In januari 1991, nadat Céline drie weken geen woord had gezegd, bleek dat haar stem weer was opgeknapt. Tot Céline's grote opluchting was er geen schade aangericht.

Céline's debuut als actrice in de miniserie 'Des Fleurs Sur La Neige' werd voor het eerst uitgezonden op 7 maart 1991. René besloot de titelsong van de miniserie, Prenez-Moi , gezongen door Céline, niet uit te brengen omdat hij het liedje niet bij Céline's imago vond passen. Bovendien was de miniserie niet zo succesvol als gehoopt.

In februari nam Céline deel aan het project 'Voices That Care' dat was opgezet door David Foster en Peter Catera van 'Chicago'. Samen met andere sterren als Little Richard, Al Jareau, Michael Bolton, Wayne Gretzky, Cindy Crawford, Richard Gere, Chevy Chase, Kevin Costner, Michelle Pfeiffer, Sally Field, Dudly Moore, Whoopi Goldberg en nog vele anderen nam ze het lied 'Voices That Care' op als boodschap van steun aan de militairen die in de golfoorlog tegen Saddam Hussein vochten. Begin februari begon de 'Unison' tour in Canada.

"Daar was het dat twee vertegenwoordigers van het succesvolle schrijversteam James Horner/Will Jennings, Mike Gorfaine en Sam Schwartz Céline voor het eerst hoorden."

De jaarlijkse uitreiking van de Canadese Juno's werd dit jaar in Vancouver gehouden en mede dankzij het succes van 'Where Does My Heart Beat Now' in de VS, ging Céline naar huis met de twee belangrijkste awards: beste zangeres en beste album . Daar was het dat twee vertegenwoordigers van het succesvolle schrijversteam James Horner/Will Jennings, Mike Gorfaine en Sam Schwartz Céline voor het eerst hoorden. Ze waren op zoek naar een zangeres die de soundtrack 'Dreams To Dream' voor de tekenfilm 'An American Tail: Fievel Goes West' geproduceerd door Steven Spielberg wilde zingen. Linda Ronstadt , die ook de soundtrack van de eerste Fievel film had ingezongen had het aanbod afgeslagen. Net toen bijna alles rond was, veranderde Linda van gedachten en was zij degene die uiteindelijk 'Dreams To Dream' inzong.

In april had Céline heel Canada definitief voor zich gewonnen. Nu ging ze op nieuw naar de VS voor een promotietour. In mei ging ze naar Japan om ' Unison' te promoten. In juni ging Céline verder met haar tour door Canada. Op 19 juni tijdens het concert in het 'Montréal Forum' zat Céline tien jaar in de showbusiness.

Eind juli ging Céline naar Engeland om ook daar 'Unison' te promoten. Ze zaten nog in Londen toen René gebeld werd door Chris Montan , de man die bij Walt Disney muzikaal directeur was. Hij vertelde dat ze bezig waren met een nieuwe tekenfilm ' Beauty And The Beast' en dat ze Céline wilden voor de soundtrack. De volgende dag arriveerde er een demo, maar Céline was nog steeds van streek over wat er gebeurd was rondom 'Dreams To Dream' en ze wilde er niet naar luisteren. Toen René haar eindelijk had overgehaald vond ze de melodie maar niets. Toch besloot ze de week daarop met René en Vito Luprano naar Los Angeles te gaan. Nadat ze de ruwe versie van de film, die op dat moment nog niet af was, had gezien was ze compleet van gedachten veranderd: ze wilde het doen. De soundtrack van de film genaamd 'Beauty and The Beast' zou een duet worden, dat ze zou gaan inzingen met Peabo Bryson .

In september begon Céline aan de opnamen van haar elfde album 'Dion Chante Plamondon' . Alle liedjes op het album waren van de hand van Luc Plamondon . Van de 12 liedjes op het album kwamen er vier uit de musical 'Starmania' , vier nummers waren eerder door andere artiesten ingezongen en de laatste vier waren nieuw materiaal, speciaal geschreven voor Céline. Op 4 november 1991 werd het album gelanceerd, er werden twee singles tegelijk uitgebracht ' Des Mots Qui Sonnent' en 'L'Amour Existe Encore' iets wat nog nooit eerder was vertoond. René, Luc en Vito hadden daartoe besloten omdat binnenkort Céline's tweede Engelse album uit zou komen en ze wilden zo snel mogelijk zoveel mogelijk succes behalen met dit album, en dat gebeurde ook. De zelfde avond nog was het album goud.

Begin december kwam de single 'Beauty and The Beast' uit, en tegen de feestdagen was het een grote hit in de VS.

