Op 27 januari 1992 zongen Céline en Peabo Bryson 'Beauty And The Beast' op de American Music Awards .Het liedje was ook genomineerd voor een Oscar en op Céline's 24e verjaardag, 30 maart 1992, in het Dorothy Chandler Pavillion zong ze voor meer dan 2400 professionals en sterren uit de filmwereld. Even later bleek dat 'Beauty And The Beast' de Oscar voor 'Beste Filmlied' gewonnen had. Op de dezelfde dag 30 maart 1992, werd haar tweede Engelstalige album ' Celine Dion' uitgebracht in Canada.

"Ze vroeg of Céline verliefd was en Céline antwoordde dat ze verliefd was op een man maar dat ze zijn naam niet kon onthullen omdat anders haar carriére in gevaar zou komen."

Steeds vaker liet Céline in interviews vallen dat ze verliefd was, zonder ooit een naam te noemen. De media speculeerde over Céline's liefdesleven, ze zou binnenkort gaan trouwen, ze wilde kinderen. René vond het niet zo leuk, hij was doodsbang voor de gevolgen die zouden ontstaan als het nieuws van hun relatie zou uitlekken. Hij was vooral bang dat de mensen, en vooral de fans, slecht zouden reageren op het grote leeftijdsverschil.

Aan het eind van april 1992 zaten Céline en René in een hotel in Los Angeles, Céline was de week ervoor verschenen in allerlei talkshows zoals 'Goodmorning America' en 'The Tonight Show' . Op 29 april 1992 zouden ze 's avonds doorvliegen naar New York, maar ze zouden de ochtend en de middag gebruiken om te relaxen bij het zwembad. Na een paar uur besloot René terug te gaan naar hun hotelkamer, hij had last van zijn rug. Toen Céline hem even later belde vanuit de lobby om te vragen hoe het met hem ging, klonk zijn stem zo zwak, dat Céline zich naar boven haastte. Ze zag meteen dat er iets goed mis was. René was in de war en kortademig. Het personeel hielp Céline, René naar beneden te brengen in een rolstoel waar de ambulance al klaar stond om hem naar het Ceders Sinai Hospital te brengen. Céline (nog steeds in badpak) overtuigde de artsen in het ziekenhuis dat ze René meteen moesten helpen. Toen ze René opnamen op de Intensive Care wist Céline hoe ernstig het was, meteen belde ze René's moeder Alice Angélil en René's kinderen Patrick, Jean-Pierre en Anne-Marie . René herstelde gelukkig snel maar hij moest van de artsen gaan afvallen, meer gaan bewegen en bovendien moest hij stress vermijden. Iets waarvan hij wist dat het niets voor hem was. René nam rust en een paar maanden deed Céline alles alleen. Alleen ging ze naar Europa, daarna naar Florida, naar Montréal om de 'Nothing Broken But My Heart' clip op te nemen en daarna opnieuw naar Europa. Pas op 8 juli 1992, was René genoeg hersteld om zich weer bij haar te voegen.

Vanaf 11 juli ging Céline op tournee in de VS met Michael Bolton, zij zou het 40 minuten durende voorprogramma verzorgen. In een maand tijd zouden ze 25 concerten geven.

Op 11 september nam Céline een interview op met 'Tête À Tête' presentatrice Lisa Payette . Ze vroeg of Céline verliefd was en Céline antwoordde dat ze verliefd was op een man maar dat ze zijn naam niet kon onthullen omdat anders haar carriére in gevaar zou komen en ze barstte in snikken uit, ook René die in de regie-kamer stond kon zijn tranen niet bedwingen en hoopte dat Céline zou bekennen dat hij de liefde van haar leven was. Maar zoals altijd bleef Céline sterk.

In november gaf Céline 14 uitverkochte concerten in het gerestaureerde Capitole Theater in Québec City , ook werd ze gevraagd om de soundtrack voor de film ' Sleepless In Seattle' met Tom Hanks en Meg Ryan als duet in te zingen met Clive Griffin .

In december gingen Céline en René, samen met alle Dions en Angélils voor het tweede achtereenvolgende jaar naar Aruba om daar kerstmis te vieren.

