Can't Live With You, Can't Live Without You' met Billy Newton-Davis en 'Wishful Thinking' met Dan Hill voor zijn album 'Real Love'.

"Ze had het liedje al duizend keer in haar hoofd gezongen en wist tot in het kleinste detail hoe ze het wilde aanpakken"

Op de avond dat ze ' Where Does My Heart Beat Now ' wilden gaan opnemen in de ' West Side Studio ' in Londen met de producer Chistopher Neil , was Céline erg ongeduldig. Ze had het liedje al duizend keer in haar hoofd gezongen en wist tot in het kleinste detail hoe ze het wilde aanpakken. Christopher wilde een tijdje alleen met Céline werken en stuurde iedereen weg. René en Vito gingen ergens anders in de studio een potje poolen. Nog geen half uur later kwam Christopher hun spel verstoren. "Het is gebeurd" zei hij met een grijns. "Hoe had ik moeten weten dat ze ZO snel is?". Ze had het liedje in één keer perfect ingezongen. René en Vito lieten hun keu's vallen om 'Where Does My Heart Beat Now' te horen en Christopher had gelijk, dit was perfect. René en Vito dansten samen door de studio. Céline wilde alleen maar door naar het volgende liedje, maar helaas voor haar was de muziekband nog niet klaar. De volgende dag gebeurde hetzelfde met ' The Last To Know '.

Op 9 mei 1989 zong Céline als de winnares van vorig jaar, opnieuw een liedje op het Eurovisie Songfestival, ditmaal zong ze ' Have A Heart '

In juli 1989 ging René met zijn kinderen, Céline en haar familie op vakantie in Daytona Beach . Sinds ze terug waren uit Londen had hij het gevoel dat ze een klomp goud of misschien zelfs diamanten in handen hadden. Maar nadat ze terugwaren van vakantie belde Vito met het nieuws dat CBS vond dat er aan de 10 liedjes die ze hadden opgenomen nog wat miste, het was nog geen volwaardig album. René was boos. Rond die tijd verving Paul Burger Bernie DiMatteo, en vanaf het moment dat hij hoorde wat Céline tot nu toe had opgenomen, besloot hij dat Céline zijn voornaamste prioriteit zou worden.

Het eerste wat hij deed was het aankaarten van Céline's garderobe. Ze kleedde zich te oud en Céline zag in dat hij gelijk had. Samen met Vito Luprano zocht hij nog twee andere liedjes uit voor op het album ' (If There Was) Any Other Way ' en ' If Love Is Out Of The Question'.

Op maandag 11 januari 1988 ging de 'Incognito' - tour van start. Céline's moeder, Thérèse, ging niet meer mee. Céline zou binnenkort twintig worden, ze was nu oud en wijs genoeg. De 'Incognito'-tour was erop ontworpen om Céline's verbazingwekkende vocale variëteit te tonen aan het publiek. Alles kwam aan bod; pop, rock, ballads, de ouder nummers van Eddy Marnay , covers van bekende artiesten als Michael Jackson en liedjes uit de rockopera 'Starmania' van Luc Plamondon.

"Céline, die er niet eens aan durfde te denken om de persoon van wie ze het meeste hield in deze wereld te verliezen."

Bovendien kwam ook de komische noot aan bod in Céline's monologen vol zelfspot.

In februari werd Céline gevraagd om deel te nemen aan de nationale liedjeswedstrijd van Zwitserland. De winnaar van die wedstrijd zou voor Zwitserland deelnemen aan het Eurovisie Songfestival in april. Het liedje 'Ne Partez Pas Sans Moi' was geschreven door Nella Martinelli en Attila Serestug en op 9 februari won Céline overtuigend de nationale liedjeswedstrijd.