Op maandag 11 januari 1988 ging de 'Incognito' - tour van start. Céline's moeder, Thérèse, ging niet meer mee. Céline zou binnenkort twintig worden, ze was nu oud en wijs genoeg. De 'Incognito'-tour was erop ontworpen om Céline's verbazingwekkende vocale variëteit te tonen aan het publiek. Alles kwam aan bod; pop, rock, ballads, de ouder nummers van Eddy Marnay , covers van bekende artiesten als Michael Jackson en liedjes uit de rockopera 'Starmania' van Luc Plamondon.

"Céline, die er niet eens aan durfde te denken om de persoon van wie ze het meeste hield in deze wereld te verliezen."

Bovendien kwam ook de komische noot aan bod in Céline's monologen vol zelfspot.

In februari werd Céline gevraagd om deel te nemen aan de nationale liedjeswedstrijd van Zwitserland. De winnaar van die wedstrijd zou voor Zwitserland deelnemen aan het Eurovisie Songfestival in april. Het liedje 'Ne Partez Pas Sans Moi' was geschreven door Nella Martinelli en Attila Serestug en op 9 februari won Céline overtuigend de nationale liedjeswedstrijd.

Céline's tour was een groot succes, maar als ze even tijd had ging ze naar huis om bij haar ouders en de rest van de familie te zijn. Op een avond in maart in 1988 vond ze haar vader ontzettend bezorgd. "Je moeder voelt zich niet goed." zei hij. Hij wist niet meer wat hij aan moest met zijn hyperactieve, koppige vrouw die bleef volhouden dat ze alleen oververmoeid was. Céline, die er niet eens aan durfde te denken om de persoon van wie ze het meeste hield in deze wereld te verliezen, had ook al gezien hoe slecht haar moeder eruit zag. Ze reageerde uiterst kalm en belde de cardioloog, Dr. Choquette, om voor de volgende middag een afspraak te maken. Haar moeder was geïrriteerd. Ze moest de volgende dag op de kinderen van Céline's zus Linda passen. Ze maakte zelf wel uit wanneer ze naar de dokter ging. Binnen tien minuten had Céline iemand anders geregeld. De volgende dag stelde de dokter vast dat Thérèse aan ernstig hartfalen leed, en dat ze dezelfde dag nog een viervoudige bypass moest ondergaan. Toen Céline de volgende dag op het podium stond, wist ze dat haar moeder buiten levensgevaar was.

Een maand later, op 30 April 1988 , vertolkte Céline voor 600 miljoen kijkers het nummer 'Ne partez Pas Sans Moi' voor Zwitserland. Uiteindelijk won Céline met één punt verschil van Engeland. Die avond in het hotel op Céline's kamer praatte ze wat na met René. Céline was blij alleen te zijn met de man van wie ze hield. Toen wilde hij gaan zonder haar, net als altijd, met een kus op haar wang welterusten te wensen. "Je hebt me nog niet gekust, René Angélil" zei Céline met haar hoofd gebogen en ogen naar de grond gericht. Hij realiseerde zich niet wat er gebeurde, al had hij dit moment in gedachten al honderden keren beleefd de afgelopen weken. Hij leunde naar haar toe, kuste haar lippen, haar nek en nam haar in zijn armen. Toen liet hij haar los en verdween. Voor een moment stond Céline daar, sprakeloos. Toen riep ze: "Als je niet terugkomt, kom ik naar jou toe." René kwam terug en vroeg of ze zeker wist dat dit was wat ze wilde. Céline knikte en eindelijk hadden ze aan elkaar toegegeven dat ze van elkaar hielden.

Thuis werd Céline onthaald als een heldin, op de persconferentie in Dublin was gevraagd of 'Ne Partez Pas Sans Moi' ook in het Engels vertaald zou worden, en René had geantwoord dat dat niet het geval was, maar dat er wel plannen waren voor een Engels album. Terug in Quebec bleek dat allerlei vestigingen van CBS in Europa navraag hadden gedaan naar de datum wanneer het album beschikbaar zou zijn.

Eindelijk, aan het begin van juni, belde David Foster dat hij binnenkort tijd zou hebben om met Céline te gaan werken, maar eerst wilde hij Céline zien optreden. René baalde hevig, want op de enige dag dat Foster naar Montréal kon komen, moest Céline net in een tent zingen. Maar David Foster was onder de indruk en zei: "Als je de liedjes hebt uitgekozen, sta ik tot je beschikking."

In september nam Céline een commercial op voor Chrysler , bovendien won ze vier Félix Awards op het jaarlijkse ADISQ gala, waarvan een voor ' Beste Performance'

In de herfst kwam CBS met het voorstel om nog twee andere producers voor het Engelse album in de arm te nemen; Andy Goldmark en Christopher Neil , om de kansen op hitsingles te vergroten. Het vinden van de juiste liedjes was tijdrovend werk, maar voor de komende tijd had Céline genoeg te doen. Tot december was alles vol gepland met concerten door heel Quebec.