Begin 1994 werd Céline's derde Engelse album 'The Colour Of My Love' ook uitgebracht in Europa en de rest van de wereld. René en zijn vriend Dave Platel begonnen met het verkopen van Céline Dion merchandise door het bedrijfje Five Star Inc. op te richten. Begin 1994 werd CBS overgenomen door Sony Music .

"'The Colour Of My Love' was overal een gigantisch succes, maar in Engeland leek het maar niet te lukken."

De eerste maanden van 1994 gaf Céline 30 uitverkochte concerten in 18 verschillende steden in Canada. Van 21 april tot 6 mei 1994 vertrok Céline naar Japan om ook daar haar nieuwe album te promoten. Het was in Japan dat Céline en René Robi Wada ontmoetten. Wada was de manager van het instrumentale trio Krysler & Company . Wada was op dat moment bezig een contract te sluiten met Fuji Television . Hij wilde dat Krysler & Company de titelsong van een nieuwe veelbelovende miniserie, genaamd Koi Bitoyo zou gaan opnemen. Maar Fuji Television wilde geen instrumentale soundtrack, ze wilden een stem die het programma tot leven kon brengen. Dat bracht Wada ertoe op zoek te gaan naar een stem die Krysler & Company kon versterken. Hij wist dat hij een artieste moest vinden die veel in haar mars had; iemand als Gloria Estefan, Whitney Houston of Barbra Streisand . Wada dacht meteen aan de opkomende zangeres Céline Dion. Toen Céline begin mei een concert gaf in het Budokan theater in samenwerking met David Foster en een 60-koppig orkest, besloot Wada de stoute schoenen aan te trekken en René Angélil een voorstel te doen. Het toeval was dat David Foster door Fuji was gevraagd het lied te schrijven voor de miniserie. Die avond luisterde Céline, René, David en Robi Wada naar de muziek van Krysler & Company. Céline was meteen verliefd op de muziek, vooral op het vioolspel van de violist van het trio Taro Hakase . David had al een melodie in zijn hoofd geschreven op een tekst van zijn goede vriend Junior Miles (pseudoniem voor Edgar Bronfman Jr. , directeur van Universal, Sony's grooste concurrent in de muziekindustrie). Al snel was 'To Love You More' geboren, en toen de miniserie het best bekeken programma ooit in Japan werd, stond Céline wekenlang op nummer 1 in de Japanse hitparades.

Van 8 juni tot 27 augustus 1994 ging Céline opnieuw met Michael Bolton op tournee door de Verenigde Staten. Op 18 augustus 1994 kondigden Céline en René officieel aan dat ze op 17 december 1994 zouden gaan trouwen in de Notre Dame Basilica in Montréal.

Begin september kondigde Céline aan dat ze aan het eind van de maand een concert zou geven in het Olympia Theater in Parijs , en dat ze een Franstalig album zou gaan opnemen met Jean-Jacques Goldman . De critici waren stomverbaasd. Céline en Jean-Jacques Goldman waren twee verschillende werelden. Jean-Jacques had Céline's carrière vanaf 1983 gevolgd, en elke keer als hem gevraagd werd voor wie hij nog graag eens een liedje wilde schrijven zei hij altijd dat dat Céline Dion was. In de lente van 1994 besloot hij Sony te bellen en hen te vertellen dat hij een album voor Céline wilde schrijven. Na een ontmoeting in Parijs en nadat Céline en René goed naar zijn eerdere werk hadden geluisterd besloten ze met Jean-Jacques in zee te gaan. René vertelde hem wel dat Céline alleen tijd had voor de opnamesessies van 1 tot en met 19 november 1994. Jean-Jacques had nog nooit zo snel moeten werken, maar in minder dan 3 maanden schreef hij 12 liedjes en Céline en René waren meteen verliefd toen ze deze liedjes voor het eerst hoorden.

Op 28 en 29 september 1994 stond Céline in het Olympia Theater in Parijs, hier werden live opnames gemaakt voor Céline's nieuwe live album: Céline Dion Live À L'Olympia .

'The Colour Of My Love' was overal een gigantisch succes, maar in Engeland leek het maar niet te lukken. De single 'The Power Of Love' was nauwelijks aangeslagen, daarom besloot Paul Burger het nu met een nieuwe single te proberen. Dat werd 'Think Twice'.

