De tour die eind vorig jaar voorbereid was kon in januari beginnen. Céline en René Angélil , Céline's manager, hadden de nummers zó uitgekozen dat al haar capaciteiten aan bod kwamen. Ze deed enkele liedjes van Eddy Marnay zoals 'Une Colombe'. Medleys van de zangers Félix Leclerc en Michel Legrand.

Engelse songs als 'Over The Rainbow' en haar favoriet 'What A Feeling' de soundtrack van de film 'Flashdance' . Ook deed ze samen met Paul Baillargeon , de leider van haar band, het duet 'Up Where We Belong' .

" Er Werden opnames gemaakt voor Céline's eerste live album in het Place-des-Arts.."

René had eindelijk al zijn schulden afbetaald en ging nu met zijn vrouw Anne-Renée en hun kinderen Patrick, Jean-Pierre en Anne-Marie in een nieuw huis in Laval wonen. Hij deed zijn best wat te maken van zijn huwelijk en had zich voorgenomen meer bij zijn kinderen te zijn. Maar Céline's carrière bleef constant in zijn gedachten. In februari vertelde Anne-Renée dat ze bij René weg ging, het huwelijk had alle harmonie verloren. Diep in zijn hart moest René toegeven dat Anne-Renée gelijk had. Het was zijn eigen schuld dat het huwelijk was stukgelopen; hij had persoonlijk gefaald.

In de lente van 1985 begonnen René en Céline hun eigen bedrijfje 'Les Productions Feeling Inc.' voor het organiseren van de tours en voor het regelen van alle andere zaken die met Céline's carrière te maken hadden.

Céline nam voor de kinderfilm 'Opération Beurre Pinottes' (Peanut Butter Solution) de nummers 'La Ballade De Michel' (Michael's Song) en 'Dans La Main D'un Macigiën' (Listen To The Magic Man) op. Deze twee nummers verschenen zowel in het Frans als in het Engels.

Op 31 mei werden er opnames gemaakt voor het eerste live album 'Céline Dion En Concert' in het Place-des-Arts theater in Montréal.

In de zomer werkte Céline aan haar nieuwe album "C'est Pour Toi" . Ook voor dit album schreef Eddy Marnay bijna alle liedjes. Maar de verkoop viel tegen; Céline was toe aan iets nieuws.

Aan het einde van 1985 tijdens de uitreiking van de ADISQ's , de belangrijkste muziekprijs voor Quebec, was Céline de grote winnares. Ze ontving de award voor 'Best Verkopende Lied', 'Best Verkopende Album', 'Beste Zangeres','Beste Popsong' en 'Beste Popalbum' Anne-Renée en René waagden nog een poging om hun huwelijk te lijmen, maar er was te veel gebeurd, en samen besloten ze tot een definitieve scheiding. René liet Anne-Renée met de kinderen in het huis wonen, en Anne-Renée kreeg de voogdij over de kinderen. René zag in dat het verstandig was alles even op een laag pitje te zetten, en samen met Céline besloot hij dat ze een jaar vrijaf zouden nemen. René ging naar Las Vegas om tot zichzelf te komen, omdat hij wist dat hij nu geen goede beslissingen kon nemen.

In de lente van 1984 trad Céline op tijdens de show die georganiseerd werd ter gelegenheid van de 450e verjaardag van de ontdekking van Canada door Jacques Cartier. De show die werd gehouden in de oude haven van Montréal met optredens van dertig muzikanten en artiesten vond plaats voor een publiek van 40.000 mensen.

" Op 11 september 1984 zong Céline 'Une Colombe' voor de paus en een publiek van 60.000 mensen in het Olympisch Stadion van Montréal."

Aan het begin van de zomer ging Céline naar Parijs voor de opnames van haar zesde album in minder dan drie jaar. Terwijl ze daar waren werd René gebeld door Sylvie Lalande . Ze vertelde dat Paus Johannes Paulus II in september Montréal zou bezoeken, en dat de organisatoren van het de welkomstshow op zoek waren naar een jonge zangeres die het liedje 'Une Colombe' (Een Duif), geschreven door haar verloofde en tevens een van de organisatoren, Paul Baillargeon , wilde zingen in het Olympische Stadion van Montréal op de dag dat de paus zou aankomen. De organisatoren hadden Céline daarvoor uitgekozen. René luisterde naar het liedje, overlegde met Céline, en vertelde Sylvie de volgende dag dat Céline 'zich vereerd voelde om voor de paus te zingen'.

René keerde tussendoor naar huis na een telefonische ruzie met zijn vrouw Anne-Renée . René besefte dat hij alleen maar oog voor Céline's carrière had gehad. Hij had zijn kinderen Patrick, Jean-Pierre en Anne-Marie nauwelijks gezien. Overspoeld door schuld ging hij naar huis om alles uit te praten, en keerde een week later terug naar Parijs.

Eddy Marnay had negen liedjes geschreven voor Céline's zesde album 'Mélanie' en 'Une Colombe' werd de tiende song op het album. Het album werd uitgebracht in augustus 1984.

