaar toegegeven dat ze van elkaar hielden.

Thuis werd Céline onthaald als een heldin, op de persconferentie in Dublin was gevraagd of 'Ne Partez Pas Sans Moi' ook in het Engels vertaald zou worden, en René had geantwoord dat dat niet het geval was, maar dat er wel plannen waren voor een Engels album. Terug in Quebec bleek dat allerlei vestigingen van CBS in Europa navraag hadden gedaan naar de datum wanneer het album beschikbaar zou zijn.

Eindelijk, aan het begin van juni, belde David Foster dat hij binnenkort tijd zou hebben om met Céline te gaan werken, maar eerst wilde hij Céline zien optreden. René baalde hevig, want op de enige dag dat Foster naar Montréal kon komen, moest Céline net in een tent zingen. Maar David Foster was onder de indruk en zei: "Als je de liedjes hebt uitgekozen, sta ik tot je beschikking."

In september nam Céline een commercial op voor Chrysler , bovendien won ze vier Félix Awards op het jaarlijkse ADISQ gala, waarvan een voor ' Beste Performance'

In de herfst kwam CBS met het voorstel om nog twee andere producers voor het Engelse album in de arm te nemen; Andy Goldmark en Christopher Neil , om de kansen op hitsingles te vergroten. Het vinden van de juiste liedjes was tijdrovend werk, maar voor de komende tijd had Céline genoeg te doen. Tot december was alles vol gepland met concerten door heel Quebec.

De acht liedjes op het album 'Incognito' werden opgenomen in februari 1987. Het was voor het eerst sinds twee jaar dat ze weer de studio inging om nieuw materiaal op te nemen. Er werkten drie producers aan het album: Jean-Alain Roussel, Aldo Nova en Pierre Bazinet . Eddy Marnay had vijf van de liedjes geschreven, Luc Plamondon twee en Isa Minoke één. De invloeden van al deze professionals zorgde ervoor dat het album zeer gevarieerd was.

Het album 'Incognito' werd gelanceerd op 2 april 1987 . In het begin wilde geen enkel radiostation nummers van het album draaien. Met veel moeite wisten Mia Dumont , de verloofde van Eddy Marnay en PR dame van Céline, en Mario Lefebvre , PR man bij CBS, de radiostations naar de lancering te krijgen. Toen ze Céline 'Incognito' hoorde zingen waren ze stomverbaasd. Ze vonden het geweldig! Uiteindelijk bracht het album zes singles voort: 'Incognito', 'On Traverse Un Miroir', 'Comme Un Coeur Froid', 'Lolita', 'Délivre-Moi' en 'D'abord C'est Quoi L'Amour' . In de herfst van 1987 werd 'Incognito' ook in Frankrijk uitgebracht.

"Daar op dat moment stal Céline de harten van de aanwezige Canadese en Amerikaanse professionals. Iedereen realiseerde zich dat Céline inderdaad rijp was voor een Engelstalig album."

Eddy Marnay besefte dat zijn werk erop zat. Céline zou hem vanaf nu af aan niet meer nodig hebben. Hij ging samen met Mia terug naar Parijs. Nu Mia niet meer voor Céline en René werkte moesten ze op zoek naar een nieuwe persagent, deze vonden ze in Francine Chaloult .

Op 22 Juni 1987 kwam de CBS staf bij elkaar om de jaarlijkse balans op te maken. die avond zong Céline twee liedjes van 'Incognito'. De aanwezigen klapten beleefd; wat moesten ze aan met twee Franse liedjes? Daar was buiten Quebec, in Engelstalig Canada, helemaal geen vraag naar. Ook Dan Hill , die op dat moment groot succes had met 'Can't We Try' een duet met Vonda Shepard was aanwezig. De verbazing van de CBS coryfeeën was dan ook groot toen Dan Hill samen met Céline het duet ten gehore bracht. Ze kregen een staande ovatie. Daar op dat moment stal Céline de harten van de aanwezige Canadese en Amerikaanse professionals. Iedereen realiseerde zich dat Céline inderdaad rijp was voor een Engelstalig album.

Tijdens de zomer en herfst van 1987, begon René met het voorbereiden van de volgende tour. Hij moest weer helemaal opnieuw beginnen, hij moest een band hebben, lichtmensen, geluidsmensen en de rest van een crew. Als eerste benaderde hij Claude Lemay (Mégo) voor de functie van Chef d'Orchestre. Mégo zei in eerste instantie meteen nee, Céline was niet zijn type artiest, ze was goed maar haar imago dat vond hij maar niks. René vertelde dat er de week erop een special van Céline zou worden uitgezonden. Die moest hij maar bekijken, en als hij dan nog niet met Céline wilde werken dan was het over. De bewuste special werd uitgezonden op 27 september 1987 en toen Mégo Céline zag, kon hij zijn oren en ogen niet geloven. Dat kleine meisje, met een goede stem, maar met een grote neus, harige wenkbrauwen en een scheef gebit was veranderd in een negentienjarige jonge sexy vrouw die wist hoe ze het publiek moest charmeren, en hoe ze op het podium moest bewegen. Bovendien was haar stem buitengewoon krachtig, soepel en sensueel. Hij veranderde meteen van gedachten en vertelde René dat hij met Céline Dion op tour wilde, en voor hem een band bij elkaar zou zoeken. De band werd uiteindelijk: Martin Daviault op saxofoon, Marc Alie op de drums, Pierre Dumont-Gauthier op gitaar, Breen Leboeuf op bass en Paul Mori n op keyboard. Mégo vroeg Ghislaine Dion , Céline's zus, als achtergrondzangeres. Voor de geluidsapparatuur werd Denis Savage aangenomen, en Daniel Baron werd gevraagd voor het geluid. Het laatste wat nog miste was een tour director/stage manager. Uiteindelijk vroeg René Suzanne Gingue , Mégo's vriendin.

In November 1987 werd Céline uitgenodigd om te zingen op de Juno Awards (het Canadese equivalent van de Amerikaanse Grammy's) aangezien 'Incognito' nog steeds een ongekend succes was in Quebec. Voor de gelegenheid ging Aldo Nova de studio in om een Engelstalige versie van 'Partout Je Te Vois' te maken, want de mensen in de rest van Canada hadden nog steeds nauwelijks materiaal van Céline gehoord. Na 48 uur hard werken was 'Have A Heart' geboren, met nieuwe arrangementen en met een grotere vocale uitdaging voor Céline. Céline zong 'Have A Heart' op de Junos en de reactie van het publiek was overweldigend; de critici waren lyrisch over de kwaliteiten van deze zangeres. CBS had eindelijk door dat Céline een goudmijn was en beloofde $300.000 (het tienvoudige bedrag van wat René en CBS waren overeen gekomen in het contract) voor het maken van het Engelstalige album. René op zijn beurt stelde de eis dat hij David Foster als producer wilde. Foster had al een ongekende reputatie in de showbizzwereld. Hij had al met artiesten als Chicago, Barbra Streisand, Neil Diamond' en Nathalie Cole gewerkt. Bernie DiMatteo, directeur van CBS Canada, beloofde echter niets. Hij zei tegen René: "Als je Foster echt wilt hebben, dan zul je hem zelf moeten overtuigen".