Op 30 oktober verscheen Céline in de show: 'A Gala For A President' een show ter ere van Bill Clinton en zijn vrouw Hillary . De show werd uitgezonden op 25 november 1994.

In november vertrok Céline naar Parijs voor de opnames van haar nieuwe Franstalige album. De opnames vonden plaats in de Méga Studios in Parijs. Het was daar dat Céline voor de eerste keer het nummer 'Vole' hoorde; een liedje dat Jean-Jacques speciaal had geschreven voor Céline's nichtje Karine dat in 1993 was overleden aan Cystic Fibrosis . Jean-Jacques had het speciaal tot het allerlaatste moment bewaard en zei tegen Céline: "Het is een cadeau voor jou en Karine, doe ermee wat je wilt, ik begrijp het als je het niet wilt opnemen". Maar Céline zag het lied als een eerbetoon aan haar nichtje en zij en Jean-Jacques namen het liedje in één keer op.

Op 24 november werd Céline's live album 'Céline Dion Live À L'Olympia' officieel uitgebracht in Quebec en Europa. Ook waren de voorbereidingen voor het huwelijk van René en Céline in volle gang. Céline had Mia Dumont en haar vriendin Coco Lacroix gevraagd het huwelijk te regelen en had hen volledige vrijheid gegeven. Toen Céline en René hadden aangekondigd dat ze in de kerk zouden trouwen was er enige weerstand. Hoe kon een al twee keer gescheiden man opnieuw trouwen in de kerk? Het was zo dat René voor de kerk nog steeds getrouwd was met zijn eerste vrouw Denise Duquette , de moeder van Patrick. Met Anne-Renée was hij nooit voor de kerk getrouwd. René had een verzoek tot het tenietdoen van zijn eerste huwelijk ingediend bij de kerk en uiteindelijk was dat goedgekeurd.

In september had Céline al verschillende ontwerpers bezocht voor het ontwerpen van haar bruidsjurk. Uiteindelijk kwam ze terecht bij Mirella Gentile . Bij de jurk hoorde een 14 kilo zware tiara die Céline op haar hoofd droeg. Ze zei tegen haar haarstylist Louis Hechter : "Het maakt niet uit hoe je hem vastmaakt, als hij er maar niet afvalt." De trouwringen werden ontworpen door Mauboussin , een juwelier in Parijs. Céline en René gingen de avond voor hun trouwdag naar het Carmelite klooster om te bidden.

De volgende dag, 17 december 1994 , sneeuwde het lichtjes. Om 3 uur 's middags arriveerden Céline en René bij de Notre Dame Basilica waar een blauwe loper was uitgerold met de letters 'C' en 'R' erin geborduurd. René had 7 bruidsjonkers; Paul Sara, Marc Verrault, Vito Luprano, Pierre Lacroix, Guy Cloutier, Ben Kaye en Jacques Des Marais en zijn getuige André Angélil , zijn broer. Céline werd vergezeld door haar bruidsmeisjes, haar acht zussen; Denise, Claudette, Liette, Louise, Linda, Ghislaine, Manon en Pauline . De ringdrager was Jimmy Dion , het zoontje van Céline's broer Jacques, en het bloemenmeisje was Audrey , het dochtertje van Céline's zus Ghislaine. Na de kerkelijke inzegening van het huwelijk was het tijd voor de receptie die werd gehouden in het Westin Hotel in Montréal. Het huwelijk van René en Céline werd bestempeld als Quebecs eerste 'koninklijke' huwelijk.

Na het huwelijk vertrokken Céline en René naar Palm Beach, Florida om bij te komen van het drukke jaar dat ze net achter de rug hadden.

In januari 1991, nadat Céline drie weken geen woord had gezegd, bleek dat haar stem weer was opgeknapt. Tot Céline's grote opluchting was er geen schade aangericht.

Céline's debuut als actrice in de miniserie 'Des Fleurs Sur La Neige' werd voor het eerst uitgezonden op 7 maart 1991. René besloot de titelsong van de miniserie, Prenez-Moi , gezongen door Céline, niet uit te brengen omdat hij het liedje niet bij Céline's imago vond passen. Bovendien was de miniserie niet zo succesvol als gehoopt.