Op 11 september 1984 zong Céline 'Une Colombe' voor de paus en een publiek van 60.000 mensen in het Olympisch Stadion van Montréal.

Op 15 oktober 1984 nam Céline twee Félix awards in ontvangst voor 'best verkopende album' en voor 'zangeres van het jaar'.

Meteen daarna vloog ze naar Frankrijk om ook daar 'Mélanie' te promoten en zich voor te bereiden voor de shows in het Olympia theater, waar ze van 6 November tot 9 December zou zingen in het voorprogramma van Patrick Sébastien .

De rest van december besteedden Céline en René aan het voorbereiden van de tour door Quebec in de eerste maanden van 1985. Paul Baillargeon werd uiteindelijk gevraagd als leider van het orkest.

Céline was nu een echte ster in Québec, maar in Frankrijk was ze nog steeds onbekend. Pathé-Marconi bracht de single 'D'amour Ou D'amitié' uit met ' Visa Pour Les Beaux Jours' op de B-kant, maar niemand leek geïnteresseerd in de single. De radiostations draaiden de single niet en het publiek kreeg de kans niet om Céline's muziek te horen. René Angélil, Céline's manager, was er van overtuigd dat het Franse publiek Céline haar doorbraak zou bezorgen als ze Céline maar konden horen zingen.

"Tot grote ergernis van René en Eddy Marnay, bleef Pathé-Marconi de release van de LP 'Tellement J'ai D'amour Pour Toi' maar uitstellen."

Tot grote ergernis van René en Eddy Marnay , Céline's vaste liedjesschrijver, bleef Pathé-Marconi de release van de LP 'Tellement J'ai D'amour Pour Toi' maar uitstellen en van uitstel kwam uiteindelijk ook afstel.

René ging op zoek naar een mogelijkheid om Céline voor te stellen aan het Franse publiek. Op 23 januari 1983 vertegenwoordigde Céline Canada in Cannes op het MIDEM (Marché International du Disque et de l'Edition Musicale) de belangrijkste handelsmarkt voor de muziekindustrie. Daar zong ze 'D'Amour Ou D'Amitié' voor een publiek van 3500 muziek professionals, waaronder een relatief onbekende liedjesschrijver genaamd Jean-Jacques Goldman . Iedereen was laaiend enthousiast en met behulp van die professionals betrad Céline al gauw de Franse hitlijsten.

Op 29 januari 1983 werd Céline uitgenodigd voor de tv show 'Champs Elysées' van Michel Drucker , en daarna kwam alles in een stroomversnelling. In twee maanden tijd gingen er 350.000 exemplaren van 'D'amour Ou D'amitié' over de toonbank. In april werd eindelijk het eerste album in Frankrijk uitgebracht: 'Du Soleil Au Coeur' 

Op 7 September 1983 ontving Céline twee gouden platen in de talkshow van Michel Jasmin. De eerste was voor het verkopen van 100.000 exemplaren van 'Tellement J'ai D'Amour Pour Toi' in Canada, de tweede voor het verkopen van 500.000 (uiteindelijk 750.000) exemplaren van de single 'D'Amour Ou D'Amitié' in Frankrijk en Quebec. Op dezelfde dag werd Céline's album 'Les Chemins De Ma Maison' tegelijkertijd uitgebracht in Frankrijk en in Quebec.

Opnieuw nam Céline een kerstalbum op genaamd 'Chants Et Contes De Noël' een album waarop kerstliedjes worden afgewisseld door kerstverhalen verteld door Céline. 

Aan het einde van 1983 wilde René ook een gokje wagen in de Duitssprekende landen in Europa. Céline nam lessen Duits op Berlitz en kort daarna werden Duitse versies van 'Mon Ami M'a Quittée' - 'Mon Ami Geh Nicht Fort' en 'D'amour Ou D'amitié' - ' Was Bedeute Ich Dir' opgenomen en uitgebracht in Duitsland en Oostenrijk onder het EMI-label

Omdat 'La Voix Du Bon Dieu' zo'n succes was geweest in Québec wilde René Angélil , Céline's manager, nu met het album naar Frankrijk. Ze benaderden de productiemaatschappij Pathé-Marconi . Wat hij en Eddy Marnay , Céline's vaste liedjesschrijver, echter ook probeerden de Fransen waren niet te porren voor Céline's liedjes, ze vonden ze niet commercieel genoeg. Eddy wist dat hij met materiaal moest komen wat de Fransen wel aansprak.

Dagen en dagen spookte het probleem door zijn hoofd. Hij had al een melodie maar hij wist niet waar het liedje over moest gaan. Plotseling kreeg hij een idee. Céline was nu veertien en binnenkort zou ze haar jeugd achter zich laten. Hij herinnerde zich dat hij op die leeftijd constant verliefd geweest was. Hij besloot dat hij bij Céline moest zijn om te weten wat haar bezig hield. Om haar beter te leren kennen vloog hij naar Montréal waar hij uren en uren bij de Dions doorbracht.

