Eind januari vertrok Céline naar Azië voor een tour door Japan en Korea. Ze was verbaasd geweest dat René hun vrije jaar had uitgesteld, maar diep in haar hart was ze er erg blij mee. Ze voelde er niets voor om thuis te zitten niksen. Alles ging goed. Waarom zou ze stoppen?

In januari werd Céline door VH1 uitgeroepen als 'artiest van het jaar'. Bovendien werd Céline genomineerd voor vier Grammy Awards , twee Brit Awards , vijf Juno Awards en vele andere verschillende muziekprijzen in Europa. Van de vier Grammy nominaties nam Céline er uiteindelijk twee mee naar huis. Van de 5 Juno nominaties verzilverde Céline er vier.

"Later ontving Céline een bos bloemen van Barbra met een briefje waarin ze vertelde dat ze het vreselijk vond dat ze haar optreden had gemist."

Op 21 maart 1997 verscheen Céline in The Oprah Winfrey Show , waarin Oprah Céline verraste met het feit dat ze Céline's familie had uitgenodigd. Samen zong ze met de hele familie 'Les Cloches Du Hameau'

Op 24 maart zong Céline 'Because You Loved Me' tijdens de jaarlijkse uitreiking van de Oscars. Het bijzondere was dat ze tijdens dit gala twee keer optrad. Dat was nog nooit eerder gebeurd tijdens de Oscars. Omdat Nathalie Cole ziek was, (de zangeres die de soundtrack zong van de film 'The Mirror Has Two Faces' met Barbra Streisand) werd Céline gevraagd om ook het liedje 'I've Finally Found Someone' te zingen. Ze had maar 24 uur de tijd om een liedje dat ze nog nooit eerder had gehoord in te studeren. Céline en René beseften dat dit een unieke kans was, omdat ze wisten dat Céline's idool Barbra Streisand in de zaal zou zitten. Maar net voordat Céline op moest verliet Barbra de zaal om, zoals later bleek, naar het toilet te gaan, en ze miste Céline's optreden. Later ontving Céline een bos bloemen van Barbra met een briefje waarin ze vertelde dat ze het vreselijk vond dat ze haar optreden gemist had en dat ze het liedje prachtig had gezongen. Bovendien bood ze Céline aan de volgende keer een liedje samen te doen. Dat liet René niet op zich zitten en hij ging meteen bellen met Barbra's management.

Op 22 april 1997 won Céline drie World Music Awards . Op 8 mei gaf Céline een miniconcert tijdens het T.J. Martell Foundation Gala in New York City

Op 21 mei 1997 vertolkte Céline een gastrol in de 100e aflevering van de comedyserie ' The Nanny' met Fran Drescher in de hoofdrol. Op 27 mei 1997 overleed René's moeder Alice Sara-Angélil .

In juni sloot Céline haar "Falling Into You" tour af en begon met het werken aan haar nieuwe Engelstalige album dat gepland stond voor de herfst.

In augustus nam Céline het liedje 'Here, There en Everywhere' op voor het album ' In My Life' een eerbetoon aan ' The Beatles' dat geproduceerd werd door Sir George Martin . Aan het album werkten ook vele andere grote artiesten mee.

In September gaat Céline opnieuw de studio in om haar vijfde Engelstalige album, 'Let's Talk About Love' op te nemen. Een van de liedjes op het album is 'My Heart Will Go On' geschreven door James Horner en Will Jennings voor de film Titanic die zou uitkomen in december. Aan het album werken grote namen mee als Sir George Martin, The BeeGees, Bryan Adams, Corey Hart, Jean-Jacques Goldman, Carole King, Diana King, Luciano Paverotti en Barbra Streisand . Eind oktober was het album klaar en op 18 november werd het album uitgebracht.

In December komt 'Titanic' in de bioscopen, en al gauw zijn de film en de titelsong 'My Heart Will Go On' een ongekend succes. Miljoenen singles gaan over de toonbank, en alleen al in de eerste maand worden er miljoenen exemplaren van 'Let's Talk About Love' verkocht.