In februari nam Céline deel aan het project 'Voices That Care' dat was opgezet door David Foster en Peter Catera van 'Chicago'. Samen met andere sterren als Little Richard, Al Jareau, Michael Bolton, Wayne Gretzky, Cindy Crawford, Richard Gere, Chevy Chase, Kevin Costner, Michelle Pfeiffer, Sally Field, Dudly Moore, Whoopi Goldberg en nog vele anderen nam ze het lied 'Voices That Care' op als boodschap van steun aan de militairen die in de golfoorlog tegen Saddam Hussein vochten. Begin februari begon de 'Unison' tour in Canada.

"Daar was het dat twee vertegenwoordigers van het succesvolle schrijversteam James Horner/Will Jennings, Mike Gorfaine en Sam Schwartz Céline voor het eerst hoorden."

De jaarlijkse uitreiking van de Canadese Juno's werd dit jaar in Vancouver gehouden en mede dankzij het succes van 'Where Does My Heart Beat Now' in de VS, ging Céline naar huis met de twee belangrijkste awards: beste zangeres en beste album . Daar was het dat twee vertegenwoordigers van het succesvolle schrijversteam James Horner/Will Jennings, Mike Gorfaine en Sam Schwartz Céline voor het eerst hoorden. Ze waren op zoek naar een zangeres die de soundtrack 'Dreams To Dream' voor de tekenfilm 'An American Tail: Fievel Goes West' geproduceerd door Steven Spielberg wilde zingen. Linda Ronstadt , die ook de soundtrack van de eerste Fievel film had ingezongen had het aanbod afgeslagen. Net toen bijna alles rond was, veranderde Linda van gedachten en was zij degene die uiteindelijk 'Dreams To Dream' inzong.

In april had Céline heel Canada definitief voor zich gewonnen. Nu ging ze op nieuw naar de VS voor een promotietour. In mei ging ze naar Japan om ' Unison' te promoten. In juni ging Céline verder met haar tour door Canada. Op 19 juni tijdens het concert in het 'Montréal Forum' zat Céline tien jaar in de showbusiness.

Eind juli ging Céline naar Engeland om ook daar 'Unison' te promoten. Ze zaten nog in Londen toen René gebeld werd door Chris Montan , de man die bij Walt Disney muzikaal directeur was. Hij vertelde dat ze bezig waren met een nieuwe tekenfilm ' Beauty And The Beast' en dat ze Céline wilden voor de soundtrack. De volgende dag arriveerde er een demo, maar Céline was nog steeds van streek over wat er gebeurd was rondom 'Dreams To Dream' en ze wilde er niet naar luisteren. Toen René haar eindelijk had overgehaald vond ze de melodie maar niets. Toch besloot ze de week daarop met René en Vito Luprano naar Los Angeles te gaan. Nadat ze de ruwe versie van de film, die op dat moment nog niet af was, had gezien was ze compleet van gedachten veranderd: ze wilde het doen. De soundtrack van de film genaamd 'Beauty and The Beast' zou een duet worden, dat ze zou gaan inzingen met Peabo Bryson .

In september begon Céline aan de opnamen van haar elfde album 'Dion Chante Plamondon' . Alle liedjes op het album waren van de hand van Luc Plamondon . Van de 12 liedjes op het album kwamen er vier uit de musical 'Starmania' , vier nummers waren eerder door andere artiesten ingezongen en de laatste vier waren nieuw materiaal, speciaal geschreven voor Céline. Op 4 november 1991 werd het album gelanceerd, er werden twee singles tegelijk uitgebracht ' Des Mots Qui Sonnent' en 'L'Amour Existe Encore' iets wat nog nooit eerder was vertoond. René, Luc en Vito hadden daartoe besloten omdat binnenkort Céline's tweede Engelse album uit zou komen en ze wilden zo snel mogelijk zoveel mogelijk succes behalen met dit album, en dat gebeurde ook. De zelfde avond nog was het album goud.

Begin december kwam de single 'Beauty and The Beast' uit, en tegen de feestdagen was het een grote hit in de VS.

Op 2 April 1990 werd Céline's eerste Engelse album 'Unison' uitgebracht in Canada, precies drie jaar na haar laatste album 'Incognito' . Op de promotieposters stond "Remember the name, because you'll never forget the voice" (Onthoud de naam, want je zult haar stem nooit vergeten). Paul Burger , directeur van CBS, vertelde de pers dat Céline een Engelstalig album had gemaakt om haar kansen om ook door te breken in de rest van wereld te vergroten.