Céline's tour was een groot succes, maar als ze even tijd had ging ze naar huis om bij haar ouders en de rest van de familie te zijn. Op een avond in maart in 1988 vond ze haar vader ontzettend bezorgd. "Je moeder voelt zich niet goed." zei hij. Hij wist niet meer wat hij aan moest met zijn hyperactieve, koppige vrouw die bleef volhouden dat ze alleen oververmoeid was. Céline, die er niet eens aan durfde te denken om de persoon van wie ze het meeste hield in deze wereld te verliezen, had ook al gezien hoe slecht haar moeder eruit zag. Ze reageerde uiterst kalm en belde de cardioloog, Dr. Choquette, om voor de volgende middag een afspraak te maken. Haar moeder was geïrriteerd. Ze moest de volgende dag op de kinderen van Céline's zus Linda passen. Ze maakte zelf wel uit wanneer ze naar de dokter ging. Binnen tien minuten had Céline iemand anders geregeld. De volgende dag stelde de dokter vast dat Thérèse aan ernstig hartfalen leed, en dat ze dezelfde dag nog een viervoudige bypass moest ondergaan. Toen Céline de volgende dag op het podium stond, wist ze dat haar moeder buiten levensgevaar was.

Een maand later, op 30 April 1988 , vertolkte Céline voor 600 miljoen kijkers het nummer 'Ne partez Pas Sans Moi' voor Zwitserland. Uiteindelijk won Céline met één punt verschil van Engeland. Die avond in het hotel op Céline's kamer praatte ze wat na met René. Céline was blij alleen te zijn met de man van wie ze hield. Toen wilde hij gaan zonder haar, net als altijd, met een kus op haar wang welterusten te wensen. "Je hebt me nog niet gekust, René Angélil" zei Céline met haar hoofd gebogen en ogen naar de grond gericht. Hij realiseerde zich niet wat er gebeurde, al had hij dit moment in gedachten al honderden keren beleefd de afgelopen weken. Hij leunde naar haar toe, kuste haar lippen, haar nek en nam haar in zijn armen. Toen liet hij haar los en verdween. Voor een moment stond Céline daar, sprakeloos. Toen riep ze: "Als je niet terugkomt, kom ik naar jou toe." René kwam terug en vroeg of ze zeker wist dat dit was wat ze wilde. Céline knikte en eindelijk hadden ze aan elkaar toegegeven dat ze van elkaar hielden.

Thuis werd Céline onthaald als een heldin, op de persconferentie in Dublin was gevraagd of 'Ne Partez Pas Sans Moi' ook in het Engels vertaald zou worden, en René had geantwoord dat dat niet het geval was, maar dat er wel plannen waren voor een Engels album. Terug in Quebec bleek dat allerlei vestigingen van CBS in Europa navraag hadden gedaan naar de datum wanneer het album beschikbaar zou zijn.

Eindelijk, aan het begin van juni, belde David Foster dat hij binnenkort tijd zou hebben om met Céline te gaan werken, maar eerst wilde hij Céline zien optreden. René baalde hevig, want op de enige dag dat Foster naar Montréal kon komen, moest Céline net in een tent zingen. Maar David Foster was onder de indruk en zei: "Als je de liedjes hebt uitgekozen, sta ik tot je beschikking."

In september nam Céline een commercial op voor Chrysler , bovendien won ze vier Félix Awards op het jaarlijkse ADISQ gala, waarvan een voor ' Beste Performance'

In de herfst kwam CBS met het voorstel om nog twee andere producers voor het Engelse album in de arm te nemen; Andy Goldmark en Christopher Neil , om de kansen op hitsingles te vergroten. Het vinden van de juiste liedjes was tijdrovend werk, maar voor de komende tijd had Céline genoeg te doen. Tot december was alles vol gepland met concerten door heel Quebec.

De acht liedjes op het album 'Incognito' werden opgenomen in februari 1987. Het was voor het eerst sinds twee jaar dat ze weer de studio inging om nieuw materiaal op te nemen. Er werkten drie producers aan het album: Jean-Alain Roussel, Aldo Nova en Pierre Bazinet . Eddy Marnay had vijf van de liedjes geschreven, Luc Plamondon twee en Isa Minoke één. De invloeden van al deze professionals zorgde ervoor dat het album zeer gevarieerd was.

Het album 'Incognito' werd gelanceerd op 2 april 1987 . In het begin wilde geen enkel radiostation nummers van het album draaien. Met veel moeite wisten Mia Dumont , de verloofde van Eddy Marnay en PR dame van Céline, en Mario Lefebvre , PR man bij CBS, de radiostations naar de lancering te krijgen. Toen ze Céline 'Incognito' hoorde zingen waren ze stomverbaasd. Ze vonden het geweldig! Uiteindelijk bracht het album zes singles voort: 'Incognito', 'On Traverse Un Miroir', 'Comme Un Coeur Froid', 'Lolita', 'Délivre-Moi' en 'D'abord C'est Quoi L'Amour' . In de herfst van 1987 werd 'Incognito' ook in Frankrijk uitgebracht.