Op 12 maart 1996 werd Céline's vierde Engelstalige album officieel uitgebracht en al gauw waren er miljoenen exemplaren verkocht. Céline scoorde hit na hit met nummers als 'Because You Loved Me' , 'It's All Coming Back To Me Now' en ' All By Myself'

De "Falling Into You" - tour begon in maart 1996 in Australië en zou uiteindelijk eindigen in juni 1997 in Zürich.

"Céline werd in een ziekenhuis opgenomen ter observatie en kreeg medicatie en rust voorgeschreven."

René belde Francine Chaloult op 19 juli 1996 vanuit Atlanta . René was opgewonden en zenuwachtig tegelijk. Dit was de avond waarop ze, hij en Céline, de top zouden bereiken. Hij wist dat ze vanaf nu alles zelf moesten doen, er waren geen wegenkaarten meer, geen mensen meer om op terug te vallen. Zo ver was nog nooit iemand gekomen. Céline zou die avond zingen tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen van 1996 in Atlanta. 4 Miljard mensen zouden kijken, meer dan de helft van het menselijk ras. Het was een enorme uitdaging, voor Céline en voor René. "Niets lijkt haar angst in te boezemen." Zei René tegen Francine. "Of ze heeft geen idee waar ze mee bezig is." Maar hij wist dat ze diep in haar hart doodsbang was. Hij had het voor een fractie van een seconde in haar ogen gezien, in haar nerveuze lachje, in de kleine bewegingen van haar handen, in haar tics, maar hij moest zijn eigen emoties onder controle zien te krijgen, voor haar. Die middag had ze voor 85.000 mensen geoefend met het enorme koor dat haar zou begeleiden terwijl ze 'The Power Of The Dream' zong. Na het oefenen belde ze haar moeder, die alles deed om te verbergen hoe bezorgd ze was. Ze zou naar haar dochter kijken vanuit haar huis in Sainte-Anne-Des-Lacs. Die avond zong ze 'The Power Of The Dream' , geschreven door David Foster, zijn vrouw Linda Thompson en Babyface, foutloos terwijl ze begeleid werd door David Foster op de piano.

In juli werd Québec getroffen door de grootste overstromingen ooit. Op 23 augustus 1996 zong Céline Jacques Brel's 'Quand On N'a Que L'Amour' live via satelliet vanuit Las Vegas tijdens een door Radio-Canada Television georganiseerd benefietgala. Alle opbrengsten zouden gaan naar de mensen die dakloos waren geworden.

Vanaf enkele dagen voor die 23e had Céline constant met een naar gevoel in haar maag rondgelopen. Ze moest nog drie concerten voor de Amerikaanse tour was afgelopen, maar op 29 augustus 1996, de dag dat ze in San Fransisco zou moeten zingen, werd ze wakker met een hevige pijn onder haar borstbeen. Suzanne vond haar hevig misselijk, duizelig en met hoge koorts. In overleg met René besloot ze de laatste drie concerten uit te stellen. Céline werd in een ziekenhuis opgenomen ter observatie en kreeg medicatie en rust voorgeschreven. Pas op 21 oktober 1996 tijdens de Europese tour, op weg van Hamburg naar Amsterdam in haar Learjet besefte ze dat de pijn was verdwenen.

René besefte dat Céline toe was aan een jaar pauze, en ook Céline zag een sabbatical wel zitten, maar ze zaten op een sneltrein en voorlopig zou het onmogelijk zijn om daar vanaf te springen.

In de herfst van 1996 ontmoette Céline en René, Suzie Sponder , de vertegenwoordigster van Sony Latijns Amerika. Samen stelden ze een plan op om ook daar de markt te gaan veroveren. Voor die gelegenheid nam Céline een Spaanstalige versie van 'All By Myself' op, ' Sola Otra Vez' .

Begin januari 1995 belde Paul Burger Céline en René met het nieuws dat ' Think Twice' het ontzettend goed deed in Engeland. De producers van Top Of The Pops verwachtten dat de single binnenkort de nummer 1 positie zou bereiken en ze wilden Céline in het programma. Paul Burger was dolgelukkig.