"Céline zwaaide naar hen en nog geen seconde later verloor ze de macht over het stuur en haar auto belandde in de berm."

Het album verkocht redelijk goed in Quebec, het werd goud en platina, maar in het Engelstalige deel van Canada wilde het maar niet lukken. Bovendien bleef de release in de Verenigde Staten maar uitgesteld worden. In Frankrijk begon men te vergeten wie Céline Dion was.

Op 17 Juli 1990 vond opnieuw de jaarlijkse top van CBS bazen plaats in het Chateâu de Frontenac in Québec City . René wist dat Céline NU moest laten zien wat ze in haar mars had, anders zou Unison misschien nooit in de Verenigde Staten worden uitgebracht. Om 10 uur 's ochtends bracht Céline een perfecte vertolking van 'Where Does My Heart Beat Now' . Walter Yetnikoff hoofd van CBS-USA realiseerde zich eindelijk dat Paul Burger niets teveel had gezegd over deze 22-jarige zangeres. Ze was buitengewoon goed en een grote ster in haar eigen land.

In de zomer van 1990 kreeg Céline het aanbod om de rol van Élisa Trudel in de televisie miniserie 'Des Fleurs Sur La Neige' te gaan spelen.
De producers hadden haar in een special op televisie 'Ton Visage' van Jean-Pierre Ferland horen zingen en waren meteen verkocht. Céline was zo geroerd door het verhaal dat ze besloot de rol aan te nemen. René was er niet zo blij mee omdat de rol van een jonge, mishandelde vrouw het tegenovergestelde was van Céline's persoonlijkheid, maar liet het haar toch doen. Céline's rol was emotioneel uitputtend, Céline gaf alles aan haar rol, bovendien wilde de andere acteurs niets van haar weten omdat ze nooit een opleiding had gedaan voor actrice. Op een dag na de opnames toen ze naar huis reed over de snelweg zag ze een andere auto tegemoet komen die ze herkende. Het was haar neef Christian , zoon van Céline's zus Denise , die haar nichtje Karine , dochter van Céline's zus Liette , naar Céline's moeder, hun oma, bracht. Céline zwaaide naar hen en nog geen seconde later verloor ze de macht over het stuur en haar auto belandde in de berm. Céline begreep niet wat er was gebeurd. Het was warm, ze was doodmoe en de zon stond laag, misschien was ze in slaap gevallen. Ze was erg geschrokken maar ze mankeerde niets. Christian bracht haar naar huis, waar Thérèse, Céline's moeder, een bad liet vollopen. Zo gauw Céline in bad zat viel ze in een diepe slaap, ze was nog steeds in dromenland toen Thérèse een uur later kwam kijken of alles in orde was.

In augustus tekenden Céline en René een contract met Donald K. Donald Productions voor het plannen van de 'Unison'-tour die in de herfst zou beginnen.

Op 6 september 1990 organiseerde Francine Chaloult , Céline's persagent, een persconferentie om aan te kondigen dat 'Unison' in 18 verschillende landen zou worden uitgebracht. De mensen van CBS waren bezig om een immense promotiecampagne voor te bereiden. In de VS begonnen de radio stations eindelijk 'Where Does My Heart Beat Now' te draaien, waarvan de single op 11 september zou uitkomen. Het album 'Unison' kwam in de VS uit in de herfst van 1990.