"Daar op dat moment stal Céline de harten van de aanwezige Canadese en Amerikaanse professionals. Iedereen realiseerde zich dat Céline inderdaad rijp was voor een Engelstalig album."

Eddy Marnay besefte dat zijn werk erop zat. Céline zou hem vanaf nu af aan niet meer nodig hebben. Hij ging samen met Mia terug naar Parijs. Nu Mia niet meer voor Céline en René werkte moesten ze op zoek naar een nieuwe persagent, deze vonden ze in Francine Chaloult .

Op 22 Juni 1987 kwam de CBS staf bij elkaar om de jaarlijkse balans op te maken. die avond zong Céline twee liedjes van 'Incognito'. De aanwezigen klapten beleefd; wat moesten ze aan met twee Franse liedjes? Daar was buiten Quebec, in Engelstalig Canada, helemaal geen vraag naar. Ook Dan Hill , die op dat moment groot succes had met 'Can't We Try' een duet met Vonda Shepard was aanwezig. De verbazing van de CBS coryfeeën was dan ook groot toen Dan Hill samen met Céline het duet ten gehore bracht. Ze kregen een staande ovatie. Daar op dat moment stal Céline de harten van de aanwezige Canadese en Amerikaanse professionals. Iedereen realiseerde zich dat Céline inderdaad rijp was voor een Engelstalig album.

Tijdens de zomer en herfst van 1987, begon René met het voorbereiden van de volgende tour. Hij moest weer helemaal opnieuw beginnen, hij moest een band hebben, lichtmensen, geluidsmensen en de rest van een crew. Als eerste benaderde hij Claude Lemay (Mégo) voor de functie van Chef d'Orchestre. Mégo zei in eerste instantie meteen nee, Céline was niet zijn type artiest, ze was goed maar haar imago dat vond hij maar niks. René vertelde dat er de week erop een special van Céline zou worden uitgezonden. Die moest hij maar bekijken, en als hij dan nog niet met Céline wilde werken dan was het over. De bewuste special werd uitgezonden op 27 september 1987 en toen Mégo Céline zag, kon hij zijn oren en ogen niet geloven. Dat kleine meisje, met een goede stem, maar met een grote neus, harige wenkbrauwen en een scheef gebit was veranderd in een negentienjarige jonge sexy vrouw die wist hoe ze het publiek moest charmeren, en hoe ze op het podium moest bewegen. Bovendien was haar stem buitengewoon krachtig, soepel en sensueel. Hij veranderde meteen van gedachten en vertelde René dat hij met Céline Dion op tour wilde, en voor hem een band bij elkaar zou zoeken. De band werd uiteindelijk: Martin Daviault op saxofoon, Marc Alie op de drums, Pierre Dumont-Gauthier op gitaar, Breen Leboeuf op bass en Paul Mori n op keyboard. Mégo vroeg Ghislaine Dion , Céline's zus, als achtergrondzangeres. Voor de geluidsapparatuur werd Denis Savage aangenomen, en Daniel Baron werd gevraagd voor het geluid. Het laatste wat nog miste was een tour director/stage manager. Uiteindelijk vroeg René Suzanne Gingue , Mégo's vriendin.

In November 1987 werd Céline uitgenodigd om te zingen op de Juno Awards (het Canadese equivalent van de Amerikaanse Grammy's) aangezien 'Incognito' nog steeds een ongekend succes was in Quebec. Voor de gelegenheid ging Aldo Nova de studio in om een Engelstalige versie van 'Partout Je Te Vois' te maken, want de mensen in de rest van Canada hadden nog steeds nauwelijks materiaal van Céline gehoord. Na 48 uur hard werken was 'Have A Heart' geboren, met nieuwe arrangementen en met een grotere vocale uitdaging voor Céline. Céline zong 'Have A Heart' op de Junos en de reactie van het publiek was overweldigend; de critici waren lyrisch over de kwaliteiten van deze zangeres. CBS had eindelijk door dat Céline een goudmijn was en beloofde $300.000 (het tienvoudige bedrag van wat René en CBS waren overeen gekomen in het contract) voor het maken van het Engelstalige album. René op zijn beurt stelde de eis dat hij David Foster als producer wilde. Foster had al een ongekende reputatie in de showbizzwereld. Hij had al met artiesten als Chicago, Barbra Streisand, Neil Diamond' en Nathalie Cole gewerkt. Bernie DiMatteo, directeur van CBS Canada, beloofde echter niets. Hij zei tegen René: "Als je Foster echt wilt hebben, dan zul je hem zelf moeten overtuigen".