Dit zou de doorbraak voor Céline betekenen in Engeland, maar René was niet zo blij. Céline en hij zouden een maand niets doen; ze waren op huwelijksreis, en ze hadden zichzelf beloofd dat ze die door niets of niemand zouden laten onderbreken. René bleef weigeren en hing op. Even later voelden René en Céline zich toch schuldig en belden Paul terug met het nieuws dat ze toch hadden besloten naar Londen te vliegen voor de opnames. Een week later stond 'Think Twice' op nummer één in alle hitparades. Céline verkocht alleen in Engeland meer dan 1 miljoen singles.

"Céline was bang. Ze wist dat ze het niet meer dan twee keer achter elkaar zou kunnen proberen."

Op 28 maart 1995 werd Céline's nieuwe Franstalige album D'Eux , haar eerste samenwerking met schrijver/producer Jean-Jacques Goldman officieel uitgebracht in studio 42 van Radio Canada . Binnen enkele weken was D'Eux het best verkochte album in Quebec ooit, en had ze het verkooprecord van Ginette Reno dat stamde uit 1981 gebroken.

In 1995 kreeg René een aanbieding van Phil Spector , een zeer bekende producer in de muziekwereld. Hij was degene die onder andere 'River Deep, Mountain High' produceerde voor Ike en Tina Turner . Phil Spector vertelde dat hij speciaal voor Céline enkele liedjes had geschreven. René was in de wolken, Spector was een levende legende; hij had voor de allergrootste artiesten geschreven. Maar al gauw werd René door verschillende mensen gewaarschuwd. Spector zou onmogelijk zijn om mee te werken, hij wilde alles op zijn manier, wilde alle krediet en luisterde naar niemand. Al gauw kwamen Céline en René erachter dat Phil Spector meer egoïstisch was dan ze ooit hadden kunnen vermoeden. Ze namen vier geweldige liedjes op maar daarna werd de spanning ondraaglijk. Op een avond liet Spector Céline uren en uren wachten terwijl Céline de volgende dag weer fris moest zijn om een videoclip op te nemen. Dave Platel had genoeg moed om Spector te vragen wanneer de muziek voor de andere nummers klaar zou zijn, zodat Céline verder kon, waarop Spector tegen Dave zei dat hij maar even een blokje om moest gaan met zijn bodyguard. De bodyguard bedreigde Dave op zijn beurt met de woorden 'Ik heb zin om je te verpulveren'. Toen Céline en René dat hoorden keken ze elkaar aan en ze dachten precies hetzelfde. Céline en Dave gingen naar buiten en bleven op de parkeerplaats wachten op René. René vertelde Spector dat het over en uit was. Hij zei dat Céline weg was en niet meer terug zou komen. Spector bood zijn verontschuldigingen aan maar René knipperde niet eens met zijn ogen en zei dat hij niet toestond dat iemand zijn vrienden zo behandelde en zei dat Céline nooit meer een voet in zijn studio zou zetten.

Zo begon, weliswaar met een valse start, het avontuur van Céline's vierde Engelstalige album 'Falling Into You' . In de lente namen ze al enkele van de nummers op die René, Céline, Vito Luprano en John Doelp van Sony New York, hadden uitgekozen.

In juli gingen Céline en René samen met Pierre en Coco Lacroix naar Fiji om bij te komen van alle drukte, vooral vanwege het gedoe rondom Spector.

Op 6 augustus 1995 ontmoette Céline voor de eerste keer haar nieuwe bandleden: Rachelle Jeanty (achtergrondzangeres), Dominique Messier (drums) en Marc Langis (basgitaar) tijdens een oefensessie van een paar uur in Los Angeles in de Record Plant Studio . Meer tijd had Céline niet kunnen missen omdat ze dezelfde week ' All By Myself' zou opnemen met David Foster . Ook de andere bandleden Paul Picard (percussie), André Coutu (gitaar), Yves Frulla (keybord) en natuurlijk Mégo waren ook aanwezig. Omdat Céline zo weinig tijd had, hadden de bandleden alleen maar zonder Céline kunnen oefenen; maar toen ze het resultaat hoorden klonk het als een klok. René en David waren in de wolken en vroegen de bandleden of zij met Céline 'All By Myself' wilden opnemen. De dag ervoor had David Céline verteld dat hij de muziek van het laatste stuk iets had veranderd. Ze zou hoger moeten zingen dan ooit en op een gegeven moment een hoge 'D' moeten zingen, die ze enkele maten zou moeten aanhouden. Céline was bang. Ze wist dat ze het niet meer dan twee keer achter elkaar zou kunnen proberen. "Maak je geen zorgen als het niet lukt," zei Foster "dan vinden we wel een andere manier, ik heb andere arrangementen klaarliggen als het moet." Céline was beledigd.