"Vlak voor ze op moest, vond ze een 5 Yen muntje dat ze in haar schoen stopte..."

Sylvain , een verlegen maar knappe jongen uit de buurt, was erg geïnteresseerd in Céline, en op een dag kusten ze elkaar bij de voordeur. Céline vroeg zich af of ze verliefd was. Hield hij van haar? Was het liefde dat ze voelde, of alleen maar het verlangen naar de liefde? Eddy zag wat Céline doormaakte en dezelfde dag schreef hij de tekst voor 'D'amour Ou D'amitié' (Liefde of Vriendschap). Kort daarna kreeg hij inspiratie voor twee andere nummers 'Tellement J'ai D'amour Pour Toi' (Zoveel Liefde Heb Ik Voor Jou) en 'Visa Pour Les Beaux jours' (Visum voor Geluk). Deze liedjes vielen wél in de smaak bij Pathé-Marconi , en ze begonnen aan Céline's volgende album, dat tegelijkertijd in Frankrijk en Quebec zou worden uitgebracht.

De eerste drie liedjes voor Céline's nieuwe album werden in de zomer van 1982 opgenomen in de Family Sound Studio . Drie weken later nam ze nog eens zes liedjes op in de Saint Charles Studio. Een ervan ' La Piano Fantôme' was geschreven door Luc Plamondon en François Cousineau , de andere vijf waren weer voor de rekening van Eddy.

Half september gingen Céline's moeder Thérèse en René naar de directer van Céline's school. Céline had inmiddels zoveel verplichtingen, interviews, concerten en televisieoptredens, dat er geen andere mogelijkheid meer was dan Céline een speciaal onderwijsprogramma te laten volgen.

Eind september ging rond etenstijd de telefoon. Het was Eddy die vanuit Parijs belde om te vertellen dat het liedje 'Tellement J'Ai D'Amour Pour Toi' was uitgekozen om Frankrijk te vertegenwoordigen op het dertiende World Yamaha Popular Song Festival in Tokio , Japan .

Eind oktober vertrokken Céline, Thérèse, René en een vriend van René Ben Kaye naar Tokio. Eddy moest vanwege rugproblemen verstek laten gaan, en Mia besloot bij Eddy te blijven. Onderweg naar Tokio in het vliegtuig konden ze kiezen of ze Japans wilden eten of liever westerse kost. Céline en Thérèse, die qua eten niet erg avontuurlijk waren ingesteld, weigerden te proeven van de Japanse lekkernijen. Ze moesten van René beloven dat als ze de wedstrijd zouden winnen, dat ze dan alles zouden proeven wat ze voorgeschoteld zouden krijgen. Céline zong op 30 Oktober 1982 in de eerste ronde van het festival. Ze was als vijfde in rij aan de beurt. Aan het eind van de dag was ze bij de overgebleven tien deelnemers die doormochten naar de grote finale, waar ze opnieuw als vijfde moest optreden. Vlak voor ze op moest, vond ze een 5 Yen muntje dat ze in haar schoen stopte, omdat er geen zakken in haar jurk zaten. René liet Eddy en Mia per telefoon meeluisteren, en later toen de winnaar bekend gemaakt werd, hoorden Eddy en Mia vroeg in de morgen 'Céline Dion' door de luidsprekers schallen. Céline deelde de eerste plaats met de Mexicaanse zanger Yoshio . Céline ontving ook de Orchestra's Special Award , toegekend door het 62-koppige orkest.

Enkele dagen later zong Céline vijf nummers voor een publiek van Ambassadeurs en hoge Japanse overheidsambtenaren. In het banket dat volgde zat ze met haar moeder aan de hoofdtafel. Zoals beloofd proefde ze alles wat ze voorgeschoteld kreeg. Nadat ze een sterk gekruide soep had weggeslikt, gebeurde waar ze al bang voor was. Ze kreeg rauwe vis met kruiden en potjes met allerlei soorten sauzen. Céline nam een hap van de saus die haar het meest bekend voorkwam, niet wetende dat het hete wasabi mosterd was. Op dat moment dacht ze dat haar hoofd zou ontploffen. Door haar tranen heen zag ze vaag de bezorgde gezichten die haar aanstaarden. Toen ze weer een beetje bij haar positieven kwam stond iedereen om haar heen. Ze brachten haar vochtige handdoeken en zakdoeken om haar neus te snuiten, water, cola en suiker. Toen ze weer een beetje zichzelf was kon ze eindelijk vertellen wat er gebeurd was. Iedereen barstte in lachen uit en de ober vroeg of hij haar een biefstukje moest brengen.

Toen Céline terugkwam in Quebec begin november werd ze onthaald als een heldin, het nieuws van haar overwinning had in alle kranten gestaan. Er was geen beter moment om haar nieuwe album 'Tellement J'ai D'amour Pour Toi' op de markt te brengen. In enkele maanden tijd verkocht ze 125.000 exemplaren.