Begin september werd Céline uitgenodigd om op vrijdag 21 september 1990 in 'The Tonight Show' van Jay Leno te verschijnen, maar er was een probleem: haar muzikanten hadden een werkvergunning nodig voor de VS, en het duurde doorgaans drie weken om zo'n vergunning te krijgen, maar ze hadden nog maar twee weken. Met allerlei via via contacten bij de regering wisten ze net op tijd de vergunningen te krijgen. Op 19 september vlogen Céline en René naar Los Angeles voor de repetities. Op weg van het vliegveld naar het hotel, hoorde Céline zichzelf voor de eerste keer op de Amerikaanse radio. Terwijl de eerste noten van het lied klonken noemde de DJ haar naam: "Dames en heren Celeeeeen Dion, een fantastische stem." René vroeg aan de taxichauffeur of hij deze zangeres kende. De chauffeur zei dat hij nog nooit van haar gehoord had. René herhaalde de naam twee of drie keer. 'Celeeeeen Dion, hoor je me. Onthoud haarnaam, want je zult nooit haar stem vergeten. Toen ze voor het hotel stopten vroeg René zijn naam, die Brian bleek te zijn. Daarop zei hij: "Brian, dit is Celeeeeen Dion'. Céline lachte, schudde de hand van de chauffeur en noemde René een groot kind. Direct na de repetities voor de Tonight Show, waren de producers zo onder de indruk dat ze meteen vroegen of Céline in november na de Unison tour weer wilde komen.

In oktober begon Céline's tour door Quebec, maar op de avond van 13 oktober 1990 tijdens het concert in O'Bready Hall in Sherbrook, gebeurde er een ramp; Céline's stem brak en ze kon het concert niet afmaken. Ze beloofde de fans dat ze even nodig had en dat ze zo terug zou komen, maar achter het toneel viel ze flauw.

Haar volgende concert in Montréal werd uitgesteld van 16 naar 23 oktober en de wildste geruchten deden de ronde; Céline zou haar stem voorgoed kwijt zijn. Op 14 oktober echter verscheen ze toch weer in het openbaar op het ADISQ gala, waarde Félix awards zouden worden uitgereikt. Céline won de prijs voor 'beste Engelstalige artiest' maar schokte daarna het publiek om de prijs te weigeren en te zeggen dat ze een Quebecse in hart en nieren was en dat ze een Franstalige artieste was. Even was het doodstil in de zaal maar daarna barste iedereen in luid gejuich los. Echter bij de organisatie van het gala had ze heel wat schade aangericht. Ook bij de Engelstaligen in Quebec had ze heel wat stof doen opwaaien. Alsof Engelstalige Quebeckers geen Quebeckers waren. Céline was geschokt; ze had dit helemaal niet bedoeld, maar René wist dat Céline het juiste had gedaan. Hij had de organisatoren van de ADISQ laten zien hoe onzinnig het was Céline te nomineren voor deze award, en hij beloofde Céline dat dit alles weer zou overwaaien.

Na Céline's tweede optreden in 'The Tonight Show' op donderdag 15 November 1990, had Céline het definitief gemaakt in de VS. René had nu contact met de allerhoogste baas van CBS, Thomas D. Mottola , een privilege waarvan de meeste managers en producers alleen maar konden dromen.

In 1990 ontwikkelden Céline en René het Nickels Restaurant concept met behulp van Paul Sara , René's neef, die in bankzaken zat. Hij was degene die met het idee was gekomen een restaurantketen te beginnen. Céline ontwierp de uniformen voor de serveersters en op 5 december 1990 openden ze het eerste restaurant in St. Laurent , een voorstad van Montréal. Céline en René hadden de naam Nickels uitgekozen naar de naam van het Canadese 5-cent muntje en bovendien Céline's talisman. Céline draagt al jaren een Nickel uit 1968 (haar geboortejaar) bij zich in een klein plastic zakje als geluksmuntje. Sinds haar optreden in Tokyo tijdens de Yamaha World Song Contest is 5 haar geluksnummer.

Op een ochtend, half december 1990, werd Céline wakker zonder stem. Haar keel voelde aan als schuurpapier. René belde meteen Dr. Marcel Belzile , een keel-, neus- en oorarts om een afspraak te maken. Céline had dezelfde avond een concert en René hoopte dat hij haar iets kon voorschrijven zodat ze weer kon zingen. Het was het laatste concert in de tour, daarna zou ze rust nemen. De dokter gaf haar medicijnen zodat ze die avond nog kon zingen, maar gebood haar vanaf morgen een lange tijd rust te nemen; haar stem had nooit kunnen helen sinds de vorige keer dat ze hem had verloren tijdens het concert in Sherbrook. Haar stembanden waren oververmoeid en geïrriteerd. Hij zei: "Als je het niet rustiger aandoet, moeten we opereren, en dat zou je stem kunnen veranderen." Vanaf de volgende dag zou ze drie weken niet mogen praten.