Op de dag van de opname hadden Céline en René ruzie gehad, en René had besloten niet met haar mee te gaan naar de studio. Alleen arriveerde Céline in de studio. Daar vond ze Foster, koud en in zichzelf gekeerd. Terwijl de technici alles in orde maakten ijsbeerde Céline nerveus heen en weer. Toen kwam David naar haar toe en zei: "Als je die noot niet kan halen, maak je geenn zorgen. Whitney Houston zit vandaag in de studio hiernaast, we kunnen altijd haar nog vragen. Ik weet dat ze die hoge 'D' kan halen en zolang kan aanhouden als ze wil." Céline zei geen woord en liep naar de microfoon en zong 'All By Myself' met al haar kracht, ziel, passie en kwaadheid. En op het moment dat de tijd kwam om de hoge 'D' te zingen gaf ze alles wat haar stem te bieden had. Het deed zeer maar ze hield de noot aan, lang en zuiver. Toen ze weer terug was op aarde zag ze haar bandleden achter het glas uit hun dak gaan. Zonder een woord tegen Foster te zeggen verliet ze de studio. Paul en Yves volgden haar naar buiten naar de parkeerplaats en daar barstten ze in lachen uit. Céline dacht aan René. Ze probeerde erachter te komen waarom ze zo in woede was uitgebarsten, maar ze kon geen reden bedenken. Toen ze in de limousine klom wist ze dat Foster al lang met René aan de telefoon hing. Ze wist wat ze zouden zeggen. "We hebben het gemaakt." zou Foster zeggen "Goed dat je er niet was. Ze was boos op iedereen. Niemand, geen zangeres in de hele wereld kan die hoge 'D' zo lang aanhouden als zij". Toen Céline in het hotel arriveerde stond René te wachten in de lobby. Céline wierp zichzelf in zijn armen.

In de herfst begon Céline haar D'eux tour in Europa. Op 24 en 25 oktober zouden opnames worden gemaakt voor Céline's nieuwe live album en video 'Live À Paris' , maar op de avond van de 24e verloor Céline haar stem. Op de 25e stond ze er weer en ze gaf haar allerbeste concert van de hele tour.

Op 24 februari vond de jaarlijkse uitreiking van de Grammy's plaats in het Shrine Auditorium in Los Angeles. Céline en Peabo Bryson wonnen de grammy 'beste thema-lied van het jaar' voor 'Beauty And The Beast' . Céline werd langzaam bekender in de VS. Een paar dagen eerder had ze op het inauguratie bal van Bill Clinton gezongen. Op 1 maart waren de 75.000 kaarten voor haar komende tour binnen een paar uur uitverkocht en half maart presenteerde Céline de Juno Awards , ze won zelf de Juno voor 'Zangeres van het jaar'.

"Ze nam René's kin in haar linkerhand en daar op dat moment kusten Céline en René elkaar voor de allereerste keer in het openbaar.."

Op 30 maart 1993, de dag van haar 25e verjaardag reisde ze met Suzanne Gingue, haar tour director, naar New York. Over drie dagen moest ze zingen in het Montréal Forum en ze had al een week last van haar keel en ze wilde de mening van haar arts Dr. Riley horen. Dr. Riley zei dat alles in orde was, dat het alleen een flinke verkoudheid was en schreef haar twee dagen stil zijn voor. Toen ze 's middags terugkeerde in Montréal vertelde ze René dat ze twee dagen haar stem niet mocht gebruiken, waarop René vroeg of ze dat nog een paar uur uit kon stellen. Hij had een suite gereserveerd in het Four Seasons Hotel en verraste haar daar met een etentje voor twee bij kaarslicht met romantische muziek op de achtergrond. Hij was zenuwachtig en gespannen. Tijdens het diner haalde hij een klein doosje uit zijn zaken. Toen Céline het opende en ze de ring zag, biggelde de tranen over haar wangen. Ze begreep wat René hiermee wilde zeggen. Eindelijk zouden ze hun liefde bekend maken, samen gingen ze meteen aan het bellen om hun familie en beste vrienden te vertellen dat ze verloofd waren.