Terwijl René in Las Vegas zat, zat Céline niet stil. Ze voelde dat ze veranderde; ze was 17, bijna 18, en ze werd volwassen. Ze wilde lichamelijk veranderen. Als eerste ging ze naar een orthodontist om haar gebit recht te laten zetten. Haar gebit was vanaf het begin van haar carrière al een doelwit van spot geweest voor de roddelbladen, en nu had ze de tijd om daar wat aan te doen. Maandenlang droeg ze een beugel.

Céline wilde veranderen omdat ze verliefd was. In al die jaren dat ze had samengewerkt met René Angélil was ze verliefd op hem geworden. Altijd had het feit dat hij getrouwd was haar met beide benen op de grond gehouden, maar nu hij was gescheiden maakte ze een kans, ook al was hij 26 jaar ouder dan zij. Omdat hij zoveel jaren ouder was dan zij wist ze dat hij haar nog steeds als kind zag. Ze moest hem laten inzien dat ze nu een volwassen vrouw was.

" Ondertussen deden er allerlei geruchten over Céline de ronde, het was nu bijna 18 maanden geleden dat ze voor het laatst in het openbaar was verschenen."

René kon na enkele maanden in Las Vegas er weer fris tegenaan. Hij kwam thuis met zijn hoofd vol ideeën en plannen om Céline's carrière voort te zetten. Hij wilde een Engelstalig album maken, maar hij vond dat alleen Engels zingen niet goed genoeg was. Céline moest ook Engels leren spreken. Het was Céline's grote kracht om gevoel in haar liedjes te brengen, en als ze niet wist wat ze zong verloren de liedjes aan kracht. Bovendien als ze over de hele wereld carrière wilde maken, dan moest ze Engels spreken om met zoveel mogelijk mensen te kunnen communiceren. Dus ging Céline voor zes maanden naar Berlitz . 9 Uur per dag, vijf dagen per week studeerde ze Engels. Het begin was zwaar, maar na enkele maanden kwam Céline tot de ontdekking dat ze Engels begon te spreken, en het ook begon te verstaan.

René was erg ontevreden over de laatste twee albums ' Céline Dion En Concert ' en ' C'est Pour Toi '. Niet dat Céline het niet goed had gedaan, ze was juist beter dan ooit, maar hij wist dat Céline ontzettend toe was aan een grotere vocale uitdaging. De laatste twee albums misten die uitdaging en waren voor haar een makkie geweest. René had keer op keer naar de albums geluisterd en had zich gerealiseerd dat de liedjes en arrangementen ouderwets waren. Céline was volwassen geworden, maar haar materiaal was niet met haar meegegroeid. René vreesde de dag dat hij Eddy Marnay, de man die tot nu toe bijna al Céline's liedjes had geschreven, moest vertellen dat hij niet langer Céline's enige schrijver kon zijn

Ondertussen deden er allerlei geruchten over Céline de ronde, het was nu bijna 18 maanden geleden dat ze voor het laatst in het openbaar was verschenen. Ze zou het klooster ingegaan zijn, ze zou zwanger zijn en haar baby op een geheime locatie hebben gekregen om vervolgens de baby af te staan aan een vrouw in Zwitserland, Céline en René zouden stiekem zijn verloofd en getrouwd in Las Vegas. Van dat alles zat alleen in het laatste een kern van waarheid. Lang voordat René het wist had de media al ingezien dat Céline dolverliefd op hem was. Natuurlijk had Céline's ontwikkeling tot volwassen vrouw René niet koud gelaten maar zo gauw hij dacht aan Céline als vrouw, dacht hij zo snel mogelijk aan Céline de zangeres, een relatie tussen hen was onmogelijk.

De volgende stap was de verandering in haarstijl en kleding. Haar nieuwe imago was voor het eerst te zin in de videoclip van ' Fais Ce Que Tu Voudras ', dit was ook het enige nieuwe nummer in 18 maanden tijd. Het verscheen samen met Céline's grootste hits uit de periode 1981-1985 op het compilatiealbum ' Les Chansons En Or '.

In de lente van 1986 ontmoette René de bazen van Trans-Canada , de maatschappij die Céline's albums in Canada distribueerde onder het TBS label. De laatste twee albums hadden het slechter gedaan dan verwacht, en stiekem waren er twijfels gerezen of Céline's carrière nog wel toekomst had. René vertelde van zijn plannen voor de toekomst, en van het feit hoezeer Céline veranderd was het afgelopen jaar, en dat ze Engels had leren spreken. Maar Trans-Canada had te weinig vertrouwen in Céline om René een voorschot te geven voor het opnemen van een nieuw album. René was woedend. Céline had honderdduizenden albums verkocht en ze had bewezen wat ze kon, en toch wilde Trans-Canada nu niet met geld over de brug komen. René besloot per direct het contract met Trans-Canada te beëindigen, en beloofde hen dat Céline ook zonder hen over 5 jaar een grote ster zou zijn. 

In werkelijkheid maakte René zich grote zorgen; hij zat nu met een geweldige artieste zonder label. Enkele dagen later kwam hij toevallig Bill Rotari , de directeur van CBS Records (tegenwoordig Sony) in Montréal, tegen in een hamburgerzaak. Hij ging naast hem zitten en begon Rotari te vertellen dat hij het contract met Trans-Canada had verbroken. Zoals hij al vaker gedaan had, verdraaide hij opnieuw de waarheid een beetje omdat hij niet durfde toe te geven dat Trans-Canada hem had geweigerd een voorschot te geven, want dan waren op voorhand al zijn kansen verkeken. René vertelde Rotari dat hij op zoek was naar een groter label. Hij wilde Céline op hetzelfde label als groten zoals Michael Jackson en Barbara Streisand en hij wilde werken met mensen die wisten waar ze het over hadden: 'Voor Céline's grote doorbraak heb ik een maatschappij nodig als die van jullie, tenminste als jullie Céline ook willen'.

Dezelfde middag sprak Bill Rotari met Vito Luprano , zijn talentenscout, en overtuigde hem ervan om Céline te gaan zien, die datzelfde weekend een privé optreden gaf in een hotel. Luprano voelde zich totaal niet op zijn gemak in het Franssprekende milieu, ook al sprak hij een beetje Frans. Céline's vertolking van Eddy Marnay's subtiele, gevoelige liedjes waren zo breekbaar dat hij er bang van werd, maar toen Céline enkele Engelstalige nummers zong als 'What A Feeling' zong ze zó goed dat Vito stijl achterover sloeg van verbazing. Wat het meeste indruk op hem maakte was dat haar materiaal zo divers was, ze kon alles zingen van ballads tot pop en van rock tot soul.

Enkele dagen later ontmoette René Vito in zijn kantoor. Hij was geïnteresseerd in Céline, maar alleen als ze haar sound grondig zou veranderen. René was het met hem eens en ging op zoek naar nieuw materiaal.

René stelde ook eisen aan een contract met CBS; hij wilde dat CBS alle mogelijkheden zou inzetten om Céline's nieuwe album te promoten. Hij wilde ook de mogelijkheid om na dit Franstalige album een Engels album te maken. CBS ging akkoord op voorwaarde dat het Franstalige album minimaal 100.000 exemplaren verkocht.

In de zomer van 1986 wist René eindelijk een ontmoeting met Luc Plamondon , de bekendste liedjesschrijver in Quebec, te regelen en legde hem de uitdaging voor die Céline te wachten stond. Ze moest haar publiek uitbreiden zonder haar oude fans te verliezen.

In de herfst van 1986 konden ze pas echt aan het werk. René gaf Plamondon alle vrijheid, en geïnspireerd door Céline's vastberadenheid, zekerheid en zelfvertrouwen schreef hij de tekst voor ' Lolita (Trop Jeune Pour Aimer) ' op muziek van Daniel Lavoie . Kort daarna schreef hij ook ' Incognito '. René was dolgelukkig met deze nummers.