Céline was druk bezig met de opnames van haar derde Engelstalige album. Toen ze het lied 'The Colour Of My Love' hoorden wat David Foster voor zijn vrouw had geschreven waren Céline en René helemaal verliefd op het lied. Het liedje beschreef precies hun liefde voor elkaar. René wist David te overtuigen dat Céline degene moest zijn die het liedje moest opnemen. 'The Colour Of My Love' zou ook de titel worden van het nieuwe album.

In april begon Céline met haar tour, ze werd overall geweldig ontvangen en de critici waren laaiend enthousiast over haar show, maar René miste iets. Céline leek uit balans en afgeleid. Hij dacht dat ze oververmoeid was, maar Céline sprak dat tegen. In werkelijkheid was ze niet oververmoeid maar ontzettend ongerust over haar nichtje Karine die leed aan de ongeneeslijk ziekte Cystic Fibrosis . Ze wist dat Karine niet lang meer zou leven. Ze zorgde dat Karine naar haar show kon komen in het Montréal Forum begin april, ze wist dat een van de dingen was waarmee ze haar nichtje ontzettend gelukkig kon maken. Ze moest begeleid worden door een arts en twee verpleegkundigen.

Een maand later op 3 mei 1993 moest Céline hals over kop terug naar huis komen vanuit Londen, Karine's toestand was kritiek. Céline en René gingen meteen naar het ziekenhuis waar Liette, Karine's moeder en Céline's oudere zus, en Thérèse, Céline's moeder en Karine's oma, al op hen wachtten. Karine leek klaar om te sterven. "Ik heb op jou gewacht, Céline" zei ze. Karine wilde graag nog een nieuwe pyjama en even later kwam René terug met drie nieuwe pyjama's die hij had weten te kopen ondanks het feit dat het zondag was en alle winkels waren gesloten. Céline nam Karine in haar armen en begon 'La Oiseaux Du Bonheur' voor haar nichtje te zingen op dat moment stierf Karine in Céline's armen

In oktober kreeg Céline ineens genoeg van haar lange haar en besloot dat het tijd was om het af te knippen. Tijdens de opnames van 'The Colour Of My Love' ging ze naar een kapper in New York, die haar een kort kapsel aanmat. De eerste keer dat ze met het kapsel in het openbaar verscheen was tijdens de opnames van de 'The Colour Of My Love' special in het Capitole Theater in Québec City.

Op 8 november 1993 werd haar album 'The Colour Of My Love' uitgebracht. Het was de eerste gelegenheid waar Eric Burrows fungeerde als Céline's persoonlijke bodyguard. René had hem gevraagd nadat hij hem aan het werk had gezien bij een concert van Madonna.

Op de avond van de lancering had Céline dat pers verteld dat zij en René gingen trouwen. Eindelijk was de liefde tussen Céline en René openbaar; in het cd-boekje had Céline geschreven:

"René, for so many years I've kept our special dream locked away inside my heart. But now it's too powerful to keep inside me. So after all these years, let me 'paint the truth, show how I feel, try to make you completely real'. Réne, you are the colour of my love. L.V."

Aan het eind van de presentatie zong Céline 'The Colour Of My Love' en tijdens de laatste maten kwam René het podium opgelopen. Een traan drupte langs Céline's wang. Ze nam René's kin in haar linkerhand en daar op dat moment kusten Céline en René elkaar voor de allereerste keer in het openbaar. Het aanwezige publiek barstte los in een oorverdovend applaus en een staande ovatie. Minder dan twee weken later was het album 3 keer platina in Canada en 5 keer platina in de VS. In Frankrijk was 'Ziggy' een grote hit.

Half november ging Céline naar New York om de clip van 'The Power Of Love' op te nemen, de week daarna verscheen ze in een kerst-special van David Foster en nam ze de clip van 'Misled' op.